Warning: include(../php/top1.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /home/slasknet/public_html/aleja/zmuda.php on line 1

Warning: include(../php/top1.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /home/slasknet/public_html/aleja/zmuda.php on line 1

Warning: include() [function.include]: Failed opening '../php/top1.php' for inclusion (include_path='.:/usr/lib/php:/usr/local/lib/php') in /home/slasknet/public_html/aleja/zmuda.php on line 1
Władysław Żmuda

Data: 2-01-2003, autor: Jacko


W zasadzie jego sylwetka jest prezentowana w każdej książce na temat polskiej piłki nożnej. Bez wątpienia najbardziej utytułowany piłkarz Śląska. Jednocześnie jeden z najlepszych stoperów w historii polskiej piłki nożnej i w latach 70-tych czołowy środkowy obrońca świata. Dysponował świetnymi warunkami fizycznymi, był zawodnikiem bardzo trudnym do przejścia. Mocno stał na nogach, do perfekcji opanował grę wślizgiem, świetnie grał głową. Praktycznie nie popełniał błędów - spokojny, opanowany, twardy. Znany był również z czystej gry. Początkowo grał na pozycji wysuniętego stopera, często pełniąc rolę "plastra" pilnującego napastników przeciwnika, z czasem kierował defensywą, robiąc to znakomicie. Imponujące, że utrzymywał znakomitą formę przez prawie 20 lat.


Nie od razu zaczął od piłki nożnej. Obdarzony świetnymi warunkami fizycznymi jako bardzo młody chłopak grał w koszykówkę w Starcie Lublin ale już w wieku 12 lat został piłkarzem III ligowego wówczas Motoru. Jego pierwszym trenerem był znany na Dolnym Śląsku Stanisław Świerk. W 1971 roku zdobył Mistrzostwo Polski Juniorów, a 26.05 zadebiutował w reprezentacji juniorów w meczu z Anglią w Prezov podczas turnieju UEFA (Mistrzostwa Europy Juniorów do lat 18). Rok później Żmuda brał udział w podobnym turnieju w Hiszpanii, gdzie Polacy zajęli III miejsce. Wkrótce przeszedł do Gwardii Warszawa i 28.10.1972 r zadebiutował w ekstraklasie w meczu z Pogonią Szczecin w Warszawie a miesiąc później, 29.11 po raz pierwszy wystąpił w reprezentacji młodzieżowej w spotkaniu z Węgrami w Budapeszcie. W swoim pierwszym sezonie zdobył z Gwardią trzecie miejsce w lidze. Grał na tyle dobrze, że zainteresował się nim trener Kazimierz Górski. W kwietniu 1973 roku zagrał w sparringu kadry z MSV Duisburg w Poznaniu. Na oficjalny debiut musiał jednak trochę poczekać. Słynny mecz z Anglią na Wembley oglądał z trybun, gdyż dzień wcześniej grał w młodzieżówce, ale w drodze powrotnej, 21.10.1973 zadebiutował w kadrze Górskiego w meczu z Irlandią w Dublinie. Jadąc na Mistrzostwa Świata w RFN miał na koncie zaledwie 2 występy w reprezentacji. Był przygotowany na pełnienie roli rezerwowego, gdyż większe szanse na partnerowanie Jerzemu Gorgoniowi dawano grającemu na Wembley bardziej doświadczonemu Mirosławowi Bulzackiemu. Tymczasem w pierwszym meczu z Argentyną obok stopera Górnika zagrał właśnie Żmuda. Niespodzianka a jednak świetny instynkt Kazimierza Górskiego. Żmuda pilnował słynnego Mario Kempesa i całkowicie wyłączył go z gry. Mówi się, że był to jeden z najlepszych meczów młodego stopera w całej jego długiej karierze. Na pewno najważniejszy. W następnych spotkaniach był plastrem takich piłkarzy jak Ganson (Haiti), Chinaglia (Włochy), Edstrom (Szwecja), Surjak (Jugosławia), Gerd Mueller (Niemcy) i Jairzinho (Brazylia). Z tych zawodników tylko zawodnikowi niemieckiemu zawodnikowi udało się strzelić bramkę polskiej drużynie. Polacy byli rewelacją turnieju i zajęli III miejsce na świecie. Żmuda miał wtedy zaledwie 20 lat a należał do najlepszych zawodników turnieju. Został wybrany do najlepszej jedenastki zawodników, którzy nie przekroczyli 23 roku życia. Przed Mistrzostwami zdobył z reprezentacją młodzieżową III miejsce na Młodzieżowych Mistrzostwach Europy.


Przeszedł do Śląska a Piłka Nożna uznała go Odkryciem Roku. W 1975 roku zajął III miejsce w lidze premiowane pierwszym startem w historii Śląska w europejskich pucharach. Wystąpił też we wszystkich 11 meczach reprezentacji, m.in. świetnie grał w spotkaniu z Holandią w Chorzowie (EME - 4:1 dla Polski). W 1976 roku zdobył ze Śląskiem Puchar Polski oraz brał udział w Olimpiadzie w Montrealu. Tam reprezentacja Polski wywalczyła wicemistrzostwo, uznane w tamtych czasach (Żmuda wystąpił we wszystkich 5 meczach). W plebiscycie Sportu na piłkarza roku zajął III miejsce. Bardzo udany był dla Żmudy sezon 1976/77. Ze Śląskiem zdobył jedyne w historii klubu Mistrzostwo Polski oraz awansował do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharów. Został uznany piłkarzem wiosny 1977. W samym roku 1977 wystąpił we wszystkich 11 spotkaniach reprezentacji, wywalczając z nią awans do Mistrzostw Świata w Argentynie. Przez czytelników Sportu został uznany II piłkarzem roku. W kolejnym sezonie wywalczył wicemistrzostwo Polski a w meczu z Grecją zdobył swoją pierwszą bramkę w reprezentacji. Pojechał na Mundial w Argentynie. Polacy mieli być jednym z głównych kandydatów do medalu, jednak zajęli V - VI miejsce. Jednym z nielicznych zawodników, którzy nie zawiedli był właśnie Żmuda. Znowu został II piłkarzem roku. Rok później uległ ciężkiej kontuzji. Po jej wyleczeniu w 1980 roku przeszedł do Widzewa.


Pod koniec roku brał udział w słynnej aferze na Okęciu i wraz z Młynarczykiem, Bońkiem i Terleckim został zawieszony. Na krótko, Żmuda, który był już wtedy kapitanem pierwszy skorzystał z amnestii. W 1981 powrócił do kadry i wywalczył z nią awans do Mistrzostw Świata. Z Widzewem z kolei wywalczył Mistrzostwo Polski (strzelił w tym sezonie swoją jedyną bramkę w ekstraklasie), a indywidualnie wywalczył Złote Buty i po raz kolejny tytuł II piłkarza roku. Bardzo udany był dla Żmudy rok 1982. Z Widzewem obronił tytuł mistrzowski i pojechał na swoje trzecie już Mistrzostwa Świata. Na boiskach hiszpańskich Polska po raz drugi wywalczyła III miejsce. Żmuda imponował spokojem i doświadczeniem w grze, był liderem linii defensywnych. Tworzył bardzo dobrą parę stoperów z obecnym selekcjonerem Pawłem Janasem. Wielki przegrany turnieju, trener Brazylii Tele Santana powiedział "Gdybym miał w drużynie parę Janas - Żmuda pozostali futbolowi potentaci musieliby się skoncentrować wyłącznie na walce o drugie miejsce."


Jesienią Żmuda podpisał kontrakt z beniaminkiem Serie A Veroną. Niestety szybko przytrafiła mu się poważna kontuzja, która wyeliminował a go z gry na ponad rok. Do kadry wrócił w maju 1984 r. Wkrótce przeszedł do Cosmosu Nowy Jork. Jednak piłka w USA po krótkim okresie traciła na popularności, a dalekie odległości od Europy powodowały, że dojazdy na kadrę były bardzo kosztowne. Żmuda postanowił wrócić do Europy i przeszedł do włoskiego Cremonese. Po słabszym występie przeciw Belgii (EMŚ) Żmuda stracił miejsce w podstawowej jedenastce reprezentacji. Jego klub spadł do Serie B a w decydujących meczach o awansie do meksykańskiego mundialu Żmuda nie grał. Do Meksyku jednak pojechał. Był wtedy w dobrej formie, jednak trener Piechniczek postawił na parę stoperów Wójcicki - Majewski. W opinii większości Żmudę traktowano jak 4 lata wcześniej Andrzeja Szarmacha - na mistrzostwa pojechał niejako za zasługi. Żmuda zagrał tylko ostatnie 6 minut meczu 1/8 finału z Brazylią, zmieniając Jana Urbana. Występ ten miał charakter symboliczny i prestiżowy - Żmuda wyrównał rekord Uve Seelera po raz 22 grając w finałach Mistrzostw Świata. Pozostaje zagadką, dlaczego trener Piechniczek nie pozwolił mu na pobicie tego rekordu, pomijając fakt, że para stoperów w meczach z Anglią i Brazylią nie radziła sobie. Był to jednocześnie ostatni mecz Żmudy w reprezentacji Polski. Po nieudanej próbie awansu do Serie A w sezonie 1986/87 zakończył karierę.


Z początku był daleko od wielkiej piłki. Prowadził młodzieżową szkółkę w Veronie, w Polsce zajął się biznesem. Szybko trafił do sztabu szkoleniowego PZPN. Współpracował z reprezentacjami juniorów i młodzieżowymi. Został także jednym z asystentów trenera Engela, z którą wywalczył awans na swój już piąty Mundial. Po Mistrzostwach Świata objął samodzielnie reprezentację młodzieżową, teraz jest jednym głównych kandydatów na asystenta trenera Janasa.


Władysław Żmuda 9 razy grał w reprezentacji juniorów, 9 w młodzieżowej, 2 w B i 91 w A (2 gole). Strzelił po 1 golu w I lidze polskiej i włoskiej.


Piłkarz meczu
Piłkarzem Meczu
w meczu z
Cracovia
został

Piotr Celeban
Śląsk info
37.kolejka Ekstraklasy:

18.07.2020(17:30)
Górnik Zabrze - Zagłębie Lubin 0:2

18.07.2020(17:30)
Wisła Kraków - Arka Gdynia 0:1

18.07.2020(17:30)
Raków Częstochowa - Wisła Płock 2:1

18.07.2020(17:30)
Korona Kielce - Łódzki KS 2:0

19.07.2020(17:30)
Śląsk Wrocław - Lechia Gdańsk 1:2

19.07.2020(17:30)
Legia Warszawa - Pogoń Szczecin 1:2

19.07.2020(17:30)
Piast Gliwice - Cracovia 1:1

19.07.2020(17:30)
Lech Poznań - Jagiellonia Białystok 4:0

Sonda
Co sądzisz o próbie przejęcia Śląska przez miasto?
genialny!
popieram pomysł
mam wątpliwości czy się uda
zła decyzja
nie mam zdania
 
Dołącz do nas!
Wyszukiwarka
 

Warning: include(../php/video2.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /home/slasknet/public_html/prawa2.php on line 8

Warning: include(../php/video2.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /home/slasknet/public_html/prawa2.php on line 8

Warning: include() [function.include]: Failed opening '../php/video2.php' for inclusion (include_path='.:/usr/lib/php:/usr/local/lib/php') in /home/slasknet/public_html/prawa2.php on line 8

Ostatni mecz

Najbliższy mecz

Puchar Polski 2020/2021

16 sierpnia 2020r., 20:40

Łódzki KS

Śląsk Wrocław

Ekstraklasa

Nazwa Mecze Punkty Bramki
1. Legia Warszawa 37 69 70-35
2. Lech Poznań 37 66 70-35
3. Piast Gliwice 37 61 41-32
4. Lechia Gdańsk 37 56 48-50
5. Śląsk Wrocław 37 54 51-46
6. Pogoń Szczecin 37 54 37-39
7. Cracovia 37 53 49-40
8. Jagiellonia Białystok 37 52 48-51

9. Zagłębie Lubin 37 53 61-53
10. Górnik Zabrze 37 53 51-47
11. Raków Częstochowa 37 53 51-56
12. Wisła Płock 37 51 45-54
13. Wisła Kraków 37 45 44-56
14. Arka Gdynia 37 40 39-57
15. Korona Kielce 37 35 29-48
16. Łódzki KS 37 24 33-68

III liga

Nazwa Mecze Punkty Bramki
1. Śląsk II Wrocław 18 37 34-17
2. Polonia Bytom 18 33 31-18
3. Ruch Chorzów 18 31 34-20
4. MKS Kluczbork 18 30 30-24
5. Ruch Zdzieszowice 18 29 24-20
6. Rekord Bielsko-Biała 18 29 27-29
7. Gwarek Tarnowskie Góry 18 28 31-26
8. Górnik II Zabrze 18 27 35-30
9. Pniówek Pawłowice Śląskie 18 27 24-20
10. Lechia Zielona Góra 18 26 30-35
11. Ślęza Wrocław 18 25 22-19
12. Foto-Higiena Gać 18 24 24-26
13. Miedź II Legnica 18 22 33-31
14. ROW 1964 Rybnik 18 22 29-32
15. Stal Brzeg 18 19 22-28
16. Zagłębie II Lubin 18 14 17-23
17. Piast Żmigród 18 14 20-31
18. LZS Starowice Dolne 18 4 7-45

Copyright © 2019 SLASKnet. All rights reserved