Śląsk Wrocław wywiózł ze Szczecina zwycięstwo 2:1, choć Pogoń częściej strzelała, dłużej utrzymywała się przy piłce i przez długie fragmenty zmuszała gości do obrony własnego pola karnego. Za tym wynikiem kryje się jednak znacznie więcej niż dwie skuteczne akcje: siedem interwencji Karola Niemczyckiego, niewykorzystane okazje napastników, odważne wejście stopera w pole karne i zmiennik, który odmienił spotkanie.
Pogoń miała przewagę
Wrocławianie przyjechali do Szczecina z ustawieniem opartym na trzech środkowych obrońcach i dwóch wahadłowych. Liczby z całego spotkania pokazują, że przez znaczną jego część to gospodarze dyktowali tempo. Pogoń miała 58% posiadania piłki, wykonała 536 podań przy 399 Śląska i oddała 17 strzałów wobec dziewięciu prób Wojskowych. Do tego dochodzi osiem celnych uderzeń gospodarzy i tylko cztery gości.
Przewaga Portowców nie ograniczała się do bezproduktywnego rozgrywania piłki. Ich współczynnik goli oczekiwanych wyniósł 2,23 xG przy 1,44 xG Śląska. Gospodarze oddali też 13 strzałów z pola karnego, podczas gdy wrocławianie siedem. Wskaźnik xGOT, który uwzględnia nie tylko miejsce oddania strzału, ale też jakość jego skierowania w światło bramki, pokazał różnicę jeszcze wyraźniej: 1,63 do 0,65.
A jednak w zestawieniu dogodnych okazji sytuacja wygląda odwrotnie. Śląsk miał ich cztery, a Pogoń tylko dwie. To jedna z najważniejszych wskazówek do zrozumienia tego meczu. Zespół ze Szczecina częściej kończył akcje uderzeniami, ale wrocławianie, kiedy już przedostawali się w niebezpieczne strefy, potrafili znajdować pozycje, z których należało doprowadzić sytuacje do pozytywnego rozstrzygnięcia.
Najbardziej jednostronny był pierwszy fragment meczu. Do przerwy Pogoń prowadziła w strzałach 8:4, w celnych uderzeniach 2:0, a w xG 1,35 do 0,69. Śląsk oddał w tej połowie cztery strzały, wszystkie autorstwa Malaly'ego Dembele. Nie można więc mówić, że goście nie mieli żadnej okazji. Problem w tym, że ani razu nie sprawdzili bramkarza przeciwnika, a w 45. minucie napastnik zmarnował sytuację, która sama miała wartość 0,47 xG.
Po zmianie stron Śląsk wciąż rzadziej operował piłką. Pogoń miała 60% posiadania i wykonała 265 podań przy 173 gości. Wrocławianie wykonali jednak cztery celne strzały z pięciu prób, a ich trzy dogodne okazje w tej części spotkania kontrastowały z zerem po stronie rywali. Różnica w xG zmalała do 0,88–0,75 na korzyść gospodarzy. Śląsk nie przejął kontroli nad meczem, lecz znacznie lepiej niż przed przerwą wykorzystywał chwile, w których mógł zagrozić bramce.
Trzy zupełnie różne akcje
W 59. minucie Pogoń dopięła swego. Akcja została przeniesiona na prawą stronę ataku gospodarzy, skąd Darko Churlinov dośrodkował w pole karne. Jordi Sánchez wygrał walkę o pozycję i uderzeniem głową pokonał Niemczyckiego. Sekwencja tej bramki pokazuje przede wszystkim znaczenie jakości dośrodkowania oraz miejsca, w którym napastnik mógł zakończyć akcję. Strzał miał 0,16 xG, ale aż 0,64 xGOT, Hiszpan skierował piłkę znacznie groźniej, niż sugerowała sama pozycja. Przy takiej jakości uderzenia trudno sprowadzać stratę gola wyłącznie do dyspozycji bramkarza. Zarazem ustawienie pięcioosobowej linii obrony nie uchroniło Śląska przed dopuszczeniem do groźnej główki.
Osiem minut później doszło do wyrównania i była to akcja zupełnie innego rodzaju. Wrocławianie odzyskali piłkę wysoko, na połowie Pogoni. Piotr Samiec-Talar dostrzegł wbiegającego w pole karne Marko Dijakovicia i posłał do niego podanie otwierające drogę do bramki. Austriak zakończył akcję skutecznym strzałem. Na grafice pokazującej przebieg trafienia dobrze widać, jak odważnie środkowy obrońca opuścił własną strefę i dołączył do ataku.
Warto zatrzymać się przy liczbach. Sam strzał Dijakovicia miał 0,10 xG, a jego xGOT wyniosło tylko 0,06. Nie była to zatem okazja ani finalizacja o imponujących wartościach statystycznych. Największą jakością tej akcji były odbiór na połowie rywala, szybka decyzja Samca-Talara i ruch stopera, którego obrona Pogoni nie zdołała zatrzymać.
W 81. minucie decydujący cios wyprowadził Adam Ciućka. Po rzucie wolnym i zamieszaniu pod bramką gospodarzy piłka nie została skutecznie oddalona. Dopadł do niej wprowadzony z ławki zawodnik Śląska i z okolic linii pola karnego uderzył w górny róg bramki. Z punktu widzenia organizacji gry była to nagroda za obecność przy drugiej piłce po stałym fragmencie. Z punktu widzenia techniki strzału, najlepsze wykończenie spośród trzech trafień tego wieczoru.
Próba Ciućki z około 18 metrów miała zaledwie 0,07 xG. Po uwzględnieniu miejsca, w które leciała piłka, jej wartość wzrosła jednak do 0,44 xGOT. To duża różnica, pokazująca jakość samego uderzenia. Dla porównania oba gole Śląska padły po strzałach o łącznej wartości tylko 0,17 xG. Tymczasem znacznie dogodniejsze okazje Dembele, Grzegorza Tomasiewicza i Przemysława Banaszaka nie przyniosły trafień.
Ostateczny wynik nie oznacza więc, że Śląsk bezbłędnie wykorzystywał swoje szanse. Wojskowi najpierw marnowali okazje, które statystycznie były lepsze, a potem zdobyli dwie bramki z pozycji znacznie trudniejszych.
Bez jego interwencji nie byłoby powrotu
Karol Niemczycki był jednym z głównych autorów zwycięstwa. Obronił siedem strzałów, w tym sześć oddanych z pola karnego. Jego wskaźnik powstrzymanych goli wyniósł +0,63, co oznacza, że przy jakości celnych uderzeń Pogoni wpuścił mniej bramek, niż sugerował model. Portowcy wygenerowali 1,63 xGOT, a pokonali go tylko raz.
Szczególne znaczenie miała 15. minuta. Niemczycki najpierw zatrzymał uderzenie Churlinova, a następnie poradził sobie z próbą Paula Mukairu z około dwóch metrów. Ten drugi strzał miał wartość 0,61 xG. Gdyby Pogoń objęła wtedy prowadzenie, Śląsk musiałby odrabiać straty znacznie wcześniej, bez komfortu bezbramkowego wyniku do przerwy. Bramkarz interweniował również w doliczonym czasie po główce Filipa Cuicia, kiedy goście bronili już rezultatu 2:1.
Nie trzeba przy tym sprowadzać jego występu wyłącznie do obronionych strzałów. Niemczycki podał celnie 25 razy na 28 prób, a z 15 długich zagrań aż 12 znalazło adresata. To dobre liczby jak na bramkarza drużyny, która przez dużą część meczu była zmuszana do szybszego przenoszenia gry. Dla kontrastu Valentin Cojocaru obronił dwa uderzenia, a jego bilans powstrzymanych goli wyniósł -1,35.
Dziewięć wybić każdego ze stoperów
Dominik Szala wykonał aż 15 działań defensywnych, najwięcej w Śląsku. Na tę liczbę złożyło się między innymi dziewięć wybić, pięć prób odbioru, z których trzy były udane, oraz przechwyt. Zwyciężył w ośmiu z 11 pojedynków, w tym we wszystkich pięciu na ziemi. Na tle partnerów ze środka obrony wyglądał najlepiej pod względem bezpośredniej rywalizacji. To istotne, bo od zawodników grających w tak nisko ustawionych fragmentach meczu wymaga się nie tylko wybijania piłki, ale przede wszystkim wygrywania starć, zanim rywal odda strzał.
Szala miał też 42 celne podania na 52 próby, jedno kluczowe zagranie i stworzoną dogodną okazję. Nie był zatem wyłącznie obrońcą od przerywania akcji. Słabszym elementem pozostawało długie rozegranie, dotarły do partnerów tylko cztery z 12 takich podań. W tej dziedzinie Śląsk tracił możliwość spokojniejszego wyjścia spod presji.
Lamine Ba również miał mnóstwo pracy. Zanotował 12 działań defensywnych i, podobnie jak Szala, dziewięć wybić. Z piłką przy nodze był bardzo dokładny: 35 celnych podań na 38 prób daje skuteczność 92%. Problem zaczynał się w pojedynkach. Wygrał tylko dwa z sześciu, w tym zaledwie jeden z pięciu powietrznych. W spotkaniu, w którym Pogoń wielokrotnie szukała dośrodkowań i Sánchez potrafił utrzymać się w polu karnym, taki bilans nie może pozostać niezauważony.
Marko Dijaković rozegrał mecz o dwóch odsłonach. Z jednej strony zdobył gola wyrównującego, wykazując się wyczuciem momentu i odwagą w ofensywie. Z drugiej w defensywie zanotował dziewięć wybić, ale wygrał tylko trzy z dziewięciu pojedynków. To istotny kontrast wobec ośmiu zwycięskich starć Szali. Austriak najczęściej spośród wrocławian uczestniczył w rozegraniu, miał 88 kontaktów z piłką i wykonał 70 podań, z których 58 było celnych. Z ośmiu długich piłek dotarła jednak tylko jedna.
Trafienie z 67. minuty bezsprzecznie podniosło ocenę jego występu, ale nie powinno przesłaniać problemów w bezpośredniej walce i przy próbach przyspieszania gry podaniem. Pod względem liczby wybić środkowi obrońcy Śląska stworzyli niezwykły obraz: Szala, Ba i Dijaković zanotowali po dziewięć, czyli łącznie aż 27 interwencji tego rodzaju. Taka liczba świadczy o dużym zaangażowaniu, lecz równocześnie o tym, jak często Pogoń zmuszała ich do obrony własnego pola karnego.
Jeden wygrywał wszystkie pojedynki, drugi szukał okazji
Marc Llinares był wyjątkowo aktywny przy piłce. Jego 84 kontakty to drugi wynik w Śląsku, ustępujący jedynie Dijakoviciowi. Zanotował 47 celnych podań na 60 prób i aż 15 strat posiadania. Do tego dochodzi siedem niecelnych długich zagrań z siedmiu wykonanych. Przy tak dużym udziale w rozegraniu precyzja dalszych podań staje się istotn, nie chodzi tylko o samo przesunięcie akcji do przodu, ale o to, czy partnerzy mogą po nim utrzymać piłkę.
Jednocześnie nie sposób kwestionować jego pracy w pojedynkach. Llinares wygrał wszystkie sześć starć, w tym trzy z trzech prób odbioru. To bardzo dobry bilans, zdecydowanie lepszy niż u większości kolegów z obrony. Jego mecz należy więc ocenić jako solidny bez piłki i mniej przekonujący przy szukaniu przyspieszenia ataku. Ciekawie wypada porównanie z Lukasem Willenem z Pogoni: rywal miał nieco mniej kontaktów, bo 80, ale celnie podał 59 razy na 65 prób. Llinares częściej zmuszany był do działań, które nie prowadziły do utrzymania posiadania.
Alex Timossi Andersson rozegrał inną rolę w tym spotkaniu. Zanotował 40 kontaktów, 19 celnych podań na 24 próby i jedno kluczowe zagranie. Stworzył też bardzo dobrą okazję. Te liczby pokazują, że mimo mniejszego udziału w rozgrywaniu potrafił być groźny w ostatniej fazie akcji. Problem stanowiła jakość dośrodkowań: żadne z trzech nie znalazło adresata. W bezpośrednich starciach wygrał pięć z 11 pojedynków, a obie próby odbioru zakończyły się niepowodzeniem. W ustawieniu z wahadłowymi trudno całkowicie oddzielić ofensywę od obrony, od tego zawodnika potrzeba większej regularności po obu stronach boiska.
Środek pola ponownie zawiódł
Karol Linetty podał celnie 25 razy na 27 prób, czyli osiągnął 93% skuteczności. Dodał dwa kluczowe zagrania i trzy dokładne przerzuty z trzech prób. W rozegraniu wyglądało to bardzo przyzwoicie. Tyle że przez cały mecz miał tylko 39 kontaktów z piłką i wygrał dwa z dziesięciu pojedynków. To znacznie mniej optymistyczna informacja, gdy spojrzymy na środkową strefę boiska jako miejsce walki o przejęcie kontroli.
Dobrym punktem odniesienia jest Patryk Dziczek. Pomocnik Pogoni miał aż 114 kontaktów z piłką, wykonał 77 podań, z których 65 było celnych, i zaliczył trzy kluczowe zagrania. Nie oznacza to, że Linetty sam odpowiada za mniejsze posiadanie Śląska. Pokazuje jednak skalę różnicy między zespołami: jeden środkowy pomocnik gospodarzy był przy piłce niemal trzy razy częściej niż jeden z najważniejszych zawodników drugiej linii wrocławian. Linetty grał dokładnie, ale za rzadko miał możliwość narzucania kierunku akcji.
Grzegorz Tomasiewicz pozostawił po sobie przede wszystkim niewykorzystaną szansę z 52. minuty. Po rozegraniu rzutu rożnego znalazł się około dziewięciu metrów od bramki, lecz jego strzał został obroniony. Uderzenie miało 0,23 xG, natomiast po uwzględnieniu miejsca skierowania piłki już tylko 0,10 xGOT. To dobry przykład różnicy między uzyskaniem właściwej pozycji a dobrym wykończeniem. Pomocnik miał 24 celne podania na 29 prób, ale przegrał wszystkie trzy pojedynki na ziemi. Dołożył trzy działania defensywne, a w drugiej połowie zobaczył żółtą kartkę. Jego występ trudno uznać za udany.
Eniss Shabani nie był rozgrywającym, który uspokajał ofensywę. Wykonał 15 celnych podań na 20 prób i zanotował 11 strat posiadania przy 37 kontaktach. Miał jednak konkretne zalety w pracy bez piłki. Wygrał pięć z siedmiu pojedynków na ziemi, zaliczył trzy skuteczne odbiory z czterech prób oraz dwa przechwyty. Pod tym względem wyglądał znacznie lepiej niż Linetty i Tomasiewicz. Jego zejście w 60. minucie nie wynikało więc z całkowitej bezużyteczności w środku pola, lecz otworzyło drogę do zawodnika o zupełnie innym wpływie na ofensywę - Ciućki.
Napastnicy nie znaleźli bramki
Piotr Samiec-Talar nie rozegrał spotkania pełnego nieustannej dominacji. Zanotował 44 kontakty z piłką, 20 celnych podań na 26 prób i 12 strat posiadania. W pięciu dryblingach trzy razy minął rywala. To niezłe, choć nie wybitne liczby. W zestawieniu znajduje się także błąd, po którym przeciwnik oddał strzał. Samiec-Talar nie był więc zawodnikiem wolnym od pomyłek.
A jednak jedno zagranie może ważyć więcej niż kilka nieudanych. W 67. minucie kapitan wypatrzył ruch Dijakovicia i asystował przy wyrównaniu. Wcześniej i później nie miał wielu podobnych okazji, ale właśnie wtedy wykonał podanie, które złamało ustawienie przeciwnika. Łącznie zanotował jedno kluczowe zagranie i stworzył dobrą okazję, a w doliczonym czasie sam sprawdził Cojocaru strzałem z dystansu. Dla porównania Churlinov, asystent przy trafieniu Pogoni, miał trzy kluczowe podania i trzy udane dryblingi z pięciu prób. Zawodnik gospodarzy kreował zagrożenie częściej, Samiec-Talar znalazł decydujące rozwiązanie wtedy, gdy Śląsk najbardziej go potrzebował.
Malaly Dembele to najtrudniejszy przypadek do oceny w całej ofensywie. W pierwszej połowie oddał wszystkie cztery strzały Śląska i wygenerował 0,69 xG. Miał więc zdolność dochodzenia do pozycji, której wielu innym zawodnikom wyraźnie brakowało. Żadne uderzenie nie trafiło jednak w światło bramki: dwa były niecelne, a dwa zostały zablokowane. Najbardziej boli próba z 45. minuty, gdy z około dziewięciu metrów nie wykorzystał okazji wartej 0,47 xG.
Poza uderzeniami jego udział w grze był ograniczony. Zanotował 21 kontaktów z piłką, wygrał trzy z ośmiu pojedynków i wykonał tylko siedem podań. Wszystkie były celne, ale stuprocentowa skuteczność przy tak niewielkiej liczbie prób nie świadczy jeszcze o dobrym rozegraniu. Można docenić ruch umożliwiający dochodzenie do strzałów, nie zapominając, że napastnik miał najlepsze pozycje Śląska przed przerwą i nie zamienił żadnej z nich na choćby celne uderzenie. Dla kontrastu Sanchez zebrał 0,77 xG z pięciu prób, dwukrotnie trafił w światło bramki i zdobył gola.
Ciućka odmienił mecz, Banaszak miał czego żałować
Adam Ciućka pojawił się na boisku w 60. minucie i wniósł coś, czego Śląskowi brakowało, odwagę w prowadzeniu piłki, aktywność między liniami oraz gotowość do szybkiego zakończenia akcji. W krótkim czasie miał 20 kontaktów z piłką, osiem celnych podań na dziewięć prób, jedno kluczowe zagranie i stworzoną dogodną okazję. Wygrał trzy z pięciu pojedynków. Mapa jego prowadzenia piłki pokazuje dziesięć rajdów o łącznej długości niemal 146 metrów, w tym pięć progresywnych.
W 81. minucie pokazał znakomitą technikę uderzenia i chłodną reakcję na piłkę pozostawioną przed polem karnym. Trzeba jednak docenić również wcześniejszą aktywność, w tym stworzenie okazji Banaszakowi. Ciućka był zmiennikiem, który zmienił nie tylko wynik, lecz także sposób atakowania Śląska. Jego występ nie był bez skazy w obronie, żadna z dwóch prób odbioru nie zakończyła się powodzeniem, ale bilans wpływu na grę jest zdecydowanie dodatni.
Przemysław Banaszak również wszedł w 60. minucie, zastępując Dembele. Dał drużynie więcej siły w bezpośrednich starciach. Wygrał wszystkie trzy pojedynki, w tym dwa powietrzne, i zanotował dwa wybicia. Przy piłce uczestniczył jednak w grze sporadycznie: 14 kontaktów i dwa celne podania na cztery próby. Przede wszystkim w 64. minucie zmarnował znakomitą okazję po dograniu Ciućki. Z około sześciu metrów uderzył głową nad poprzeczką, choć próba miała 0,30 xG. Może więc cieszyć większa efektywność w walce o piłkę, ale od napastnika należy wymagać wykorzystania takiej sytuacji.
Jorge Yriarte zameldował się na murawie w 76. minucie, gdy potrzebne było wzmocnienie środka pola na końcowy fragment spotkania. W krótkim czasie zanotował pięć celnych podań na pięć prób, dwa wygrane pojedynki na ziemi oraz dwa udane odbiory. To niewielka próbka, ale konkretna i pozytywna: wniósł prostotę oraz skuteczność w walce o piłkę. Sam występ można ocenić korzystnie.
Jan Jurcec i Mariusz Malec weszli w 86. minucie, zastępując odpowiednio Anderssona i Llinaresa. Pierwszy w dostarczonym zestawieniu nie ma żadnego kontaktu z piłką, przegrał jedyny odnotowany pojedynek i popełnił faul. Drugi zanotował jeden kontakt, bez próby podania czy pojedynku. Tak krótkie epizody nie pozwalają na rzetelną ocenę. Ich zadanie polegało przede wszystkim na domknięciu spotkania i zabezpieczeniu prowadzenia.
Plusy i minusy
Plus: bramkarz, który utrzymał drużynę w meczu. Siedem interwencji Niemczyckiego to nie jedynie efekt statystycznej przewagi Pogoni. Obrony z 15. minuty były momentami, w których wynik mógł zmienić się na długo przed otwarciem rezultatu. Śląsk otrzymał od swojego bramkarza czas potrzebny na znalezienie odpowiedzi.
Plus: reakcja po stracie gola. Wrocławianie nie rzucili się do bezładnego ataku, lecz potrafili wykorzystać wysoko odzyskaną piłkę. Podanie Samca-Talara do wbiegającego Dijakovicia było nagrodą za szybkie dostrzeżenie wolnej przestrzeni. Później zachowali czujność przy drugiej piłce po stałym fragmencie. To dwa różne, ale równie ważne sposoby budowania zagrożenia.
Plus: jakość ławki rezerwowych. Ciućka zdobył zwycięską bramkę i wcześniej kreował sytuacje, Banaszak wygrywał pojedynki, a Yriarte pozwolił na skuteczniejsze działania w środkowej strefie. Nie każda zmiana była równie istotna, ale pierwsze dwie, dokonane po godzinie gry, wyraźnie wpłynęły na ofensywę.
Minus: zbyt wiele sytuacji dopuszczonych pod własną bramką. Pogoń oddała 17 strzałów, w tym 13 z pola karnego. Wrocławianie potrzebowali aż 27 wybić samych trzech stoperów, a gospodarze w końcówce trafili również w obramowanie bramki. Skuteczna obrona nie powinna polegać na założeniu, że bramkarz zawsze będzie wygrywał najtrudniejsze pojedynki ze strzelcami.
Minus: niewykorzystane okazje napastników. Dembele zakończył pierwszą połowę bez celnego strzału mimo czterech prób i 0,69 xG. Banaszak nie trafił w bramkę z sześciu metrów. Tomasiewicz również nie wykorzystał dogodnej sytuacji. W innym meczu zmarnowanie tylu okazji mogłoby oznaczać stratę punktów, niezależnie od piękna późniejszych trafień.
Minus: kłopoty z utrzymaniem piłki i pojedynkami w środku. Wysoka dokładność podań Linetty'ego nie wystarczyła, aby Śląsk kontrolował środkową strefę. Różnica w liczbie kontaktów z piłką między nim a Dziczkiem była ogromna. Do tego dochodzą niecelne długie zagrania części obrońców i wahadłowych. Zbyt wiele akcji kończyło się koniecznością ponownego odpierania ataku Pogoni.
Trzy punkty zdobyte głową, nogą i charakterem
Nie trzeba udawać, że Śląsk był w Szczecinie zespołem lepszym pod każdym względem. Nie był. Pogoń oddawała więcej strzałów, dłużej utrzymywała się przy piłce i miała wyższe xG. Gdyby wykorzystała okazje z pierwszego kwadransa albo nie została zatrzymana przez Niemczyckiego w końcówce, rozmowa o tym spotkaniu mogłaby mieć zupełnie inny ton.
Nie był to jednak również triumf oparty wyłącznie na przypadku. Śląsk wypracował cztery okazje, po przerwie potrafił zagrozić bramce znacznie częściej niż przed zmianą stron, a przy dwóch trafieniach wykorzystał konkretne atuty: pressing i prostopadłe podanie przy pierwszym oraz czujność i świetne uderzenie Ciućki przy drugim. Do tego doszła indywidualna klasa bramkarza.
Śląsk potrafił odwrócić mecz, w którym przegrywał nie tylko wynikiem, ale i przebiegiem gry. Jednocześnie zwycięstwo nie unieważnia problemów, przez które odwracanie losów spotkania w ogóle okazało się konieczne.

Autor
Pochodzę z Oleśnicy. Na co dzień zajmuję się optymalizacją oraz analizą danych, w tym również danych piłkarskich. Poza analizami, które możecie przeczytać na Śląsknecie, jestem związany z piłką kobiecą w strukturach Śląska Wrocław. Ze Śląsknetem współpracuję od lipca 2025 roku, a samemu Śląskowi kibicuję od małolata.
Obserwuj Śląsknet
Dołącz do kanału na WhatsAppieNajnowsze teksty prosto na telefonJesteśmy też na:
Komentarze