Jakim składem na Zagłębie?
fot.: Mateusz Porzucek
Brak kibiców szczególnie widoczny jest podczas derbów. Na trybunach zabraknie atmosfery, na murawie liczymy na 90 minut dobrej piłki. Wrocławianie do spotkania z Zagłębiem przystąpią po dwóch kolejnych wygranych. Zwycięski skład powinien jednak zostać zmodyfikowany. Czy na takie zmiany zdecyduje się trener Lavicka?
Ideą tego cyklu jest pokazanie, jaki skład na mecz wybrałby autor tekstu. Nie jest to zgadywanie, jaki skład wytypuje trener Vitezslav Lavicka.
Jakie zestawienie personalne na Zagłębie?
Decyduję się na dwie zmiany. Mój limit cierpliwości dla Krzysztofa Mączyńskiego jesienią definitywnie się wyczerpał. Kapitan do gry zespołu nie wnosi kompletnie nic. Miejsce w wyjściowym składzie powinien odzyskać również Praszelik. Swojej szansy w meczu z Rakowem nie wykorzystał Zylla.
Bramkarz: Michał Szromnik. Bohater meczu z liderem. Wskoczył do wyjściowego składu i zaprezentował się znakomicie. Czyste konto w debiucie w ekstraklasie mówi wiele. Częstochowianie oddali co prawda tylko trzy celne strzały, każdy z nich wymagał jednak pokazania pełni bramkarskiego kunsztu.
Prawa obrona: Patryk Janasik. Podobał mi się w meczu z Rakowem. Widać u niego dużą chęć i zarazem lekkość do atakowania na połowie przeciwnika. Brakuje mu jeszcze rytmu meczowego, przez co znika dłuższymi fragmentami. Musi jednak popracować nad koncentracją i wyeliminować proste straty, szczególnie na własnej połowie.
Środek obrony: Israel Puerto, Mark Tamas. Gdyby nie końcówka spotkania, napisałbym, że Puerto w meczu z zespołem Marka Papszuna zagrał perfekcyjnie. Mniej spektakularnie ale bardzo skutecznie zagrał Tamas. Węgier nie oferuje fajerwerków. Węgier oferuje solidność i odpowiedni poziom. Ja od środkowego obrońcy nie mogę wymagać więcej. Ta dwójka, w końcu wyglądała jak para stoperów. Para stoperów, która się rozumie. Podobna postawa w Lubinie pozwoli myśleć o zwycięstwie.
Lewa obrona: Dino Sitglec. Chorwat bywa chimeryczny. Dobre wejście w mecz, później zaledwie poprawnie. Jak ma dzień, jest jednym z najlepszych bocznych obrońców w lidze. Jak wstanie złą nogą bywa ogrywany niczym junior.
Defensywni pomocnicy: Maciej Pałaszewski, Waldemar Sobota. Na ten moment hierarchia w zespole powinna być następująca. Zaczynamy ustalanie składu od Macieja Pałaszewskiego i to do niego dobieramy partnera. Zjazd formy Soboty zbiegł się niestety z e zjazdem formy Mączyńskiego. Postawa kapitana zaczyna jednak irytować coraz bardziej. Postawienie na Sobotę pozwala mieć nadzieję na coś ekstra na połowie przeciwnika. Albo chociaż na minięcie przeciwnika na jego połowie.
Prawe skrzydło: Bartłomiej Pawłowski. Najwięcej oddanych strzałów, najwięcej strzałów celnych. Gol na wagę strzech punktów. Były reprezentant Polski wciąż daleki jest od optymalnej formy. Obecnie pojawiają się jednak jej przebłyski. A to wystarczy by posadzić na ławce Musondę, który nie gwarantuje żadnych liczb.
Ofensywny pomocnik: Mateusz Praszelik. Mecz z Rakowem rozpoczął na ławce. Po wejściu na murawę nie zapisał się w pamięci niczym szczególnym. Jest jednak bardziej regularny od Zylli. I to gwarantuje mu miejsce w wyjściowym składzie.
Lewe skrzydło: Robert Pich. Przed Rakowem chwalony przeze mnie. Po meczu pochwał jednak zabrakło. Słowak miał dobre wejście w spotkanie. Później jednak, moim zdaniem, przeszedł obok meczu. Zalicza jednak bardzo dobrą jesień. Zdecydowanie powyżej oczekiwań. Myślę, że utrzyma miejsce w wyjściowym składzie do końca roku.
Napastnik: Erik Exposito. Przez większość meczu piłka latała nad jego głową. A kiedy już zbliżała się do niego, miał na plecach wyższego przeciwnika, z którym przegrywał pojedynki. Kiedy jednak Śląsk zaczął grać w piłkę, okazało się, że Hiszpan brał udział w akcji bramkowej. To on z piłka przy nodze biegł wzdłuż pola karnego przeciwnika i zagrał do niepilnowanego Pawłowskiego. Exposito będzie zaczynał większość meczy w wyjściowym składzie. Wypełnia założenia taktyczne trenera.
