Rekordowo długa pauza
Poprzedni mecz Śląska w Chorzowie z Ruchem (0:0) i najbliższy w Krakowie z Wisłą dzieli aż 17 dni. Ostatnio tak długą przerwę w środku rozgrywek wrocławianie mieli w 2001 r., kiedy po remisie w 28. kolejce ekstraklasy u siebie z innym Ruchem – z Radzionkowa (1:1) czekali 2 i pół tygodnia na spotkanie w Grodzisku Wielkopolskim z Dyskobolią (2:1). Pomiędzy tymi grami reprezentacja Polski pokonała w Cardiff Walię (2:1) oraz zremisowała w Erywaniu z Armenią (1:1) przybliżając się do awansu na mistrzostwa świata w Japonii i Korei.O dzień dłuższą niż obecnie pauzę WKS miał wiosną `89 z okazji pamiętnego pojedynku „Biało-Czerwonych” w Sztokholmie ze Szwecją (1:2), podczas którego gola z rzutu wolnego z 40 metrów zdobył Ryszard Tarasiewicz. To widowisko w ramach kwalifikacji do mundialu we Włoszech poprzedziła próba generalna naszej kadry z Norwegią. Wówczas od wyjazdowej potyczki z Łódzkim Klubem Sportowym (1:1) minęło aż 18 dni do konfrontacji przy Oporowskiej z Jagiellonią Białystok (2:2). Jeszcze nigdy wrocławianie nie mieli tak długiego okienka w czasie, gdy kadra nie grała.
Najdłuższy rozbrat z meczami ekstraklasy nie licząc letnich i zimowych przerw w rozgrywkach Śląsk zaliczył jesienią `75. Dokładnie od wygranej 5 października u siebie z Zagłębiem Sosnowiec (4:2) do klęski w Warszawie z Legią (0:4) 2 listopada. W ciągu tych 28 dni „Wojskowi” wystąpili jednak w spotkaniu Pucharu UEFA remisując na Stadionie Olimpijskim z Antwerp (1:1), a było to 22 października. Tymczasem jedenastka Kazimierza Górskiego walczyła zarówno przed belgijską próbą (towarzysko z Węgrami i w eliminacjach do mistrzostw Europy z Holandią), jak i po niej, znów o punkty z Włochami.
Z kolei największy dystans pomiędzy pierwszoligowymi bojami wrocławian nieprzedzielonymi żadnymi meczami rangi mistrzowskiej to 22 dni z jesieni `65. Po wygranej nad Stalą Rzeszów (3:2) 16 października piłkarze WKS-u odpoczywali aż do 7 listopada, kiedy ponownie zagrali przed własną publicznością dzieląc się punktami z Wisłą Kraków (1:1). Futboliści z orzełkiem na piersi rozegrali wtedy aż 3 spotkania w walce o mistrzostwa świata (ze Szkocja, Finlandią i Włochami).
