ANALIZA: Śląsk wygrał więcej pojedynków, a przegrał 1:4. Co poszło nie tak?

Walka była, zagrożenia zabrakło. Liczby odsłaniają paradoks

Wynik 1:4 sugeruje jednostronne spotkanie, w którym Lech Poznań od początku do końca niepodzielnie panował nad wydarzeniami na boisku. Rzeczywistość była nieco bardziej skomplikowana. Śląsk potrafił postawić się rywalowi, szczególnie w pierwszej połowie, ale nie przełożył tego na odpowiednią liczbę sytuacji bramkowych. Z czasem coraz wyraźniej było też widać różnicę w jakości podejmowanych decyzji, organizacji defensywy i skuteczności.

W całym spotkaniu goście utrzymywali się przy piłce przez 60% czasu, wykonując 517 podań przy 341 Śląska. Jeszcze większa dysproporcja pojawiła się w ich dokładności. Lech zanotował 444 celne zagrania, podczas gdy Wrocławianie 251. Nie chodziło jednak wyłącznie o umiejętność dłuższego utrzymywania się przy futbolówce.

Śląsk zanotował 56 wejść do strefy ataku, o trzy więcej niż Lech, a mimo to oddał zaledwie 7 strzałów przy 16 próbach przeciwnika. Podobnie wyglądało porównanie uderzeń z pola karnego, których Wojskowi mieli pięć, a Kolejorz aż 12. To właśnie na ostatnich metrach ujawniała się różnica między zespołami.

Warto również zwrócić uwagę na pojedynki. Wrocławianie wygrali 53% wszystkich starć, w tym 56% pojedynków na ziemi. Nie byli więc drużyną całkowicie zdominowaną fizycznie. Potrafili odebrać piłkę, wygrać walkę o pozycję czy przedrzeć się na połowę przeciwnika. Problem pojawiał się później, gdy należało odpowiednio wykorzystać wywalczoną przewagę.

Jeszcze ciekawszy obraz otrzymujemy po rozdzieleniu meczu na dwie części.

Do przerwy Śląsk oddał cztery strzały przy ośmiu Lecha, ale różnica we współczynniku goli oczekiwanych była niewielka: 0,46 do 0,52. Gospodarze wypracowali jedną dogodną okazję, której nie wykorzystał Jehor Macenko. Poznaniacy, choć częściej uderzali, nie stworzyli w tej części spotkania ani jednej sytuacji sklasyfikowanej jako szansa bramkowa.

Po zmianie stron nastąpiło jednak wyraźne pogorszenie. Śląsk wykonał 156 podań, Lech 239, a liczba strzałów wyniosła odpowiednio trzy i osiem. Jeszcze mocniej przemawia xG: zaledwie 0,38 dla gospodarzy przy 1,52 przeciwnika. Poznaniacy stworzyli wszystkie cztery swoje dobre okazje właśnie po przerwie.

Co interesujące, Wojskowi w drugiej połowie częściej wchodzili w strefę ataku, 26 razy przy 19 rywali. Nie oznaczało to jednak skuteczniejszej ofensywy. Lech znacznie lepiej wykorzystywał przestrzeń za linią pomocy Śląska, a jego akcje miały konkretniejsze zakończenie.

W poprzedniej analizie spotkania z Koroną Kielce można było dostrzec wyraźną poprawę gry Śląska po przerwie. Tym razem wydarzyło się coś odwrotnego. Pierwsza połowa pozostawiała nadzieję na korzystny rezultat, druga bezlitośnie obnażyła problemy gospodarzy.

Ostatecznie Lech wygenerował 2,04 xG, a Śląsk zaledwie 0,84. Różnica w jakości celnych strzałów była jeszcze większa. Wskaźnik xGOT, uwzględniający miejsce, w które zmierzała piłka po uderzeniu, wyniósł 2,60 dla Poznaniaków i zaledwie 0,56 dla Wrocławian.

Cztery bramki! Co zawiodło w obronie?

Pierwszy gol padł w 31. minucie, a jego źródłem była sytuacja po stałym fragmencie gry. Śląsk zdołał początkowo oddalić piłkę, ale nie opanował dalszego przebiegu akcji. Poznaniacy utrzymali się w pobliżu pola karnego, a ostatecznie Filip Jagiełło wykorzystał zagranie Mateusza Skrzypczaka.

Najważniejsze było zachowanie gospodarzy po pierwszym wybiciu. Zamiast odzyskać ustawienie i zabezpieczyć zawodników pozostających w pobliżu bramki, pozwolili rywalom ponownie stworzyć zagrożenie. Jagiełło oddał strzał o wartości zaledwie 0,10 xG, ale jego xGOT wyniosło już 0,81. To pokazuje, jak dobrze zawodnik Lecha skierował piłkę w światło bramki.

Jeszcze bardziej niepokojąca była akcja z 50. minuty. Joel Pereira obsłużył Pablo Rodrigueza, który otrzymał zbyt dużo swobody w okolicach pola karnego. Zawodnik Lecha zdecydował się na uderzenie, a futbolówka odbiła się jeszcze od Mariusza Malca, utrudniając interwencję Karolowi Niemczyckiemu.

Sam rykoszet był pechowy, ale problem pojawił się znacznie wcześniej. Rodriguez mógł przygotować strzał bez odpowiednio zdecydowanej reakcji środkowych pomocników. Przy ustawieniu z pięcioma zawodnikami w linii obronnej szczególnie ważne jest zabezpieczenie przestrzeni przed polem karnym. W tej sytuacji tego zabrakło.

Kluczowy fragment spotkania nadszedł jednak pomiędzy 70. a 73. minutą.

Wprowadzony wcześniej Patrik Walemark najpierw wykorzystał podanie Mikaela Ishaka, ograł Malca i pokonał Niemczyckiego. Trzy minuty później ponownie znalazł się w dogodnej pozycji, tym razem po zagraniu Daniela Hakansa, i zdobył swoją drugą bramkę.

Walemark potrzebował zaledwie kilkunastu minut od wejścia na boisko, aby dwukrotnie trafić do siatki. Oba jego uderzenia miały łącznie 0,49 xG, ale wartość xGOT wyniosła aż 1,40. Szwed znakomicie wykorzystał otrzymane okazje, przy czym same pozycje strzeleckie nie należały do sytuacji, z których bramki padają automatycznie.

Wystarczyło, że Lech zidentyfikował przestrzenie, w których obrona gospodarzy była najbardziej podatna na szybkie zagrania, a następnie wykorzystał indywidualną jakość swoich zawodników.

Wrocławianie odpowiedzieli dopiero w doliczonym czasie. Po rzucie rożnym Alex Timossi Andersson dośrodkował w pole karne, a Grzegorz Tomasiewicz skutecznie uderzył głową. Wartość tej próby wynosiła 0,18 xG i 0,32 xGOT.

Bramka honorowa nie zmieniła oceny spotkania, ale pokazała, że również Śląsk potrafił wykorzystać stały fragment. Problem w tym, że wcześniej przez zdecydowaną większość meczu brakowało regularności w tworzeniu podobnego zagrożenia.

Niemczycki, pod presją

Karol Niemczycki zaliczył spotkanie, którego nie sposób ocenić wyłącznie przez pryzmat czterech straconych bramek. Z jednej strony zanotował tylko jedną skuteczną interwencję, a jego wskaźnik powstrzymanych goli wyniósł -1,40. Z drugiej warto przyjrzeć się charakterowi uderzeń, z którymi musiał się mierzyć.

Przy pierwszym trafieniu Jagiełło oddał bardzo dobrze umieszczony strzał. Przy drugim tor lotu piłki zmienił rykoszet, natomiast dwie kolejne bramki były efektem udanych akcji Walemarka. Ujemny wskaźnik powstrzymanych goli pokazuje, że bramkarz nie poprawił bilansu zespołu względem jakości strzałów rywali, ale sam w sobie nie rozstrzyga o jego winie przy poszczególnych golach.

Bardziej jednoznacznie wypada ocena rozegrania.

Niemczycki miał 35 kontaktów z piłką i wykonał 31 podań, z których zaledwie 11 dotarło do partnerów. To skuteczność na poziomie 35%. Aż 26 prób stanowiły długie zagrania, spośród których celnych było tylko sześć.

W praktyce Śląsk bardzo często oddawał piłkę już na etapie rozpoczynania własnych akcji. Trudno jednak rozpatrywać to w oderwaniu od sposobu ustawienia całego zespołu. Bramkarz wybierał bezpośrednie zagrania, ale drużyna nie potrafiła regularnie wygrywać drugich piłek i budować ataków po takich podaniach.

Nie była to wyłącznie słabość Niemczyckiego. Śląsk jako zespół trafił zaledwie 15 z 56 długich podań, podczas gdy Lech 23 z 41. Poznaniacy nie tylko częściej utrzymywali się przy futbolówce, ale również znacznie skuteczniej korzystali z bardziej bezpośrednich sposobów jej przemieszczania.

Pięciu obrońców, a i tak za dużo przestrzeni

Alex Timossi Andersson był jednym z zawodników, którzy wnieśli najwięcej do ofensywy Śląska. Zanotował 46 kontaktów z piłką, wykonał 18 celnych podań na 22 próby i miał dwa kluczowe zagrania. Stworzył również jedną dogodną okazję bramkową, a jego dośrodkowanie po rzucie rożnym zakończyło się golem Tomasiewicza.

Andersson wygrał cztery z siedmiu pojedynków i zanotował pięć działań defensywnych, w tym interwencję ostatniego obrońcy. Nie był to występ bezbłędny, ale trudno odmówić mu wpływu na ofensywę. Problem polegał na tym, że przy tak dużym zaangażowaniu w atak przestrzeń za jego plecami wymagała odpowiedniego zabezpieczenia.

Jehor Macenko rozegrał mecz, w którym dobre statystyki defensywne przeplatały się z niewykorzystaną szansą pod bramką przeciwnika. W 24. minucie otrzymał podanie od Piotra Samca-Talara i znalazł się w bardzo korzystnej pozycji. Jego uderzenie miało 0,29 xG, co stanowiło ponad jedną trzecią całego dorobku Śląska w tym meczu. Mateusz Lis zdołał jednak interweniować.

Macenko zakończył spotkanie z 11 działaniami obronnymi, w tym sześcioma wybiciami. Wygrał pięć z sześciu pojedynków, a 32 z jego 37 podań dotarły do partnerów. Pod względem indywidualnych statystyk był jednym z solidniejszych zawodników defensywy. Nie zmienia to faktu, że cała formacja nie potrafiła skutecznie kontrolować przestrzeni w kluczowych momentach.

Lamine Ba również miał sporo pracy. Zanotował dziesięć działań defensywnych, w tym pięć wybić i dwa zablokowane strzały. Przy piłce był dokładny, ponieważ wykonał 40 celnych podań na 44 próby, osiągając 91% skuteczności.

Znacznie gorzej wyglądały jego pojedynki. Wygrał tylko dwa z pięciu starć, w tym oba na ziemi, ale nie zwyciężył w żadnym z dwóch pojedynków powietrznych. W meczu, w którym rywal potrafił szybko przenosić ciężar gry i wykorzystywać przestrzeń między obrońcami, sama dokładność podań nie wystarczała. Ba był aktywny w defensywie, lecz nie zawsze przekładało się to na skuteczne zatrzymywanie całych akcji.

Mariusz Malec znalazł się w centrum wydarzeń przy dwóch bramkach. Przy trafieniu Rodrigueza piłka odbiła się od niego, zmieniając kierunek lotu. Znacznie trudniej usprawiedliwić sytuację z 70. minuty, gdy Walemark zdołał stworzyć sobie przestrzeń do skutecznego uderzenia.

Malec wygrał zaledwie dwa z pięciu pojedynków. Warto jednak zauważyć, że oba zwycięstwa odniósł w powietrzu, podczas gdy przegrał wszystkie starcia na ziemi. Zanotował pięć wybić i 37 celnych podań na 44 próby.

Jego występ dobrze pokazuje ograniczenia prostych zestawień statystycznych. Można osiągać przyzwoitą dokładność podań i skutecznie interweniować przy dośrodkowaniach, a jednocześnie mieć poważne problemy w obronie przeciwko zawodnikom operującym piłką przy nodze.

Marc Llinares nie zaliczy sobotniego spotkania do udanych. Miał 52 kontakty z piłką, ale z 28 podań do partnerów dotarło zaledwie 17, co oznacza 61% skuteczności. Do tego 16 razy tracił posiadanie. Był aktywny na lewej stronie i potrafił wygrać pojedynek, zwyciężając w ośmiu z 14 starć, jednak zbyt często brakowało dokładnego zakończenia jego akcji.

Warto porównać go z Joelem Pereirą, operującym po przeciwnej stronie w zespole Lecha. Portugalczyk zanotował aż 98 kontaktów z piłką, wykonał 58 celnych podań na 71 prób, zaliczył kluczowe zagranie i asystę przy golu Rodrigueza. Różnica w wpływie na rozegranie była wyraźna. Llinares próbował napędzać ofensywę, natomiast Pereira znacznie skuteczniej łączył udział w budowaniu akcji z tworzeniem zagrożenia.

Tomasiewicz strzelił, ale środek pola wyglądał bardzo źle

Grzegorz Tomasiewicz był jedynym zawodnikiem Śląska, który pokonał Mateusza Lisa. Rozpoczął spotkanie aktywnie, oddając strzał już w 6. minucie, a zakończył je skutecznym uderzeniem głową w doliczonym czasie.

Łącznie zanotował dwa strzały o wartości 0,20 xG. Miał 39 kontaktów z piłką, a 19 z jego 28 podań było celnych. Wygrał cztery z siedmiu pojedynków i dołożył sześć działań defensywnych.

Jego występ miał więc dwa oblicza. Z jednej strony należał do nielicznych zawodników, którzy potrafili realnie zagrozić bramce rywala. Z drugiej nie zdołał zapewnić Śląskowi odpowiedniej kontroli w środkowej strefie boiska. Szczególnie widoczne było to przed drugim golem, gdy Rodriguez otrzymał zbyt wiele swobody do przygotowania uderzenia. Nie chodzi wyłącznie o indywidualną odpowiedzialność Tomasiewicza, lecz o funkcjonowanie całej formacji pomocy.

Karol Linetty miał podobny problem z wpływem na przebieg spotkania. Zanotował 37 kontaktów z piłką, 22 celne podania na 29 prób i wygrał trzy z sześciu pojedynków. Cztery działania defensywne nie zmieniły jednak faktu, że Śląsk miał trudności z kontrolowaniem przestrzeni przed własną obroną.

W porównaniu z Radosławem Murawskim widać różnicę w organizacji rozegrania. Pomocnik Lecha wykonał 47 celnych podań na 52 próby, osiągając 90% skuteczności, podczas gdy Linetty zakończył występ z wynikiem 76%. Poznaniacy mogli znacznie spokojniej rozgrywać piłkę przez środkową strefę. Wrocławianie częściej zmuszeni byli do szukania bardziej bezpośrednich rozwiązań.

Linetty opuścił boisko w 61. minucie. Jego zmiana była zrozumiała, ponieważ Śląsk potrzebował zawodnika, który wniesie więcej dynamiki w prowadzeniu piłki. Samo przestawienie personalne nie rozwiązało jednak problemu braku zabezpieczenia środka pola.

Piotr Samiec-Talar miał nieco inny profil występu. Zanotował 34 kontakty z piłką i wykonał 19 celnych podań na 26 prób. Dołożył jedno kluczowe zagranie i stworzył dobrą okazję bramkową, po której Macenko mógł wyprowadzić Śląsk na prowadzenie.

Próbował operować między liniami i szukanić przestrzeni do dogrania w ostatnią tercję. Nie był zawodnikiem szczególnie skutecznym w pojedynkach, wygrywając dwa z pięciu, ale potrafił stworzyć sytuację, której zabrakło wielu innym piłkarzom WKS-u. W 75. minucie zastąpił go Eniss Shabani.

Interesujące jest również porównanie Samca-Talara z Pablo Rodriguezem. Zawodnik Lecha zanotował trzy kluczowe podania, a więc trzykrotnie więcej od pomocnika Śląska, i dodatkowo zdobył bramkę. Obaj potrafili szukać zagrań między liniami, lecz Hiszpan znacznie częściej przekładał swoją aktywność na konkretne zagrożenie.

Banaszak walczył, Marjanac zniknął. Linia ataku nie dała odpowiedzi

Przemysław Banaszak był zdecydowanie bardziej aktywnym zawodnikiem z podstawowego duetu napastników. Zanotował 35 kontaktów z piłką, a w pojedynkach wygrał siedem z 12 starć, w tym trzy z pięciu powietrznych. To rezultat, który pokazuje, że potrafił utrzymać się przy futbolówce nawet pod presją rywali.

Problem pojawiał się przy finalizacji. Banaszak oddał tylko jeden strzał, który nie znalazł drogi do bramki, przy xG wynoszącym 0,10. Wykonał 13 celnych podań na 18 prób i miał jedno kluczowe zagranie, ale aż 13 razy tracił posiadanie.

W pierwszej połowie otrzymał dobre podanie od Luki Marjanaca i mógł zagrozić bramce Lisa, jednak jego uderzenie było niecelne. Wrocławianie potrzebowali od napastnika nie tylko walki o piłkę, lecz także większej liczby kontaktów w bezpośrednim sąsiedztwie bramki.

Nie można natomiast zarzucić Banaszakowi, że całkowicie przegrał fizyczną rywalizację. Dla porównania Mikael Ishak wygrał tylko jeden z trzech pojedynków, a mimo to miał znacznie większy wpływ na wynik, między innymi dzięki asyście przy pierwszej bramce Walemarka. Różnica polegała na tym, co obaj napastnicy potrafili zrobić w decydujących momentach.

Luka Marjanac miał gorszy mecz. Przez 61 minut zanotował zaledwie 17 kontaktów z piłką, co przy grze dwójką napastników jest bardzo skromnym wynikiem. Wygrał zero z dwóch pojedynków, a osiem razy tracił posiadanie.

Z ośmiu podań celnych było sześć. Jedno miało charakter kluczowy, gdy uruchomił Banaszaka w dogodnej sytuacji. To jednak zdecydowanie za mało, aby pozytywnie ocenić jego udział w ofensywie.

Największym problemem Marjanaca była ograniczona obecność w niebezpiecznych sektorach. Nie oddał żadnego strzału, a przy próbach bezpośredniej rywalizacji z obrońcami Lecha nie potrafił wypracować sobie przewagi.

Warto zestawić obu napastników. Banaszak wygrał siedem pojedynków, Marjanac żadnego. Pierwszy oddał jeden strzał, drugi ani jednego. Łącznie duet podstawowych napastników wygenerował tylko 0,10 xG.

W spotkaniu, w którym Śląsk musiał wykorzystywać ograniczoną liczbę okazji, tak mały wkład strzelecki napastników okazał się jednym z najpoważniejszych problemów.

Zmiennicy nie uratowali meczu. Jeden moment mógł jednak zmienić wszystko

Adam Ciućka pojawił się na boisku w 61. minucie i od początku próbował wnieść więcej ruchu z piłką. Miał 22 kontakty, wykonał osiem celnych podań na 12 prób i wygrał dwa z czterech pojedynków.

Szczególnie interesująco wyglądają jego próby dryblingu. Obie zakończyły się powodzeniem, co pokazuje, że potrafił stworzyć przewagę poprzez indywidualne działanie. Mapa prowadzenia piłki potwierdza obecność w bocznych sektorach, skąd starał się przyspieszać akcje.

Nie przełożyło się to jednak na strzał czy kluczowe podanie. Ciućka dał drużynie nieco więcej dynamiki, ale nie zdołał realnie zmienić obrazu spotkania.

Malaly Dembele był zdecydowanie bliżej zdobycia bramki. Wszedł razem z Ciućką, zastępując Marjanaca, i oddał dwa strzały o łącznej wartości 0,20 xG.

Najważniejsza sytuacja wydarzyła się w 65. minucie. Po podaniu Anderssona Dembele oddał groźne uderzenie, które zmierzało do bramki. Lech uratował jednak Joel Pereira, wybijając piłkę głową sprzed linii bramkowej. Dwie minuty później Francuz miał kolejną okazję, ale nie trafił w światło bramki.

To był moment, w którym Śląsk mógł zdobyć gola kontaktowego przy wyniku 0:2. Zamiast tego kilka minut później Poznaniacy podwyższyli prowadzenie.

Poza sytuacjami strzeleckimi statystyki Dembele były przeciętne. Zanotował 14 kontaktów z piłką, cztery celne podania na sześć prób i wygrał tylko jeden z czterech pojedynków. Trudno mówić o pełnowartościowym odwróceniu losów spotkania, ale przynajmniej stworzył zagrożenie, którego wcześniej brakowało podstawowym napastnikom.

Eniss Shabani wszedł w 75. minucie i miał bardzo ograniczony udział w grze. Zanotował sześć kontaktów z piłką, dwa celne podania na cztery próby i nie wygrał żadnego pojedynku. Nie oddał strzału ani nie zanotował kluczowego zagrania.

W tak krótkim czasie trudno oczekiwać, że zmieni cały obraz spotkania, zwłaszcza przy wyniku 0:4. Nie można jednak wskazać konkretnego elementu, w którym wyraźnie poprawił ofensywę Śląska.

Ieltsin Camoes również pojawił się w 75. minucie, zastępując Banaszaka. Jego występ był jeszcze mniej widoczny. Zanotował zaledwie cztery kontakty z piłką i wykonał trzy celne podania na cztery próby. Wygrał jedyny pojedynek, w którym uczestniczył, ale nie oddał żadnego strzału.

Warto przy tym zauważyć, że zmiennicy Lecha pokazali zupełnie inną skalę wpływu na spotkanie. Walemark zdobył dwie bramki, Hakans zanotował asystę, a Yannick Agnero doszedł do sytuacji o łącznym xG wynoszącym 0,69, choć nie wykorzystał dwóch dogodnych okazji.

To porównanie jest wyjątkowo wymowne. Lech potrafił wprowadzić zawodników, którzy natychmiast podnieśli poziom zagrożenia. Śląsk otrzymał od rezerwowych pojedyncze przebłyski, ale zabrakło wyraźnego przełomu.

Plusy i minusy

Największym pozytywem było to, że Śląsk nie był zespołem całkowicie bezradnym w fizycznej rywalizacji. Wrocławianie wygrali 53% pojedynków, a ich podstawowy napastnik Banaszak zwyciężył w siedmiu starciach. To pokazuje, że drużyna miała argumenty pozwalające walczyć o piłkę i przeciwstawić się mistrzowi Polski.

Drugim plusem były indywidualne momenty w ofensywie. Samiec-Talar stworzył okazję dla Macenki, Andersson zanotował dwa kluczowe podania i asystę, a Dembele był bliski zdobycia bramki kontaktowej. Te sytuacje dowodzą, że Śląsk potrafił przedostać się pod bramkę Lecha i zagrozić przeciwnikowi.

Na uznanie zasługuje też fakt, że przy wyniku 0:4 zawodnicy nie zrezygnowali z prób zdobycia gola. Bramka Tomasiewicza miała jedynie honorowe znaczenie, ale była efektem poprawnie wykonanego stałego fragmentu gry.

Minusów jest jednak zdecydowanie więcej.

Pierwszym pozostaje brak przełożenia obecności w strefie ataku na sytuacje strzeleckie. Śląsk miał więcej wejść w ostatnią tercję niż Lech, ale wygenerował ponad dwukrotnie mniej strzałów. Wojskowi potrafili zbliżyć się do pola karnego, lecz bardzo często nie byli w stanie wykonać ostatniego podania albo znaleźć miejsca do uderzenia.

Drugim problemem była skuteczność. Współczynnik 0,84 xG nie jest imponującym wynikiem, a szczególnie bolesna pozostaje niewykorzystana sytuacja Macenki. Gdyby Śląsk objął prowadzenie w pierwszej połowie, Lech musiałby inaczej prowadzić spotkanie. Nie daje to pewności korzystnego rezultatu, ale mogło znacząco zmienić jego przebieg.

Trzecim minusem była organizacja defensywy. Pięciu zawodników w ostatniej linii nie zagwarantowało odpowiedniego zabezpieczenia przestrzeni. Szczególnie widoczne było to przy trafieniu Rodrigueza i obu golach Walemarka. Śląsk nie zawsze przegrywał bezpośrednie pojedynki, ale zbyt często pozwalał rywalowi znaleźć się w pozycji, w której taki pojedynek w ogóle nie był konieczny.

Czwartym problemem było wyprowadzanie piłki. Niska skuteczność długich podań Niemczyckiego i całego zespołu sprawiała, że Lech regularnie odzyskiwał posiadanie. W konsekwencji gospodarze musieli ponownie organizować ustawienie defensywne, zamiast budować kolejne akcje.

Ostatnia kwestia to reakcja na zmieniające się wydarzenia. Po pierwszej połowie Śląsk nadal pozostawał w grze, ale druga odsłona przyniosła wyraźny wzrost zagrożenia ze strony Lecha. Zmiany personalne nie powstrzymały tej tendencji, a bramki stracone w krótkim odstępie czasu praktycznie zamknęły spotkanie.

Lech nie musiał dominować w każdym aspekcie gry, wystarczyło że był lepszy tam gdzie trzeba

Porażka 1:4 nie oznacza, że Śląsk przez całe spotkanie nie miał żadnych argumentów. Wrocławianie wygrali większość pojedynków, stworzyli kilka dogodnych sytuacji i potrafili przemieszczać piłkę w niebezpieczne sektory boiska. Problem polegał na tym, że te działania zbyt rzadko kończyły się realnym zagrożeniem.

Lech był zdecydowanie bardziej konkretny. Wygenerował ponad dwukrotnie wyższe xG, oddał więcej strzałów i znacznie lepiej wykorzystywał okazje. Szczególnie dobrze pokazały to wejścia rezerwowych, którzy w krótkim czasie nadali ofensywie Poznaniaków zupełnie nową jakość.

W przypadku Śląska nie wystarczy więc stwierdzenie, że zabrakło zaangażowania. Statystyki pojedynków temu przeczą. Nie można też sprowadzać wszystkiego do niskiego posiadania piłki, skoro gospodarze mieli momenty, w których skutecznie przedostawali się pod bramkę rywala.

Największy problem leżał w jakości działań podejmowanych w decydujących strefach boiska. Zbyt mało skuteczności w ataku, zbyt dużo swobody pozostawianej przeciwnikom przed własnym polem karnym i niewystarczająco dobre zabezpieczenie po utracie futbolówki stworzyły mieszankę, którą mistrz Polski bezlitośnie wykorzystał.

W tym spotkaniu Śląsk przegrał dlatego, że Lech znacznie lepiej wiedział, co zrobić z wywalczoną piłką.

I właśnie ta różnica, a nie sam wynik 1:4, powinna najbardziej niepokoić we Wrocławiu.