Napastnicy dowożą liczby, skrzydła wciąż bez następstwa jakości

DZIEWIĄTKA DZIAŁA, BOKI FALUJĄ

Jeśli spojrzeć na sam obraz liczb, można odnieść wrażenie bardzo spójne z tym, co było widać „gołym okiem” przez rundę: Śląsk trafił z profilem napastników, natomiast skrzydła i szeroko rozumiana produkcja z boków często nie idą w parze z oczekiwaniami. Co ważne, nie chodzi o brak aktywności. W kilku przypadkach widać i drybling, i próby dośrodkowań, i udział w budowaniu akcji, ale w kluczowym momencie, w finalizacji i jakości ostatniego podania, ten front potrafi wyglądać bardzo nierówno.

W samych liczbach strzeleckich widać, że w ataku Śląsk ma dwóch zawodników, którzy potrafią być efektywni w polu karnym i nie potrzebują gradu okazji, żeby dać bramkę. Problem zaczyna się wcześniej: kto i jak ma im te okazje regularnie dostarczać, skoro boki w wielu meczach nie budują przewagi w sposób powtarzalny.

WYNIK JEST, ALE TO PROFIL ZAWODNIKÓW „DO OBSŁUGI”, A NIE „DO KREACJI”

Przemysław Banaszak jest w tej układance postacią najbardziej „liczbową” postacią. Osiem goli (9. miejsce na 440 zawodników)przy 28 strzałach (39. miejsce) i skuteczności 28,57% (27. miejsce) to zestaw, który mówi jedno: jeśli Śląsk doprowadza go do sytuacji, on bardzo często zamienia ją na konkret. Wyróżnia się też liczbą strzałów celnych – 16 (8. miejsce), a więc nie jest to napastnik „od prób”, tylko od trafiania w bramkę. W przeliczeniu na 90 minut daje to ok. 0,52 gola i ok. 1,04 celnego strzału, co przy jego wolumenie prób sugeruje selekcję uderzeń, a nie strzelanie „żeby strzelić”.

Jednocześnie Banaszak nie jest typem, który ma budować grę całej formacji. 190 podań (243. miejsce), 5 kluczowych podań (178.) i 1 asysta (100.) pokazują, że jego największa wartość jest bliżej bramki niż w kreacji. Bardzo charakterystyczne są też pojedynki: 76 wygranych (11. miejsce) brzmi świetnie, ale procent wygranych, 30,77% (361. miejsce) – już nie. To wygląda jak opis roli „walczaka” absorbującego obrońców i wchodzącego w dużo trudnych starć (często tyłem do bramki), z których część kończy się przegraną, ale sama skala kontaktu z rywalem jest ogromna. Na skrzydłach taki profil bywa bezcenny, ale na dziewiątce ma sens tylko wtedy, gdy ktoś konsekwentnie korzysta z tej pracy, zbierając drugie piłki i tworząc przewagi obok niego.

Damian Warchoł w danych przypomina Banaszaka pod względem „sensu istnienia” w zespole, ma dawać bramki, tylko robi to w krótszym czasie na boisku (653 minuty z 1710). Pięć goli (26. miejsce) przy 21 strzałach (72.) i konwersji 23,81% (44.) to bardzo solidny pakiet, a 12 strzałów celnych (23.) potwierdza, że również u niego jakość uderzenia jest powtarzalna. W przeliczeniu na 90 minut Warchoł wypada nawet skuteczniej (ok. 0,69 gola), ale jego wkład w grę kombinacyjną jest jeszcze mniejszy: 86 podań (335.), 1 kluczowe podanie (321.) i 0 asyst. To napastnik do kończenia akcji, nie do ich układania.

I tu dochodzimy do sedna. Zarówno Banaszak, jak i Warchoł są efektywni w tym, co dla napastnika najważniejsze, ale żaden z nich nie ciągnie za sobą jakości na bokach ani nie „przenosi gry” do wyższych stref podaniami. Jeśli skrzydła w danym meczu nie dowożą, to atak zaczyna wyglądać jak wyspa: napastnik jest, statystyki strzeleckie się zgadzają, tylko dopływ amunicji staje się zależny od pojedynczych zrywów, a nie od mechanizmu.

PIOTR SAMIEC-TALAR: NAJWIĘCEJ DZIEJE SIĘ WOKÓŁ JEGO OSOBY

Piotr Samiec-Talar jest w tej grupie najbardziej kompletnym silnikiem ofensywy. Sześć goli (15. miejsce) przy aż 46 strzałach (8. miejsce) pokazuje, że potrafi sam generować sobie sytuacje i nie boi się odpowiedzialności. Jednocześnie skuteczność 13,04% (114.) mówi, że to gracz bardziej wolumenowy niż klinicznie skuteczny, Śląsk dostaje od niego serię prób, ale nie zawsze kończy się to golem. W praktyce taki profil jest cenny, bo potrafi rozruszać mecz, kiedy brakuje przewagi w ataku pozycyjnym, ale z perspektywy całości formacji to też sygnał: jeśli on musi brać na siebie tak dużo strzałów, to znaczy, że z boków i z podań do napastników nie zawsze przychodzi wystarczająca liczba czystych sytuacji.

Dalsze liczby jeszcze mocniej wskazują, że Samiec-Talar pełni rolę „łącznika”. 27 kluczowych podań (10. miejsce) i 3 asysty (12. miejsce) to już twarde, czołowe liczby w skali ligi, a do tego dochodzi 505 podań (91.) i 41 celnych podań w tercję ataku (108.). On nie tylko kończy, ale też uruchamia innych. Do tego 36 udanych dryblingów (28.) przy skuteczności 81,82% (127.) pokazuje, że potrafi tworzyć przewagę indywidualnie, a 12 celnych dośrodkowań (49.) przy 38,71% skuteczności daje mu status jednego z ważniejszych dostarczycieli piłki w pole karne. To w praktyce jedyny zawodnik z tej grupy, który jednocześnie jest wysoko w strzałach, wysoko w kluczowych podaniach i jeszcze ma realne liczby asyst.

Jeśli w danym meczu ciągnie on oba elementy, kreację i zagrożenie bramkowe, to ofensywa działa. Jeśli nie, Śląsk bywa skazany na bardziej chaotyczne wejścia w ostatnią tercję.

SKRZYDŁA I SZEROKOŚĆ: DUŻO PRÓB, NIERÓWNY KONKRET

Luka Marjanac ma w rundzie pakiet liczb, który wygląda jak opis klasycznego skrzydłowego: 27 udanych dryblingów (50. miejsce) przy świetnej skuteczności 84,38% (107.) oraz 11 celnych dośrodkowań (60.). Do tego 2 asysty (48.) i 12 kluczowych podań (87.) sugerują, że potrafi dawać wartość w ostatnim podaniu. Problem w tym, że produkcja bramkowa jest skromna: 2 gole (76.) i skuteczność 10% (145.), a do tego tylko 6 strzałów celnych (83.). Innymi słowy: potrafi dojść do dośrodkowania czy minięcia rywala, ale nie zawsze przekłada się to na sytuację z najwyższej półki albo na regularność w finalnym dograniu.

Miłosz Kozak wygląda jeszcze ciekawiej w warstwie kreacyjnej niż bramkowej. 14 kluczowych podań (68. miejsce) przy 602 minutach to bardzo wyraźny sygnał, że szuka podań otwierających, i że gra odważnie. Wspiera to też liczba celnych podań w tercję ataku – 13 (232.). Jednocześnie jego celność podań ogółem to 66,15% (389.), czyli cena za ryzyko może być wysoka: wiele zagrań jest trudnych, a gdy nie siądą, akcja się urywa. I znów, na skrzydle lub w roli „półskrzydłowego” da się to zaakceptować, jeśli z tego ryzyka rodzą się konkrety pod bramką. Tymczasem Kozak ma 1 gola (143.) przy 13 strzałach (132.) i tylko 2 strzały celne (203.), a więc finalizacja w tej rundzie wyraźnie nie była jego mocną stroną.

Antoni Klimek daje z kolei bardzo mocny sygnał „bocznego wahadła” albo skrzydłowego nastawionego na dośrodkowanie: 14 celnych dośrodkowań (40. miejsce) i wysoka skuteczność 42,42% (109.) robią wrażenie, zwłaszcza że mówimy o 446 minutach. W przeliczeniu na 90 minut to ok. 2,83 celnego dośrodkowania, czyli realnie – kiedy gra, piłka z jego strony często wpada w pole karne. Do tego dochodzi najlepszy procent wygranych pojedynków w tej grupie: 55,68% (37. miejsce), plus 31 udanych dryblingów (39.) przy 86,11% skuteczności (93.). To wygląda jak profil gracza, który potrafi wygrać pojedynek i jeszcze dorzucić z przyzwoitą jakością. I właśnie dlatego jego bilans konkretów(1 gol, 0 asyst)może rozczarowywać: aktywność i jakość pojedynczych zagrań są, ale punktów w bramkach i asystach na razie nie widać. W takim przypadku często winny bywa albo dobór decyzji w ostatniej fazie, albo brak odpowiedniego adresata w polu karnym, albo jedno i drugie.

Jehor Szarabura jest najbardziej dwuznaczny w tej grupie. Z jednej strony ma 2 asysty (73.), 8 kluczowych podań (143.) i 25 udanych dryblingów (58.), czyli widać, że bywa w stanie otworzyć akcję. Z drugiej strony, jego efektywność jest najsłabsza: 1 gol(187.) przy 18 strzałach (94.) i skuteczności 5,56% (190.) oraz niski procent udanych dryblingów 67,57% (249.). Do tego 31,79% wygranych pojedynków (346.) wygląda jak zapis dużych problemów w starciach fizycznych i w utrzymaniu przewagi po kontakcie. Jeśli dołożymy do tego dośrodkowania: 2 celne przy 11,76% skuteczności, otrzymujemy obraz zawodnika, który próbuje dużo, ale zbyt często nie dowozi jakości w kluczowym momencie.

TA FORMACJA MA DWA SILNIKI, ALE BEZ SKRZYDEŁ NIE BĘDZIE STAŁEGO CIĄGU

Po 19 kolejkach można z tej paczki liczb wyciągnąć dość klarowny wniosek o konstrukcji ofensywy. Śląsk ma napastników, którzy dają bramki i robią to efektywnie: Banaszak jest wysoko w ligowych rankingach goli i strzałów celnych, Warchoł ma bardzo dobrą produkcję w minutach, które dostał. To wspiera tezę, że trafiliśmy z napastnikami. Jednocześnie obaj są raczej odbiorcami niż kreatorami – ich liczby podań, kluczowych podań i asyst są niskie, co samo w sobie nie jest wadą, ale wymaga mocnych boków i mocnego zaplecza w tworzeniu okazji.

I tu zaczyna się druga część obrazu: skrzydła nie są puste, bo wiele wskaźników aktywności jest przyzwoitych lub nawet bardzo dobrych. Marjanac i Klimek potrafią wygrać drybling, Klimek potrafi też regularnie dośrodkować z dobrą skutecznością, Kozak jest odważny w szukaniu kluczowego podania, Szarabura ma epizody tworzenia asyst. Natomiast jako całość ta grupa nie daje stabilnego, przewidywalnego następstwa jakości po odejściach zawodników w letnim okienku transferowym. Wrażenie fatalnych momentów na bokach nie bierze się z braku prób, tylko z braku powtarzalnego końcowego efektu: goli, asyst, wysokiej jakości dośrodkowań i regularnie wygrywanych pojedynków.

Na tle tego wszystkiego Piotr Samiec-Talar jest kluczowym zabezpieczeniem systemu. Ma gole, ma asysty, jest w czołówce ligi w kluczowych podaniach i w ścisłej czołówce w liczbie strzałów. To zawodnik, który zamyka obwód: potrafi sam zakończyć akcję i potrafi też stworzyć sytuację komuś innemu. Jeśli wiosną Śląsk ma sprawić, że napastnicy nie będą wyglądać jak dwóch podobnych do obsługi, tylko jak dwóch, których da się wykorzystywać rotacyjnie zależnie od rywala, to największa praca jest właśnie na skrzydłach: nie tyle jeszcze więcej aktywności, ile więcej jakości w ostatnim zagraniu i większa powtarzalność dobrych decyzji.

Bo liczby bramkowe od dziewiątki już są. Teraz pytanie brzmi: czy boki sprawią, że te bramki będą wynikały z mechanizmu, a nie z pojedynczych zrywów.