Pogoń Siedlce – Śląsk Wrocław: liczby, które nie pasują do zwycięzcy

TYPOWY MECZ DLA ŚLĄSKA, NIETYPOWY DLA POGONI SIEDLCE

Śląsk od kilku spotkań potrafi wygrać, jednocześnie prosząc się o kłopoty. W tym meczu widać to wyjątkowo wyraźnie. Pogoń wykręciła xG 1,73, co jest drugim najlepszym wynikiem siedlczan w sezonie (wyżej tylko 2,07 z Górnikiem Łęczna). Jak na zespół z natury defensywny – dość spory szok. Zaskoczenie podwójne, bo rywale weszli nam też na głowę w grze 1 na 1: 15 udanych dryblingów przy średniej 9. Śląsk pozwolił Pogoni grać ofensywniej niż zwykle, a potem płacił za to przestrzenią, dośrodkowaniami i drugimi piłkami. Nie zgubmy najważniejszego wątku: tu nie chodzi o pojedynczy stały fragment czy „szczęśliwy” wrzut. Brakowało kogoś, kto odetnie długie piłki do Podlińskiego, bo napastnik wygrywał głowę za głową i utrzymywał Pogoni momenty naporu. Dwie stracone bramki były konsekwencją całego obrazu, nie incydentem. Jeżeli klub z ambicjami na awans oddaje przeciwnikowi swobodę w prowadzeniu ataków i w dryblingu, to musi liczyć na indywidualne interwencje – a to nigdy nie jest pewny plan.

TRAGEDIA W OBRONIE

Czasem statystyka „błędu prowadzącego do strzału” niczego nie wyjaśnia, bo akcja pęka wcześniej: w ustawieniu ciała, w pierwszym kroku, w spóźnionej reakcji. Tutaj ten sam zwód Famulaka dwa razy „wsadził w ziemię” Szotę i Malca. To obrazek jak z treningu, tylko że dzieje się w meczu o punkty. Do tego dochodzi zbyt mała liczba akcji defensywnych jak na skalę zagrożenia: Malec miał ich 5, Szota 4. W wyprowadzeniu również zabrakło jakości i odwagi – Szota tylko 3 celne długie podania na 10 prób, więc rzadko udawało się przenieść ciężar i odetchnąć wyżej. Owszem, asysta Szoty przy bramce Warchoła przypomina, że zawsze potrafi dorzucić coś z przodu, ale obraz gry w starciach 1 na 1 pozostaje niepokojący: Szota 11 pojedynków / 4 wygrane, Malec 8/4. Na tle tak ustawionej Pogoni to wynik po prostu słaby. Bez zwiększenia aktywności i twardości w osi obrony każde długie podanie rywala będzie wracało jak bumerang.

CZY W KOŃCU SKRZYDŁA MOGĄ ZAGRAĆ STABILNIE?

W poprzednich kolejkach można było mówić o niezłym trendzie, w tym spotkaniu – niestety, wszystko się posypało. Samiec-Talar zagrał 17/23 podań (75%), do tego 0/3 dośrodkowań, 5/15 w pojedynkach i 2/3 w dryblingach. Mało kontaktów, mało progresji, a w takim meczu akurat od niego oczekuje się, że weźmie grę na siebie. Z drugiej strony Marjanac nie pomógł przechylić szali: 12/18 podań (67%), 0/4 dośrodkowań, 4/8 w pojedynkach i drybling na poziomie Samca-Talara. Jedna z najniższych celności w zespole plus brak jakości w dośrodkowaniach sprawiły, że pierwsza połowa przeszła obok Śląska. Gdy skrzydłowi znikają, rozjeżdża się i plan A, i plan B. Bez wygranych pojedynków i celnych wrzutek przestajemy zabierać obrońcom rywala komfort, a wtedy każdy długi wykop przeciwnika staje się okazją, by znów sprawdzić naszą linię obrony.

TAKTYKA: DŁUGIE PODANIE NA SOKOŁOWSKIEGO?

Trener Adam Nocoń postawił na prosty środek – i trafił w sedno. Długie piłki i bezpośrednie granie na Sokołowskiego praktycznie wyłączyły naszego pomocnika z meczu. Liczby są bezlitosne: 13 podjętych pojedynków, tylko 3 wygrane. To najgorsze albo jedno z najgorszych jego spotkań w sezonie. Do tego 55 podań przy 85% celności – brzmi jak solidność, ale to było bardziej granie zachowawcze, z błędami i bez realnego wpływu na kontrolę środka. Po piorunującym początku sezonu widać delikatny zjazd, a Śląsk bez Sokołowskiego w topowej dyspozycji traci kręgosłup. Rywale czuli to idealnie: jedna długa piłka, druga, trzecia – i nagle mecz toczy się ponad naszym pressingiem.

WYGRALIŚMY, WIĘC ZNAJDŹMY PLUSY

W takich wieczorach o wyniku decydują ludzie, nie schematy. Michał Szromnik miał 5 interwencji, z czego trzy co najmniej „klasy światowej”. Bez nich nie mówilibyśmy o zwycięstwie. Do tego spokój w grze nogami – zero błędów, nieważne czy krótko, czy daleko. To odpowiedź na przedsezonową krytykę i sygnał dla zespołu: można na mnie liczyć. Drugie światełko to Antoni Klimek. W 52 minuty wlał w skrzydło to, czego brakowało od pierwszego gwizdka: ryzyko i dynamikę. 7/7 w dryblingach (najwięcej w meczu, poziom Famulaka), 11/15 w pojedynkach, groźny strzał z 79. minuty, 24/31 podań (77%) i 2/6 dośrodkowań. Nie wszystko było idealne, ale zmienił rytm i dał drużynie odwagę z przodu. Wspomnijmy też Jehora Szaraburę – asysta i asysta drugiego stopnia pokazują, że ciągnie go do gry. Jest w tym wszystkim jeszcze chaos i sporo przegranych starć, ale energia i determinacja każą traktować go poważnie w walce o skład.