Śląsk – Puszcza: Miazga w liczbach.

MALEC I GUERCIO: BETON NA TYŁACH I PIERWSZE SKRZYPCE W LICZBACH

To był mecz idealny dla dwóch twardych obrońców. Mariusz Malec wziął odpowiedzialność od pierwszych minut i po prostu dowiózł. Zaliczył 12 akcji defensywnych – to najwięcej w meczu. Dla porównania najlepszy gracz Puszczy miał 6, czyli dokładnie o połowę mniej. 30-latek nie dał się ani razu przedryblować i ani razu nie popełnił błędu, po którym rywal mógłby oddać groźny strzał. Do tego świetnie rozgrywał – 74 celne podania na 78 prób (95%) – co przy tak zamkniętym rywalu ma wielką wartość. Nie bał się też zmiany strony: 3 długie podania, 2 celne. Dołożył jedno kluczowe podanie, po którym skończyło się strzałem. W bezpośrednich starciach nie musiał się rzucać pod każdą nogę, bo dobrze się ustawiał. Podjął 7 pojedynków, z czego 3 wygrał. A na koniec dopisał bramkę. Może padła trochę szczęśliwie, ale najpierw trzeba się znaleźć tam, gdzie trzeba. I to zrobił. Krótko mówiąc – lider.

Obok niego Tommaso Guercio zagrał mecz „na potwora”. Uznał, że gdy rywal głównie wybija i wrzuca, to on będzie sprzątał. Wyszło: 11 akcji defensywnych, czyli tuż za Malcem, a trzecie miejsce w całym meczu miało 6 – różnica jest wyraźna. Guercio, podobnie jak partner, ani razu nie został minięty w dryblingu. Z przodu też zostawił znak – to po jego zagraniu Piotr Samiec-Talar z nalazł się przed sytuacją bramkową. Jeśli szukać minusów, to w dokładności zagrań. Całość to 28/36 podań (78%), a dośrodkowania wyglądały tak: 4 wykonane, 1 celne. Za to w walce kontaktowej był nie do zdarcia: 19 pojedynków, 9 wygranych. Na prawej stronie trzymał tempo i porządek – dokładnie tego Śląsk potrzebował.

JEZIERSKI JAKO PITBULL — ROZGRYWAJĄCY

To był występ, który dobrze pokazuje, gdzie Jakub Jezierski czuje się najlepiej. Miał obok Sokołowskiego do zabezpieczenia tyłów, więc mógł śmielej brać piłkę i ruszać do przodu, a jednocześnie mocno naciskać na rywala. Wyszło to bardzo konkretnie. Przez jego nogi przechodziło sporo ataków, a liczby to potwierdzają: 57 celnych podań na 63 (90%). Dorzucił 1 kluczowe podanie do Samca-Talara, które zamieniło się na asystę w tej akcji. W starciach był zawzięty – 10 pojedynków, 5 wygranych – i co ważne, żaden z nich nie był główkowy, czyli cała robota odbywała się „na ziemi”, w ciasnych miejscach. W obronie sporo odciążał go partner, dlatego 21-latek zanotował tylko 2 akcje defensywne. Jeśli przeciwnicy dalej będą się tak głęboko bronić, to właśnie on powinien przejmować stery i przyspieszać grę. W tym meczu pokazał, że potrafi.

SAMIEC-TALAR: ARMATNIE OTWARCIE MECZU

Gdy w polu karnym było tłoczno, a podania przecinane, Piotr Samiec-Talar wybrał najprostsze rozwiązanie – strzał z daleka. I zrobił to idealnie. Model wycenił tę próbę tylko na 0,02 xG, ale takie uderzenia potrafią załatwić cały plan. Poza golem skrzydłowy cały czas szukał gry. Wchodził w kontakt, podejmował ryzyko, próbował dryblować. Zebrał 13 pojedynków (wygrał 3), miał 3 próby dryblingu i 2 z nich wygrał. To sporo mówi o samym meczu, skoro lider spotkania miał tylko 3 próby dryblingu – zwyczajnie nie było miejsca. Szkoda akcji z 62. minuty. To była naprawdę dobra piłka, z szansą ocenioną na 0,46 xG. Gdyby wpadła, Samiec-Talar kończyłby wieczór z dubletem. W rozegraniu też próbował poszerzać boisko – 6 długich podań – a jego ogólna dokładność wyniosła 24/31 (77%). Jest pole, by to jeszcze podciągnąć, ale aktywności i odwagi nie brakowało.

ZESPOŁOWY OBRAZ MECZU: AUTOBUS PUSZCZY I CIERPLIWOŚĆ ŚLĄSKA

Ten mecz miał prosty układ. Puszcza stawiała mur, chwilami 5–7 zawodników w obronie, bez większego pressingu i bez ryzyka. W praktyce ich gra to były głównie dalekie piłki. Wyszło ich 51 prób, z czego 25 celnych. Śląsk też z nich korzystał, ale mniej – 28 prób, 10 celnych. Taka rywalizacja z natury bywa nudna i męcząca, bo trudno przedostać się pod bramkę krótkimi podaniami. Wtedy pomaga strzał z dystansu. Tych zespół oddał tylko 4 i tutaj jest lekki niedosyt – warto częściej kusić bramkarza takimi uderzeniami, żeby wymusić błąd albo rzut rożny.

Z tyłu Śląsk zagrał jednak bardzo rozsądnie. Nie było strat, po których robi się gorąco. Puszcza tak naprawdę miała dwie chwile. Pierwsza to 47. minuta, gdy Christopher Simon doszedł do głosu i trzeba było interwencji Szromnika. Druga to 87. minuta, daleki strzał Mateusza Stępnia, znów obroniony. Poza tym cisza. To pokazuje, że plan wrocławian działał: nie dać się wciągnąć w chaos, nie tracić piłek w środku, cierpliwie czekać na okazję. Po Odrze Opole to już drugi rywal, który bronił się tak nisko przeciwko Śląskowi.