Śląsk Wrocław – Polonia Warszawa: liczby, które mówią „dość”

BARDZO PRZECIĘTNE WIDOWISKO

Od początku tego sezonu Śląsk Wrocław częściej broni wyniku niż go buduje. I tu mieliśmy esencję takiego grania. Łącznie tylko 4 celne strzały obu drużyn – bez fajerwerków, bez uderzeń „na okładki gazet”. Mecz upłynął pod znakiem niecelnych podań i prób bez pomysłu. Nikt nie potrafił złamać schematu, nikt nie dorzucił zagrania, po którym mówi się „wow”. Śląsk mógł liczyć głównie na Samca-Talara, Polonia na Zjawińskiego. Gdyby obie strony uścisnęły sobie dłonie i spisały remis przed pierwszym gwizdkiem, niewielu kibiców czułoby, że coś ich ominęło. Ten mecz był po prostu nudny – i to nie tylko w ramach sezonu Śląska, ale i całej I ligi.

BOKI OBRONY HAMULCOWYM SPOTKANIA

Boczni obrońcy Śląska zagrali tak, jakby pierwszy raz wyszli razem na murawę. Bieg – bez celu. Dośrodkowania – bez adresata. Podania – często „na czuja”.

Marc Llinares został 5 razy przedryblowany – to wynik dramatyczny, do tego jeden karygodny błąd, po którym padł bardzo groźny strzał. Obronić go może jedynie wolumen pracy z tyłu: 5 akcji defensywnych (4. miejsce w Śląsku, 7. w całym meczu). Dalej jednak jest gorzej. Pojedynki 1/13 – brzmi karykaturalnie, ale tak to wyglądało. Celność podań 43/52 (83%) – poprawna na papierze, lecz bez jakości w kontekście meczu. Dośrodkowania? 3 próby, 2 celne – liczbowo nieźle, lecz wpływu na obraz gry brak.

Guercio natomiast w defensywie bez argumentów. 3 razy przedryblowany, kilka spóźnionych powrotów „z człapaniem”, a w tym czasie jego strefa była pusta. 4 akcje defensywne – w całym meczu to dopiero 11. wynik. Podania 21/31 (68%)– tragiczna celność jak na obrońcę. Dośrodkowania? Ani jednego celnego. W starciach lepiej niż Llinares, ale nadal bez błysku: 6 wygranych z 16.

Pytanie o alternatywy staje się realne. Po lewej – czy ktoś podniesie jakość ponad Llinaresa? Po prawej Rosiak depcze po piętach Guercio i ma argumenty, by wskoczyć do wyjściowej jedenastki.

BESAR HALIMI — KREATOR BEZ KREATYWNOŚCI

To był pierwszy mecz w sezonie, w którym Besar Halimi realnie przejął rolę rozgrywającego. W dużej mierze z konieczności – za plecami miał duet Sokołowski – Yriarte, nastawiony defensywnie. Liczby podań pokazują aktywność, ale nie jakość kreacji: 36/42 (86%). Solidnie, jednak bez podań, które rozrywają mecz. Zabrakło jednego błysku, jednego prostopadłego zagrania, po którym cała akcja nabiera tempa.

W starciach Halimi wyglądał dobrze: 7 wygranych na 11 – to zadowalający wskaźnik. Po przejęciach brakowało jednak kontynuacji: piłka często lądowała w bocznej strefie, gdzie akcje zamierały. Dryblingi 2/2 – skutecznie, ale mało prób. Nie ma sensu go za to bić – w tym meczu nikt dryblingiem nie żył. Problemem było też tempo i „dopieszczenie” środka pola. Halimi nie jest sprinterem, to wiemy, ale momentami brakowało mu ruchu bez piłki i doskoku, który domknąłby przestrzeń.

Chcielibyśmy kreatora-magika, ale dziś w klubie nikt inny nie udźwignie tej roli lepiej. Halimi wykonał podstawę – bez iskry, której ten mecz rozpaczliwie potrzebował.

TRUDNO KOGOŚ WYRÓŻNIĆ… ALE JEDNAK SĄ PLUSY

Najpierw Samiec-Talar. Znowu wziął odpowiedzialność na barki i to się liczy. Gol w 19. minucie, a potem jedyny celny strzał Śląska w 52. minucie. Przez słabą dyspozycję Guercio musiał często łatać tyły, co widać w statystykach: 3 akcje defensywne. To też zmniejszyło liczbę dryblingów (2 próby, 1 udana). W podaniach 20/28 (71%) – średnia tego sezonu, bez szału, ale był konkret: 2 kluczowe podania, po których Śląsk mógł zdobyć bramkę. W pojedynkach 7 wygranych (najwięcej w Śląsku) na 17 prób – charakter i upór nie podlegają dyskusji. Na tle słabego zespołu jego występ wyglądał po prostu dobrze.

Drugi plus to Marko Dijaković. Zagrał poprawnie, przypominając stylem Malca i pokazując trenerowi, że jest gotów na poziom I ligi mimo pecha z początku sezonu. Najmocniejsza karta? Defensywa bez błędu i najwięcej akcji defensywnych w meczu – 8. Do tego podania 50/55 (91%) i aż 6 (5) długich celnych piłek – bardzo satysfakcjonujące liczby. Zastrzeżenie jest jedno: pojedynki 2 wygrane na 8. Mimo to, w dziurawej jak ser szwajcarski defensywie, Dijaković wyglądał najpewniej i jasno wysłał sygnał: „nie odpuszczam walki o pierwszy skład”.