Znicz Pruszków – Śląsk Wrocław: Rywal podkreślił nasze słabości

GORZEJ BYŁO TYLKO Z WISŁĄ

Ostatnio bywało średnio, ale na tak niską jakość nie byliśmy gotowi – i to przeciwko rywalowi, który w obecnej dyspozycji był czerwoną latarnią ligi. Najmocniej uderza skala zagrożenia, jakie Śląsk dopuścił we własnym polu karnym: Znicz Pruszków wykręcił 2,89 xG, co w praktyce oznacza, że z samych wypracowanych sytuacji mógł spokojnie strzelić trzy bramki. Po drugiej stronie boiska Śląsk dobił ledwie do 0,84 xG, a więc nie był w stanie wytworzyć porównywalnej liczby wartościowych okazji. W całym sezonie tylko raz rywal stworzył więcej – w meczu z Wisłą Kraków, gdzie xG rywala sięgnęło 3,32. Dodatkowy paradoks polega na tym, że Śląsk miał piłkę przez 65% czasu (Znicz 35%), ale to gospodarze raz za razem rozrywali zespół bokami, gdzie harowali Sokół i Moskwik. Tego obrazu nie da się oddzielić od ośmiu błędów, po których padały groźne strzały lub bramki.

BOKI OBRONY BEZ ASEKURACJI

Boki obrony były strefą, w której Znicz znajdował przewagę niemal z automatu. Przy pierwszym golu Guercio nie domknął skrzydła i został przepchnięty, przy drugim dośrodkowania nie przeciął równie słabo dysponowany w tym spotkaniu Llinares. Po poprzednim blamażu można było się spodziewać reakcji, tymczasem dostaliśmy powtórkę niedociągnięć. Guercio zszedł już po przerwie – zmiana w 45. minucie mówi o jego występie więcej niż długi akapit. Do tego czasu wykonał trzy akcje defensywne, ale dwie miały miejsce… pod polem karnym rywala, więc jego strefę Znicz mógł penetrować zbyt swobodnie. Na plus można zapisać, że ani razu nie dał się przedryblować i w bezpośrednich starciach nie wyglądał tragicznie – z ośmiu pojedynków wygrał pięć – szkoda, że zwycięskie starcia znów notował głównie wysoko. Kluczowa była natomiast celność podań 23/31 (74%), po której brały się kontry i natarcia gospodarzy. Jedynym ofensywnym fleszem Guercio było ostre dośrodkowanie z 36. minuty, po którym uderzał Sokołowski. Po drugiej stronie Llinares przegrał 10 z 12 pojedynków – 2/12 wygrane to najgorszy wynik w drużynie i definicja kłopotów w obronie. Do tego trzy razy dał się przedryblować, a cztery akcje defensywne nie zmieniają ogólnego obrazu. W rozegraniu ratunku nie było: 46/58 (79%) celności i dwa dośrodkowania, z których żadne nie niosło jakości.

DWIE „SZÓSTKI”, ZERO KREATYWNOŚCI

Trzecim piętrem problemu była architektura środka pola. Zestawienie z dwoma defensywnymi pomocnikami na rywala, który nie dominuje posiadaniem, ograniczyło naszą kreatywność do minimum. Yriarte nie zanotował żadnego kluczowego podania, a Sokołowski przy 29/32 (91%) celności podań zwyczajnie był z gry wyłączony – również dlatego, że Yriarte dublował mu przestrzenie. Ten drugi nabił 65/75 (87%) podań, ale nie przełożył tego na progresję. W obronie Sokołowski zapisał tylko jedną akcję defensywną, Yriarte cztery, choć dwukrotnie dał się przedryblować. W starciach fizycznych różnica też była wyraźna: Yriarte wygrał 10 z 18 pojedynków, Sokołowski nie wygrał żadnego. Problem nie leży jednak w samych piłkarzach, tylko w profilu – dwóch podobnych „szóstek” na mecz, w którym mieliśmy dominować i kreować, zjada się nawzajem, spychając zespół w jałowe utrzymywanie.

SKRZYDŁA W TRYBIE UŚPIENIA

Skrzydła? W praktyce ich nie było. Marjanac i Samiec-Talar ani nie dawali szerokości, ani nie dostarczali konkretów. Banaszak musiał uruchomić się indywidualnie i huknąć, żeby w ataku w ogóle coś drgnęło. Samiec-Talar jako jedyny w pierwszej połowie złożył akcję, po której padła bramka – niestety spalona – ale poza tym znów widzieliśmy zbyt mało. Do przerwy miał 14/20 (70%) podań, czyli… więcej prób niż Marjanac przez 78 minut gry, który zamknął mecz z 15/19 (79%). W pojedynkach Bośniak był gaszony bezlitośnie – 18 stoczonych, tylko 4 wygrane – choć w dryblingach wyszło nieco lepiej (5 podjętych, 3 wygrane). Z lewej strony Marjanac dośrodkowywał tylko dwa razy, raz celnie, ale jego xA wyniosło 0, więc realnej jakości w ostatniej tercji zabrakło. Po stronie Samca-Talara żadna wrzutka nie dotarła do adresata, w pojedynkach 7/2 też nie budowały przewagi, w dryblingu 3/2 to za mało jak na lidera skrzydła. Jedna różnica ratuje ocenę „Samca” – dwa kluczowe podania, po których w pierwszej połowie w ogóle oddaliśmy jakiekolwiek strzały.