ANALIZA: Banaszak strzelał, Samiec-Talar napędzał. Ofensywa Śląska pod lupą

Nie tylko gole

Najłatwiej byłoby uznać, że ofensywny dorobek Śląska streszcza się w liczbach Banaszaka i Samca-Talara: łącznie 27 goli, do tego 7 asyst i awans do Ekstraklasy. Taka interpretacja byłaby jednak zbyt uproszczona, by oddać pełny obraz sezonu.

Bo sezon ofensywnych zawodników WKS-u był pełen kontrastów. Banaszak był jednym z najlepszych strzelców ligi, ale niekoniecznie napastnikiem mocno wpływającym na kreację. Samiec-Talar był nie tylko strzelcem, lecz także jednym z najlepszych kreatorów całych rozgrywek. W grze Luki Marjanaca było wiele dobrych elementów, ale brakowało momentów wyraźnej przewagi nad rywalami. Antoni Klimek potrafił wejść w drybling, lecz zbyt rzadko dawał konkrety. Timotej Jambor nie spełnił roli zimowego wzmocnienia rywalizacji i zakończył sezon z marginalnym wpływem na zespół. W przypadku Miłosza Kozaka i Damiana Warchoła same liczby nie oddają pełnego obrazu, statystycznie wciąż figurują w sezonie, ale ich znaczenie sportowe w ostatnich tygodniach wyraźnie zmalało.

Najważniejsze jest jednak to, że ofensywa Śląska była oparta na dwóch różnych filarach: skuteczności Banaszaka i wszechstronności Samca-Talara. Bez jednego brakowałoby goli. Bez drugiego brakowałoby rytmu, strzałów, podań i ciągłego napędzania akcji.

Banaszak: lider pola karnego, nie całej ofensywy

Banaszak nie był zawodnikiem, który błysnął w ograniczonym czasie gry. Sezon zamknął z 29 występami, 25 wyjściami w podstawowym składzie i 2413 minutami, więc jego liczby można oceniać jako efekt regularnej, pełnowymiarowej roli. Napastnik Śląska strzelił 16 goli, co dało mu 4. miejsce w klasyfikacji strzelców ligi. Wyżej byli tylko Angel Rodado, Łukasz Zjawiński i Stefan Feiertag, a więc zawodnicy stanowiący ścisłą czołówkę pierwszoligowego ataku.

Banaszak był też 7. w lidze pod względem celnych strzałów, miał ich 35 oraz 18. pod względem wszystkich uderzeń, których oddał 59. Sama relacja tych liczb wygląda dobrze. Ponad połowa jego strzałów leciała w światło bramki, a konwersja na poziomie 27,12% dała mu 24. miejsce w lidze. Banaszak nie był piłkarzem, który co mecz zasypywał rywali strzałami. Kiedy jednak dochodził do sytuacji, potrafił je wykorzystywać z dużą konsekwencją i właśnie w tym tkwiła jego największa ofensywna wartość.

Osobnym rozdziałem są rzuty karne. Banaszak wykorzystał 7 z 7 jedenastek, co dało mu 2. miejsce w lidze zarówno w liczbie wykonanych karnych, jak i w liczbie goli z rzutów karnych. W skuteczności karnych był 15., ale tylko dlatego, że w tej kategorii wielu zawodników miało 100% przy mniejszej liczbie prób. Nie ma powodu, by pomniejszać znaczenie tej statystyki. W drodze po awans potrzebny był zawodnik, który w kluczowych momentach udźwignie presję, a Banaszak robił to z pełną skutecznością.

Inaczej wygląda to jednak wtedy, gdy ocenę poszerzymy o elementy wykraczające poza finalizację. Banaszak miał tylko jedną asystę, co dało mu 144. miejsce w lidze. W kluczowych podaniach był dopiero 218. z dorobkiem 7 takich zagrań. W statystyce dokładnych podań w tercję ataku miał 19 takich piłek i 269. miejsce. W jego przypadku najważniejsza była obecność w miejscu, w którym akcja miała się skończyć, a nie udział w jej wcześniejszym tworzeniu.

Widać to również w podaniach. 357 podań w całym sezonie dało mu 247. miejsce w lidze, z czego 276 było celnych, 251. miejsce. Skuteczność podań wyniosła 77,31%, czyli 298. miejsce. W przypadku napastnika nie musi to być duży problem, ale wskazuje na ograniczony udział w fazie budowania. Banaszak rzadko pełnił rolę zawodnika cofającego się po piłkę, porządkującego atak i łączącego kolejne segmenty gry.

Największy znak zapytania? Pojedynki. Banaszak wygrał 159 pojedynków, co dało mu 65. miejsce w lidze, więc sama liczba wygląda przyzwoicie. Ale skuteczność wyniosła tylko 31,55%, a to było dopiero 424. miejsce. W powietrzu wygrał 60 pojedynków, 39. wynik ligi, lecz skuteczność 33,33% dała dopiero 343. pozycję. Jak na napastnika o wzroście 188 cm, to liczba, która przed Ekstraklasą musi niepokoić.

Wniosek? Banaszak wykonał robotę, za którą rozlicza się napastnika. Strzelał gole, był pewny z karnych i należał do ligowej czołówki finalizacji. Ale jeśli Śląsk ma w Ekstraklasie mieć z niego więcej niż tylko egzekutora, będzie potrzebował od niego większej skuteczności w pojedynkach, lepszej gry tyłem do bramki i większego udziału w kreowaniu przestrzeni dla innych.

Samiec-Talar: najwięcej argumentów w ofensywie

Piotr Samiec-Talar rozegrał 33 mecze, aż 32 razy wychodził w podstawowym składzie i zebrał 2868 minut.Sam fakt, jak często był do dyspozycji, mówi sporo. Śląsk nie traktował go jak opcji z ławki, ale jak zawodnika, na którym opierał znaczną część ofensywy.

Jego dorobek to 11 goli i 7 asyst. W klasyfikacji strzelców dało mu to 9. miejsce w lidze, a w klasyfikacji asyst, 5. miejsce. W tej drugiej kategorii był więc nie tylko najlepszym graczem Śląska, ale też jednym z najlepszych kreatorów całych rozgrywek. I to dopiero początek.

Samiec-Talar oddał 84 strzały, co dało mu 7. miejsce w lidze. Miał 42 celne uderzenia, 3. wynik całych rozgrywek. W kluczowych podaniach również był 3., z liczbą 60. Mówimy o zawodniku, który jednocześnie znajdował się w top10 strzelców, top5 asystujących, top3 podających kluczowo i top3 najczęściej trafiających w bramkę.

Do tego dochodzą dryblingi. Samiec-Talar zanotował 72 udane dryblingi, co dało mu 18. miejsce w lidze. Skuteczność dryblingu wyniosła 83,72% - 117. miejsce, więc nie był w tej kategorii absolutnym liderem efektywności, ale przy tak dużej liczbie prób nadal wygląda to bardzo dobrze. Był też 16. w lidze pod względem wygranych pojedynków - 211, choć skuteczność 38,72% i 242. miejsce pokazują, że sama aktywność nie zawsze szła w parze z dominacją fizyczną.

Samiec-Talar miał także 107 dokładnych podań w tercję ataku, co dało mu 50. miejsce w lidze. W dokładnych podaniach był 66. - 816 celnych zagrań, a w liczbie wszystkich podań 57. z wynikiem 1049. Te liczby pokazują zawodnika wykraczającego poza rolę skrzydłowego nastawionego na pojedynki. Jego udział w grze był stały, a zaangażowanie w budowanie akcji regularne i istotne.

Można jednak znaleźć minus. Przy 84 strzałach i 42 celnych uderzeniach 11 goli oznacza konwersję 13,1%, czyli 123. miejsce w lidze. To nie jest słaby wynik, ale przy takiej liczbie sytuacji da się postawić wymaganie wyżej. Samiec-Talar był najbardziej kompletnym ofensywnym piłkarzem Śląska, ale nie najbardziej bezlitosnym. W Ekstraklasie właśnie ten detal może zdecydować, czy będzie dalej bardzo ważnym zawodnikiem, czy stanie się piłkarzem realnie wyrastającym ponad poziom drużyny.

Warto też zauważyć jego stałe fragmenty i strzały po nich. Samiec-Talar oddał 8 strzałów ze stałych fragmentów, co dało mu 6. miejsce w lidze. Do tego był 33. w dokładnych dośrodkowaniach 24 i 161. w skuteczności dośrodkowań, która wyniosła 38,1%. Nie każda wrzutka znajdowała adresata, ale Samiec-Talar regularnie próbował napędzać ataki także w ten sposób.

Jeżeli Banaszak dawał Śląskowi ostatni kontakt przed golem, Samiec-Talar odpowiadał za to, by te akcje w ogóle nabierały kształtu. Był zawodnikiem, który najwięcej widział, najczęściej szukał rozwiązań i najwięcej tworzył.

Marjanac: wiele dobrego, lecz bez wejścia na topowy poziom

Luka Marjanac rozegrał 27 meczów, 21 w podstawowym składzie, i spędził na boisku 1768 minut. Jego bilans to 5 goli i 4 asysty. W klasyfikacji strzelców był 47., a w klasyfikacji asyst 28. To nie są pozycje z absolutnej czołówki ligowych zestawień, ale trudno też uznać je za dorobek zawodnika z dalszego planu.

Marjanac oddał 41 strzałów, 42. miejsce w lidze i miał 15 celnych uderzeń, również 42. wynik. Jego konwersja wyniosła 12,2%, co dało mu 142. miejsce. Marjanac często był tam, gdzie coś mogło się wydarzyć, ale nie zawsze potrafił nadać tym sytuacjom końcowy efekt. W Śląsku był więc raczej piłkarzem od nieustannej pracy niż od pojedynczych, rozstrzygających momentów.

Bardzo ciekawie wygląda jego drybling. 54 udane dryblingi dały mu 32. miejsce w lidze, a skuteczność 78,26% - 172. miejsce. To pokazuje, że Marjanac często potrafił zrobić przewagę indywidualną. Do tego miał 24 kluczowe podania, czyli 65. miejsce, oraz 17 dokładnych dośrodkowań - 66. miejsce. W dokładnych podaniach w tercję ataku był 276. z liczbą 18, co sugeruje, że jego gra bardziej opierała się na prowadzeniu piłki i akcjach bocznymi sektorami niż na regularnym dogrywaniu piłek między liniami.

Wiele mówi też liczba spalonych: 9, czyli 15. wynik w lidze. Sama w sobie może oznaczać aktywne atakowanie pleców obrońców, ale przy 5 golach sugeruje, że zbyt mało takich ruchów kończyło się realnym konkretem.

W pojedynkach Marjanac wygrał 142 starcia - 93. miejsce, ale skuteczność 35,68% dała mu dopiero 320. pozycję. Najmniej przekonująco wyglądał w powietrzu, gdzie wygrał 15 pojedynków przy skuteczności na poziomie 25%. Widać, że nie był to zawodnik opierający swoją grę na przewadze fizycznej.

Bilans Marjanaca należy ocenić pozytywnie. Był użyteczny w wielu aspektach gry ofensywnej i regularnie dostarczał wartość zespołowi. Jednocześnie jego skuteczność oraz wpływ na spotkania o najwyższej wadze nie osiągnęły poziomu charakterystycznego dla czołowych postaci ligi.

Klimek: przewaga w dryblingu, niedosyt w produkcji

Antoni Klimek jest przypadkiem zawodnika, którego liczby trzeba czytać przez pryzmat minut. W ligowym zestawie rozegrał 16 meczów, ale tylko 4 od początku. Łącznie uzbierał 539 minut. To mniej niż jedna piąta pełnego sezonu ligowego.

Jego dorobek ofensywny to jeden gol, 0 asyst, 12 strzałów i 4 celne uderzenia. W klasyfikacji strzelców był 217., w asystach 307., w strzałach 234., a w celnych uderzeniach 202. To nie są miejsca, które pozwalają mówić o realnym wpływie na wynik drużyny.

Ale Klimek miał też coś, co odróżniało go od wielu zawodników z dalszej rotacji. Zanotował 36 udanych dryblingów, co dało mu 65. miejsce w lidze. Skuteczność dryblingu wyniosła 87,8%, a to było 88. miejsce. Biorąc pod uwagę niewielki wymiar minut, ten wynik należy ocenić bardzo pozytywnie. Klimek regularnie podejmował pojedynki i potrafił zamieniać je w realną przewagę.

Dobrze wygląda też liczba dokładnych dośrodkowań - 17, czyli 68. miejsce w lidze. Skuteczność dośrodkowań wyniosła 43,59%, co dało 115. pozycję. Do tego dochodzi 57 wygranych pojedynków i bardzo dobra skuteczność 57,58%, czyli 42. miejsce w całych rozgrywkach. To jeden z tych parametrów, które pokazują, że fizycznie i technicznie Klimek nie odstawał.

Problem zaczynał się w momencie, gdy trzeba było przełożyć przewagę z dryblingu na liczby. 10 kluczowych podań, 172. miejsce w lidze, tylko 6 dokładnych podań w tercję ataku, 388. pozycja, brak asysty i jeden gol, to bilans, który nie pozwala mówić o wyraźnym ofensywnym skoku.

Jego profil dawał Śląskowi możliwość tworzenia przewagi indywidualnej, ale ograniczeniem było przełożenie jej na efekt końcowy. Dlatego w sezonie awansu Klimek funkcjonował bardziej jako opcja rotacyjna i impuls z ławki niż jeden z podstawowych motorów gry ofensywnej.

Jambor: miał zwiększyć rywalizację, został w tle

Timotej Jambor trafił do Śląska zimą, więc jego sezon trzeba oceniać inaczej niż zawodników obecnych od początku rozgrywek. Rozegrał 12 meczów, 4 w podstawowym składzie, łącznie 480 minut. Strzelił 2 gole. Częstotliwość strzelania, gol co 240 minut, nie wygląda źle.

Głębiej robi się jednak mniej przekonująco. Jambor oddał tylko 11 strzałów, co dało mu 247. miejsce w lidze. Miał 4 celne uderzenia, 212. miejsce. Konwersja 18,18% i 65. miejsce sugerują, że gdy już dochodził do sytuacji, potrafił ją wykorzystać, ale dochodził do nich zbyt rzadko.

Jako napastnik nie dawał też przewagi w pojedynkach. Wygrał 19 starć, co dało mu 392. miejsce, a skuteczność 20,43% była dopiero 501. wynikiem w lidze. W powietrzu wyglądało to jeszcze gorzej: jeden wygrany pojedynek, 449. miejsce, skuteczność 3%. To bardzo niski poziom jak na zawodnika grającego na pozycji numer 9.

W kreacji również nie było przełomu. 5 kluczowych podań, 269. miejsce - jedna asysta, 207. miejsce, 6 dokładnych podań w tercję ataku - 392. miejsce. Jambor nie okazał się więc ani napastnikiem dominującym w grze tyłem do bramki, ani zawodnikiem, który wyraźnie poszerzył ofensywny repertuar zespołu.

Jego epizod w Śląsku miał ograniczony, choć nie całkowicie marginalny wpływ. 2 gole i pojedyncze dobre fragmenty nie wystarczyły jednak, by zmienić hierarchię w ataku. Skoro Banaszak utrzymał pozycję podstawowego napastnika, brak kontynuacji tego projektu po sezonie trudno uznać za sportową niespodziankę.

Warchoł: efektywny w liczbach, marginalny w grze

Damian Warchoł jest jednym z najciekawszych przypadków tej analizy, bo jego podstawowe liczby wyglądają lepiej niż jego realna pozycja w końcówce sezonu. Rozegrał 19 meczów, 6 od początku, 765 minut i strzelił 5 goli. W klasyfikacji strzelców był 55., ale przy tak ograniczonym czasie gry sam dorobek bramkowy nie wygląda źle.

Jeszcze lepiej prezentuje się konwersja. Warchoł oddał 21 strzałów, miał 12 celnych uderzeń i zdobył 5 goli. Skuteczność 23,81% dała mu 35. miejsce w lidze. To oznacza, że gdy dochodził do pozycji strzeleckiej, był całkiem efektywny. W celnych strzałach był 65., w strzałach ogółem 147.

Ale im dalej od pola karnego, tym słabiej. Warchoł miał 0 asyst, 345. miejsce i tylko jedno kluczowe podanie, co dało mu 390. pozycję. Zanotował 4 udane dryblingi, 307. miejsce oraz 0 dokładnych dośrodkowań. W dokładnych podaniach miał 75 - 404. miejsce, a w całkowitej liczbie podań 101, co dało mu 400. miejsce.

Jego wpływ na ofensywę był mocno uzależniony od finalizacji. Warchoł nie wnosił wielu elementów poza strzałem, dlatego jego wartość rosła wtedy, gdy zamieniał sytuacje na gole, a wyraźnie malała, gdy nie dokładał bramek.

Końcowa faza sezonu tylko podkreśliła ograniczony charakter jego wpływu. Warchoł przestał być realnie obecny w grze, a jego statystyki coraz mniej mówiły o bieżącej roli, coraz więcej zaś o wcześniejszych, krótkich momentach skuteczności.

Kozak: przebłyski jakości, ale bez wykorzystanej szansy

Miłosz Kozak rozegrał 12 meczów, 6 od początku, i spędził na boisku 602 minuty. Strzelił jednego gola, nie zanotował asysty. W klasyfikacji strzelców był 194., w asystach 283. Już ten fragment oceny pokazuje pewien niedosyt. Zawodnik ofensywny, funkcjonujący z boku lub między liniami, powinien dostarczać więcej wymiernych efektów.

Kozak oddał 13 strzałów, co dało mu 218. miejsce w lidze, ale tylko 2 były celne - 277. miejsce. Konwersja wyniosła 7,69%, czyli 215. pozycja. Problem w tym, że z prób strzeleckich nie wynikało wystarczająco dużo. Ofensywny zawodnik bez asyst musi mieć po swojej stronie gole, a Kozakowi zabrakło konkretu po obu stronach tego równania.

A jednocześnie w jego statystykach są elementy, które pokazują, że problemem nie był brak umiejętności. Miał 26 udanych dryblingów, 101. miejsce, przy skuteczności 83,87%, co dało mu 116. pozycję. Zanotował 14 kluczowych podań - 136. miejsce. W statystyce „Passes to assist” miał 3 takie zagrania i 13. miejsce w lidze. Do tego oddał 3 strzały ze stałych fragmentów, 28. miejsce oraz miał 11 celnych długich podań.

W jego grze było coś, co mogło obiecywać więcej: ruch, odwaga w dryblingu, próby trudniejszych zagrań. Tyle że obietnica nie zamieniła się w liczby. Brak asysty, jeden gol, tylko 2 celne strzały i 66,49% celności podań sprawiają, że łatwiej zrozumieć, dlaczego z czasem wypadał z pierwszego planu.

W przypadku Kozaka statystyki trzeba czytać razem z sytuacją sportową. Zawodnik został odsunięty od pierwszego zespołu, a końcówka sezonu to już nie była walka o miejsce w ofensywie Śląska, tylko osobny problem kadrowy. Dlatego jego sezon jest jednym z największych rozczarowań tej grupy. Nie dlatego, że nie miał żadnych przebłysków. Właśnie dlatego, że przebłyski były, ale nie zamieniły się w nic trwałego.

Szarabura: energia z ławki

Jehor Szarabura rozegrał 18 spotkań, 7 razy wychodził w podstawowym składzie i uzbierał 713 minut. Zdobył jednego gola i zanotował 2 asysty. W klasyfikacji strzelców był 253., a w asystach 132. Nie jest to dorobek piłkarza centralnego dla ofensywy, lecz jego przypadek wymaga właściwej skali oceny. Był zawodnikiem rotacyjnym, którego wartość miała polegać na impulsie, a nie na dźwiganiu całego ataku.

Szarabura oddał 18 strzałów - 175. miejsce i 5 celnych uderzeń - 185. miejsce. Konwersja 5,56% i 246. pozycja pokazują, że skuteczność była problemem. Zbyt często akcje kończyły się bez jakościowego finału.

Lepiej wygląda drybling. 25 udanych dryblingów dało mu 111. miejsce w lidze, choć skuteczność 67,57% i 304. miejsce pokazują, że nie była to przewaga tak pewna jak u Samca-Talara, Klimka czy Kozaka. Miał też 8 kluczowych podań - 214. miejsce i 6 dokładnych podań w tercję ataku - 396. miejsce.

Szarabura dawał drużynie aktywność i mobilność, ale jego wpływ na wynik pozostawał ograniczony. Przy 713 minutach 2 asysty są wartościowym dorobkiem, natomiast jeden gol oraz niska skuteczność strzałów wskazują na niedosyt w finalizacji. W rotacji był użyteczny, ale nie wyszedł poza rolę interesującej alternatywy.

Rostek: statystyki nie oddają znaczenia straty

Krystian Rostek w pierwszoligowym zestawie ma tylko jeden występ, 7 minut, 0 strzałów, 0 goli i 0 asyst. To za mało, by wyciągać duże statystyczne wnioski. Mówimy o epizodzie, nie o sezonie, który można rzetelnie rozebrać na liczby.

W jego przypadku liczby są jedynie punktem wyjścia. Ważniejszy pozostaje szerszy kontekst: Rostek był młodym ofensywnym zawodnikiem wchodzącym do seniorskiej piłki, lecz jego obecność w pierwszym zespole zamknęła się w 7 minutach. Skoro po sezonie odchodzi do Ruchu Chorzów, trudno nie czytać tej historii jako niewykorzystanej możliwości.

W liczbach widać tylko tyle: 3 podania, wszystkie celne, 0 pojedynków wygranych, 0 dryblingów, 0 strzałów. To oczywiście materiał zbyt mały, by wyciągać wnioski o jakości piłkarza. W tej historii najważniejsze pytania nie dotyczą samego dorobku Rostka, tylko decyzji klubu. Bo czasem zawodnik nie odchodzi jako gotowa strata liczbowego wkładu, lecz jako szansa, której nie udało się dłużej przetestować.

W awansie Rostek nie miał dużego udziału, ale jego przypadek może z czasem nabrać innego znaczenia. To jedna z tych historii, przy których po latach pyta się nie o minuty, lecz o to, czy klub zrobił wystarczająco dużo, by otworzyć zawodnikowi drogę.

Dziuba i Niewiarowski: więcej znaków zapytania niż ocen

Maksymilian Dziuba rozegrał 3 mecze i 63 minuty. Wiktor Niewiarowski zagrał raz, przez 15 minut. W ich przypadku nie ma sensu udawać, że statystyki powiedzą coś wielkiego. Dziuba oddał jeden strzał, miał 10 celnych podań przy skuteczności 76,92%, wygrał 2 pojedynki i nie zanotował ani gola, ani asysty. Niewiarowski nie oddał strzału, nie miał celnego podania, wygrał 2 pojedynki i również nie zapisał się w ofensywnych konkretach.

Nie jest to próba definitywnej oceny ich potencjału, lecz opis roli, jaką odegrali w konkretnym sezonie. Obaj pozostawali na peryferiach rywalizacji, co przy presji awansu i konieczności punktowania można zrozumieć. Jednocześnie skala ich udziału była zbyt mała, by wyciągać daleko idące wnioski sportowe.

Wnioski przed Ekstraklasą

Śląsk awansował z ofensywą, która miała wyraźnych liderów, ale nie miała idealnej głębi. Najbardziej gotowy na poziom Ekstraklasy wydawał się Samiec-Talar, bo jego wpływ na ofensywę nie ograniczał się do jednego elementu. Banaszak dał gole, lecz w najwyższej lidze będzie musiał dołożyć więcej gry poza samą finalizacją. Marjanac zostawił po sobie obraz piłkarza użytecznego, lecz nie pierwszoplanowego. Powroty Klimka i Jambora po wypożyczeniach nie wyglądają jak utrata fundamentów, Kozak i Warchoł bardziej komplikują układ kadrowy, niż otwierają przyszłość, a Rostek odchodzi, zanim dostał prawdziwą szansę w pierwszym zespole.

Nie był to atak bez słabych punktów, lecz na poziomie pierwszej ligi wystarczył do wykonania zadania. W perspektywie Ekstraklasy kluczowe będzie jednak pytanie, które wskaźniki są powtarzalne także przeciwko silniejszym rywalom.

Bo w I lidze można było wygrać wiele meczów jakością Samca-Talara, karnymi Banaszaka i momentami Marjanaca. W Ekstraklasie margines błędu będzie mniejszy. Tam napastnik musi nie tylko kończyć, ale też utrzymać piłkę pod presją. Skrzydłowy musi nie tylko dryblować, ale też regularnie dokładać ostatnie podanie. Rezerwowy musi nie tylko wyglądać ciekawie, ale realnie wpływać na końcówki meczu.

Sezon awansu pozwolił wskazać najważniejsze źródła ofensywnej wartości Śląska. Jednocześnie pokazał obszary, które wymagają korekty lub przebudowy przed grą w silniejszym otoczeniu.