Śląsk Wrocław - Stal Rzeszów: Statystyki, które nie wystarczyły

Cała poniższa analiza opiera się wyłącznie na statystykach udostępnionych przez Sofascore.

MECZ, W KTÓRYM ŚLĄSK MIAŁ WIĘCEJ, A DOSTAŁ TYLE SAMO

Już sam start spotkania był dla Śląska najgorszym możliwym scenariuszem, szybka strata bramki po sytuacji, w której linia pomocy i obrony nie zareagowała jako całość. Wrażenie chaosu, doskonale współgra z liczbami: Śląsk miał piłkę częściej, oddał więcej strzałów, częściej trafiał w bramkę, a mimo tego wywalczył tylko remis 1:1.

Model expected goals pokazuje przewagę gospodarzy, 1,51 xG przy 0,89 xG Stali, czyli Śląsk wypracował okazje na więcej niż jednego gola, natomiast rywale z Rzeszowa stworzyli sobie relatywnie mniej jakościowych sytuacji. Z jednej strony potwierdza to odczucie, że mecz można było mieć „pod kontrolą” przy lepszej skuteczności, z drugiej strony podkreśla, jak bardzo kosztował ten pierwszy, nieuporządkowany fragment.

Śląsk częściej próbował atakować: 13 strzałów, z czego 8 celnych i 3 zablokowane, przy tylko 2 próbach całkowicie niecelnych. Stal odpowiedziała 10 strzałami, ale tylko 3 razy zmusiła Michała Szromnika do interwencji, a 4 próby posłała obok bramki. Jeszcze lepiej różnicę widać w bramkarskich statystykach. Swiatosław Waniwśkyj zanotował 7 obron, podczas gdy Szromnik tylko 2.

Zespół z Wrocławia miał także wyraźną przewagę w stałych fragmentach, 13 rzutów rożnych do 5 Stali, co w teorii powinno być ogromnym atutem, zwłaszcza u siebie. Tymczasem przy jednoczesnej przegranej w pojedynkach w powietrzu (17 wygranych z 40, czyli 43%, przy 27 z 45, czyli 60% Stali) widać, że ten obszar nie został wykorzystany na miarę potencjału.

Warto też podkreślić jakość gry z piłką. Śląsk wymienił 388 podań, z czego 313 celnych. Stal wykonała 334 podania, z czego 258 celnych. Jeszcze ciekawiej robi się w trzeciej tercji boiska: gospodarze zagrali 68 podań na ostatniej tercji, z czego aż 51 zakończyło się powodzeniem (75%), podczas gdy Stal zaliczyła tylko 22 celne z 48 prób (46%). To nie był mecz, w którym rywal zdominował środek pola, wręcz przeciwnie, Śląsk częściej i czyściej wchodził w okolice pola karnego.

Paradoks polega na tym, że mimo takiej przewagi w konstrukcji ataku obie drużyny miały niemal identyczną liczbę kontaktów z piłką w polu karnym rywala (20 Śląska, 21 Stali). To potwierdzenie, że Śląsk potrafił przenieść grę pod bramkę Waniwśkyjego, ale zbyt często kończyło się to strzałem, który bramkarz potrafił obronić, albo wyborem nieoptymalnego rozwiązania.

DUŻO PRZECHWYTÓW, ZA MAŁO DOMINACJI

Jeśli spojrzymy na czystą liczbę działań obronnych, Śląsk wypada naprawdę solidnie. Cały zespół zanotował 23 przechwyty przy 16 rywali, a do tego 10 wybić piłki (Stal 18) i co ważne, żadnego błędu prowadzącego bezpośrednio do strzału. Stal natomiast popełniła aż 4 takie błędy. To nie jest obraz linii defensywnej będącej w rozsypce przez cały mecz, ale raczej drużyny, która ma problem z pierwszą reakcją i zgraniem formacji w kluczowych momentach, zwłaszcza na początku spotkania.

W centrum defensywy wyróżnia się duet Serafin Szota – Mariusz Malec. Szota zanotował 6 działań obronnych, w tym 2 wybicia, 1 zablokowany strzał i 3 przechwyty, a do tego 60 kontaktów z piłką i 41 celnych podań na 45 prób (91%). Malec był równie pewny w rozegraniu – 69 kontaktów, 46/52 podań (88%) i 1 kluczowe podanie. W obronie dołożył 5 działań defensywnych, w tym 4 przechwyty. To liczby środkowych obrońców, którzy dobrze czytają grę i potrafią wyprowadzić piłkę.

Problem zaczyna się, jednak gdy spojrzymy na pojedynki. Szota wygrał tylko 2 z 9 starć, w tym ani jednego z 3 pojedynków na ziemi i 2 z 6 w powietrzu. Malec miał 10 pojedynków, z których wygrał 4 – 2 na ziemi i 2 w powietrzu. W kontekście całej drużyny i wcześniej wspomnianej przewagi Stali w pojedynkach główkowych widać, że Śląsk nie potrafił przekuć swojej organizacji i dobrego ustawiania się w realną dominację fizyczną.

Na bokach obrony Michał Rosiak i Marc Llinares dali zupełnie różne profile. Rosiak oddał 1 groźny strzał, miał 42 kontakty z piłką i 23 celne podania na 32 próby (72%). Statystyki defensywne – 2 działania obronne, w tym 2 wygrane wślizgi, pokazują, że był aktywny także bez piłki. Łącznie wszedł w 13 pojedynków, z których wygrał 4, popełniając przy tym 4 faule.

Llinares z kolei mocniej zaznaczył się w ofensywie, zaliczył 54 kontakty z piłką, 30/40 podań (75%), 3 dośrodkowania, z czego 2 celne, oraz 4 długie piłki, z których 2 trafiły do adresata. W obronie zanotował 3 akcje defensywne i wygrał 5 z 12 pojedynków, przy 3 faulach i 2 faulach na nim. Hiszpan zapewniał więc szerokość i liczby w ataku, ale znów, także tutaj nie ma mowy o pełnej dominacji fizycznej nad rywalem.

Dla porównania boczny obrońca Stali Patryk Warczak miał aż 7 działań obronnych, w tym 4 wygrane wślizgi, a do tego 5 wybić i 13 pojedynków, z których wygrał 5. Z kolei Władisław Krasowskij zanotował 8 działań obronnych i wygrał 5 z 13 pojedynków. Defensywa Stali częściej była zmuszana do interwencji, ale w starciach indywidualnych, zwłaszcza w powietrzu, wyglądała solidniej.

Statystyki pokazują, że Śląsk czytał grę, ale gdy dochodziło do starcia „jeden na jeden”, zbyt często brakowało zdecydowania lub wsparcia. Symboliczna jest akcja bramkowa Sebastiena Thilla, luksemburski pomocnik Stali znalazł sobie wolną przestrzeń, uciekając Jorge Yriarte, i to dokładnie odpowiada temu, co widać w liczbach: Yriarte miał aż 10 działań obronnych i 7 przechwytów, ale wygrał tylko 5 z 17 pojedynków.

MIĘDZY PORZĄDKIEM A CHAOSEM

Środek pola Śląska to mieszanka bardzo dobrych liczb w rozegraniu z momentami braku kontroli nad tempem i przestrzenią. Jorge Yriarte był jednym z najbardziej aktywnych zawodników na boisku – 60 kontaktów z piłką, 41 celnych podań na 45 prób (aż 91%) i wspomniane 10 działań obronnych. Jego statystyki przechwytów (7) pokazują, że świetnie czytał linię podań Stali i często przerywał akcje gości w zarodku.

Problem w tym, że w bezpośrednich pojedynkach nie był już tak przekonujący – 17 starć, z czego wygrał tylko 5, przy 12 pojedynkach na ziemi (3 wygrane) i 5 w powietrzu (2 wygrane). To idealnie tłumaczy wrażenie, że czasem „odcina mu zasięg”: Wenezuelczyk dobrze ustawiał się względem piłki, ale gdy musiał wejść ciało w ciało, brakowało mu albo wsparcia, albo agresji.

Jehor Macenko zanotował 42 kontakty z piłką, 21 celnych podań na 29 prób (72%) oraz 4 działania obronne, w tym 1 wygrany wślizg i 1 zablokowany strzał. W pojedynkach jednak także nie imponował – 17 starć, tylko 5 wygranych, w tym 3 na ziemi i 2 w powietrzu. W statystykach widać jak dokładnie to wygląda: linia pomocy niby jest w zasięgu akcji, niby reaguje, ale robi to niesymetrycznie, raz ktoś wyskoczy do pressingu, podczas gdy reszta zostaje, innym razem wszyscy cofną się jednocześnie i zostawią zbyt dużo miejsca rywalowi między liniami.

W ofensywnym sektorze środka boiska bardzo przyzwoicie wyglądał Antoni Klimek. Zanotował 36 kontaktów z piłką, 19 celnych podań na 26 (73%), a co ważniejsze, aż 2 kluczowe podania i 4 dośrodkowania, z których 3 okazały się dokładne. Do tego 3 udane dryblingi na 3 próby i 8 pojedynków, z których wygrał 5. To pokazuje, że Klimek potrafił znaleźć sobie przestrzeń między liniami Stali i dorzucić coś konkretnego w fazie ataku.

Po drugiej stronie barykady wyrósł jednak wspomniany już Sebastien Thill. Pomocnik Stali miał aż 70 kontaktów z piłką, zagrał 44 celne podania na 57 (77%), dołożył 1 kluczowe podanie oraz 6 długich piłek, z których połowa dotarła do adresata. Statystyki strzeleckie: 1 celny strzał, 1 niecelny i xG na poziomie 0,35, potwierdzają, że był jednym z głównych źródeł zagrożenia ze strony gości. To jego obecność między formacjami najbardziej bolała Śląsk, kiedy Yriarte i spółka nie zdążyli z doskokiem, Thill miał czas, by podnieść głowę i znaleźć lepiej ustawionego partnera lub samemu uderzyć.

MECZ PIOTRA SAMCA-TALARA I NIEDOSYT MARJANACA

Nie ma wątpliwości, kto był największym bohaterem Śląska w tym spotkaniu. Piotr Samiec-Talar zanotował występ, który w statystykach wygląda jak gotowy materiał na indywidualne wyróżnienie kolejki. 62 kontakty z piłką, 31 celnych podań na 38 (82%), 4 udane dryblingi na 4 próby, 1 kluczowe podanie, 3 dośrodkowania, wszystkie dokładne oraz 3 długie piłki, z których 1 dotarła do partnera. Do tego 2 strzały celne, 1 niecelny i 1 zablokowany, przy xG 0,15.

Jeszcze ważniejsze są jednak liczby z pojedynków: 16 starć, z których wygrał 9 (15 pojedynków na ziemi, 8 wygranych, plus 1 wygrany w powietrzu). Samiec-Talar tylko raz faulował, a sam był faulowany dwukrotnie. To pokazuje, że nie tylko szukał gry, ale też konsekwentnie wygrywał starcia „jeden na jeden” i zmuszał obrońców Stali do reagowania. Jego asysta do Luki Marjanaca to kwintesencja tego występu, wejście z piłką, odpowiedni wybór momentu podania i dokładność w kluczowej fazie akcji.

Jeśli zestawimy to z ofensywnymi graczami Stali, kontrast jest wyraźny. Szymon Łyczko miał 20 kontaktów z piłką, 7 celnych podań na 11 (64%), 2 udane dryblingi na 2 próby i 13 pojedynków, z których wygrał 5. Oliwier Sławiński zaliczył 29 kontaktów, 17 celnych podań na 20 (85%), 1 dośrodkowanie (niecelne) i 12 pojedynków, z których wygrał 4. To przyzwoite liczby, ale żaden z nich nie łączył tak efektywnie dryblingu, podań kluczowych i jakości dośrodkowań jak Samiec-Talar.

Inaczej wygląda sprawa z Luką Marjanacem. Jego xG na poziomie 1,14 mówi wiele, skrzydłowy Śląska miał sytuacje, by strzelić więcej niż jednego gola. Statystyki strzałów to 2 celne, 2 niecelne i 1 zablokowany. Do tego 1 udany drybling, 9 pojedynków, z których wygrał 6 (5 starć na ziemi – 4 wygrane, 4 w powietrzu – 2 wygrane), 20 celnych podań na 26 prób (77%) oraz 3 długie piłki, wszystkie dokładne.

Z jednej strony to obraz skrzydłowego aktywnego, dobrze biorącego udział w grze i utrzymującego piłkę pod presją. Z drugiej, potwierdzenie poczucia niedosytu. Przy xG 1,14 i takim wkładzie w grę, naturalne jest oczekiwanie, że zdobyty gol nie będzie jedynym z jego strony. Gdyby choć jedna z niewykorzystanych prób znalazła drogę do siatki, mówilibyśmy dziś o meczu zamkniętym przez Śląsk, a nie o remisie, który zostawia w ustach lekko gorzki smak.

Przemysław Banaszak miał 22 kontakty z piłką, 9 celnych podań na 16 (56%) i tylko 1 udany drybling. Wszedł w aż 14 pojedynków, a wygrał tylko 3, w tym 1 na ziemi i 2 w powietrzu. Do tego 15 razy tracił piłkę. Te liczby pokazują, że choć walczył i próbował być targetem dla długich zagrań, nie był w stanie przekuć tej pracy na realne zagrożenie dla Stali – nie oddał ani jednego strzału.

Ważne epizody dołożyli piłkarze wchodzący z ławki. Damian Warchoł, którego strzał z 67. minuty został wybity z linii bramkowej, zanotował 2 celne uderzenia przy xG 0,12 oraz 5 celnych podań na 6 prób (83%). To krótki, ale konkretny występ, który w statystykach wygląda dokładnie tak, jak w pamięci, wejście z ławki i natychmiastowe dostarczenie zagrożenia.

Jakub Jezierski z kolei miał 12 kontaktów z piłką, 8 celnych podań na 9 (89%), 2 kluczowe podania oraz 1 celne dośrodkowanie. To liczby „dziesiątki” wchodzącej na końcówkę, by ożywić atak i faktycznie, z nim na boisku Śląsk jeszcze raz spróbował docisnąć rywala. Mniej pozytywnie prezentuje się Jehor Szarabura, który przy 13 kontaktach z piłką miał tylko 1 celne podanie na 3, oddał 1 strzał (zablokowany) i odnotował 10 pojedynków, z których wygrał 4. Wejście pełne energii, ale za mało dokładności.

Po stronie Stali absolutnym bohaterem był natomiast Waniwśkyj. 7 obron, w tym 4 strzały z pola karnego, 3 udane wyjścia do dośrodkowań oraz 3 wygrane pojedynki w powietrzu. Do tego 23 kontakty z piłką, 16 celnych podań na 19 (84%) i aż 3 dokładne dośrodkowania z głębi pola. To bramkarz, który realnie zabrał Śląskowi dwa punkty.

POJEDYNKI, STAŁE FRAGMENTY I DETALE, KTÓRE ZMIENIAJĄ WYNIK

W ujęciu czysto liczbowym Śląsk wygrał ten mecz w wielu istotnych kategoriach. Miał lepszą skuteczność podań w finalnej tercji, oddał więcej celnych strzałów, wymusił więcej interwencji bramkarza rywali i popełnił mniej dużych błędów w obronie. Jednocześnie jednak przegrał w powietrzu, 17 wygranych pojedynków główkowych na 40 przy 27 na 45 Stali oraz nie potrafił w pełni wykorzystać 13 rzutów rożnych i lepszej jakości dośrodkowań (9 celnych z 16 przy 6 z 17 Stali).

Długie piłki były raczej atutem Śląska, 23 celne na 40 prób (57%) wobec 16 na 43 (37%) gości. Tutaj szczególnie wyróżniali się Malec, Szota i Macenko, którzy chętnie przenosili grę wyżej. Jednak bez konsekwentnego wygrywania pojedynków przez zawodników ofensywnych, Banaszaka czy skrzydłowych, część tego wysiłku rozbijała się o dobrze ustawionych stoperów Stali.

Drużyna z Rzeszowa miała też więcej wrzutów z autu (21 do 14), co potwierdza obraz meczu, w którym goście chętnie upraszczali grę i przesuwali ją w okolice pola karnego Śląska metodami prostszymi niż kombinacyjne rozegranie. Śląsk natomiast wymieniał więcej podań, częściej dochodził do pola karnego, ale za rzadko przekuwał to na sytuacje z gatunku „nie do zmarnowania”.

Na osobną uwagę zasługuje też aspekt mentalny. Mimo szybkiej straty bramki i przeciętnej w drugiej połowie intensywności obu stron, kibice Śląska na trybunach nie zawiedli, tworząc znakomite tło meczu. Widowisko pirotechniczne i głośny doping kontrastowały z coraz bardziej przeciętnym poziomem piłkarskim po zmianie stron. W statystykach nie znajdziemy rubryki wpływ kibiców, ale patrząc na liczbę powrotów Śląska do pressingu, kolejne próby ataku i brak załamania po szybko straconej bramce, można z dużym spokojem powiedzieć, że wsparcie z trybun miało znaczenie.

STRUKTURA JEST, POTRZEBA SKUTECZNOŚCI I KOORDYNACJI

Środek pola z Yriarte i Macenko na czele potrafił dobrze czytać grę, przechwytywać podania i utrzymywać wysoką celność podań, ale nie zawsze był w stanie zatrzymać Thilla i resztę ofensywy Stali w momencie, gdy ci przyspieszali. Obrona z Malcem i Szotą prezentowała wysoki poziom w rozegraniu, jednak nie dominowała fizycznie rywali. Boki obrony dawały liczby w ofensywie, ale nie przekładały tego na konsekwentne wygrywanie starć.

Z przodu Samiec-Talar zagrał mecz, który spokojnie można oprawić w ramkę, liczby z dryblingów, dośrodkowań, kluczowych podań i pojedynków są imponujące. Marjanac strzelił gola, ale przy xG 1,14 i liczbie sytuacji naturalne jest poczucie, że mógł zamknąć ten mecz sam. Banaszak natomiast harował, ale w statystykach ofensywnych jest praktycznie nieobecny, co tylko podbija wrażenie, że ciężar kreowania gry spadł głównie na Samca-Talara i pomocników.

Z perspektywy całego spotkania remis 1:1 to wynik, który można traktować jako stratę dwóch punktów. Śląsk był zespołem bardziej uporządkowanym w ataku, ale zbyt często niespójnym w pressingu i za mało zdecydowanym w polu karnym rywala. Stal z kolei wykorzystała swoje momenty, miała bramkarza w świetnej dyspozycji i środkowego pomocnika w osobie Thilla, który w kluczowej akcji uciekł z pola widzenia Yriarte.

Pozostaje więc poczucie niedosytu, bo liczby mówią, że ten mecz był do wygrania. Jednocześnie widać fundamenty, na których da się budować: Śląsk potrafi organizować atak, potrafi wejść w pole karne, ma zawodników, którzy w pojedynczych występach potrafią grać na bardzo wysokim poziomie. Kolejnym krokiem musi być jednak dopracowanie wspólnego pressingu i poprawa gry w powietrzu, by podobne mecze kończyć nie tylko przewagą w statystykach, lecz także dopisaną do tabeli wygraną.