ANALIZA: 255 meczów w Serie A i jeden haczyk. Co Karol Linetty naprawdę da Śląskowi?

Transfer Karola Linettego łatwo sprzedać jednym zdaniem. 255 meczów w Serie A, 47 występów w reprezentacji Polski, mistrzostwo Polski z Lechem Poznań, Sampdoria, Torino, EURO i dziewięć lat w jednej z najbardziej wymagających taktycznie lig świata. Na papierze trudno wyobrazić sobie bardziej imponujące CV zawodnika przychodzącego do beniaminka Ekstraklasy.

Po zerwaniu więzadła krzyżowego przez Michała Mokrzyckiego sytuacja w drugiej linii zmieniła się błyskawicznie. Jeszcze kilka tygodni wcześniej Wojskowi mieli sporą różnorodność w środku boiska, a nagle wypadł zawodnik, który miał być jednym z najważniejszych elementów zespołu po awansie. Klub poszukiwał przede wszystkim zawodnika na pozycję numer osiem. Linetty pasuje do tego zapotrzebowania, ale nie jest kopią Mokrzyckiego i prawdopodobnie nie powinien nią zostać.

31-latek podpisał ze Śląskiem kontrakt do 30 czerwca 2028 roku z opcją przedłużenia o kolejny sezon. Będzie grał z numerem 17.

Z Damasławka do Serie A. Bez drogi na skróty

Historia Linettego przez wiele lat rozwijała się niemal podręcznikowo. Do Akademii Lecha Poznań trafił z Sokoła Damasławek jako 11-latek. Przeszedł przez kolejne zespoły młodzieżowe, a 2 listopada 2012 roku zadebiutował w Ekstraklasie przeciwko Wiśle Kraków. Miał wtedy dokładnie 17 lat i dziewięć miesięcy.

Szybko przestał być jedynie kolejnym utalentowanym wychowankiem. W Lechu rozegrał 112 spotkań we wszystkich rozgrywkach, zdobył 11 goli, został mistrzem Polski i sięgnął po Superpuchar. Kiedy w 2013 roku podpisywał pierwszy poważny kontrakt z Kolejorzem mimo ofert z zagranicy, tłumaczył:

– Jestem przekonany, że właśnie w Lechu mogę się najlepiej rozwijać

– mówił Linetty.

Trzy lata później etap rozwoju w Polsce był już zamknięty. Sampdoria zapłaciła za niego kilka milionów euro i podpisała z nim pięcioletnią umowę. To nie był transfer oparty jedynie na potencjale. Linetty wyjeżdżał jako mistrz kraju, reprezentant Polski i zawodnik mający ponad 100 występów w seniorskiej piłce.

Co ciekawe, już wtedy bardzo trafnie określił, dlaczego właśnie Włochy mogły być dla niego odpowiednim miejscem.

– Liga włoska mi pasuje pod względem taktycznym

– mówił w rozmowie z klubowymi mediami Lecha.

Po latach można powiedzieć, że miał rację.

Włochy zrobiły z niego ósemkę do wszystkiego

Jeżeli ktoś oczekuje po Linettym rozgrywającego ustawionego przed stoperami i rozrzucającego piłki na 40 metrów, może się rozczarować. Jeśli ktoś widzi w nim ofensywnego pomocnika mającego regularnie dostarczać gole i asysty, również patrzy na niego przez niewłaściwy filtr.

Najlepszy Linetty łączył w swojej grze cechy obu tych profili.

Marco Giampaolo ustawił Sampdorię w charakterystycznym 4-3-1-2. Polak funkcjonował jako jedna z dwóch ósemek obok defensywnego pomocnika, często Lucasa Torreiry. Miał być dostępny przy wyprowadzeniu piłki, ale jednocześnie agresywnie przesuwać się do pressingu, atakować wolną przestrzeń i pojawiać się bliżej pola karnego. Sam Giampaolo mówił o nim jako o przyszłej bardzo dobrej mezzali, czyli właśnie bocznym środkowym pomocniku w trójce. Innym razem określił Polaka mianem „niestrudzonego traktora”.

Przez cztery sezony w Sampdorii Linetty rozegrał 124 mecze Serie A, strzelił 11 goli i zanotował 12 asyst. Z każdym kolejnym rokiem częściej pojawiał się w polu karnym przeciwnika. W swoim ostatnim sezonie w Genui miał 52 kontakty z piłką w szesnastce rywala, podczas gdy w pierwszym były to 33 takie sytuacje.

Najbardziej kompletny był sezon 2019/20. Linetty zakończył go z 4 golami i 3 asystami w 28 występach ligowych. Jednocześnie zanotował 61 skutecznych odbiorów – 17. wynik w całej Serie A. To bardzo dobry przykład tego, dlaczego ocenianie go wyłącznie przez bramki czy asysty zawsze będzie niesprawiedliwe.

Potrafił wejść z drugiej linii, ale nie żył pod polem karnym. Potrafił odebrać piłkę, ale nie był klasyczną szóstką. Potrafił pomóc w rozegraniu, ale nie domagał się każdego podania.

Jego wartość tkwiła w łączeniu faz gry.

To właśnie ten element będzie najważniejszy również we Wrocławiu.

255 meczów nie bierze się z przypadku

W 2020 roku Torino wykupiło Linettego z Sampdorii. Polak pozostał więc w Serie A na kolejnych pięć sezonów.

I tutaj dochodzimy do liczby, która najlepiej opisuje jego zagraniczną karierę. Łącznie Linetty rozegrał 255 meczów we włoskiej ekstraklasie. Wystąpił w nich przez ponad 17 tysięcy minut, strzelił 14 goli i zanotował 12 asyst.

Sama regularność robi wrażenie. Poza sezonem 2021/22, gdy zatrzymał się na 16 spotkaniach, w każdym kolejnym roku we Włoszech rozgrywał przynajmniej 27 meczów ligowych. Jeszcze w swoich trzech ostatnich sezonach w Torino zanotował kolejno 32, 28 i 28 występów. To istotne, bo Linetty nie wraca do Polski po kilku latach piłkarskiego niebytu. Do 30. roku życia regularnie funkcjonował w kadrze klubu Serie A.

Zmienił się jednak jego sposób gry.

W Sampdorii częściej wchodził w ostatnią tercję i dokładał liczby. W późnym okresie w Torino jego gra stawała się bardziej zachowawcza. W sezonach 2022/23 oraz 2023/24 przekraczał 87% celności podań, ale jego wpływ na wynik był niewielki. W dwóch sezonach zdobył łącznie jednego gola i nie zanotował asysty.

To naturalna ewolucja. Po trzydziestce Linetty nie gra już tak samo jak w wieku 24 lat, większą rolę w jego grze zaczęły odgrywać doświadczenie, ustawienie i umiejętność podejmowania właściwych decyzji, a mniejszą dynamika.

Nie oznacza to jednak, że stracił potrzebę pracy.

W 2023 roku po jednym ze spotkań Torino jego wypowiedź została zatytułowana przez klubowe media bardzo krótko:

– Il lavoro paga sempre – „praca zawsze popłaca”.

To zdanie dobrze podsumowuje zawodnika, którego przez lata trenerzy cenili za powtarzalność i codzienną solidność, a nie za pojedyncze efektowne zagrania.

Turcja daje pierwsze ostrzeżenie

Ostatni sezon Linettego trzeba już jednak analizować ostrożniej. Kocaelispor był pierwszym klubem po dziewięciu latach spędzonych we Włoszech i zarazem miejscem, w którym jego pozycja nie była tak mocna jak dawniej.

W Süper Lig rozegrał 25 meczów, z czego 19 od pierwszej minuty, spędzając na boisku 1529 minut. Nie strzelił gola i zanotował 2 asysty. To na pierwszy rzut oka niewiele.

Znacznie ciekawsze rzeczy kryją się głębiej.

Linetty wykonywał średnio 34,3 podania na 90 minut przy 82,65% skuteczności. Do tego dochodziło aż 1,71 kluczowego podania na 90 minut oraz 0,20 oczekiwanej asysty. Pod względem kluczowych podań znajdował się w 89. percentylu zawodników ligi tureckiej.

To istotny sygnał. Ostatni sezon potwierdził, że Linetty wciąż potrafi zrobić różnicę z piłką przy nodze. Regularnie posyłał podania otwierające drogę do sytuacji, choć jego wpływ na wynik nie znalazł pełnego odzwierciedlenia w golach i asystach.

Nie stał się natomiast piłkarzem, który sam przenosi akcję dryblingiem. Na 15 prób minął przeciwnika tylko dwukrotnie. 13,3% skuteczności to bardzo słaby wynik. Jeżeli więc Śląsk będzie szukał zawodnika, który weźmie piłkę pod presją, minie pierwszego przeciwnika i przebiegnie z nią kilkanaście metrów, naturalniejszym kandydatem pozostaje Eniss Shabani.

Jest też drugie ostrzeżenie.

55 fauli w 1529 minut oznacza aż 3,24 przewinienia na 90 minut. Linetty zobaczył 7 żółtych kartek. Przy jego sposobie bronienia – doskok, próba natychmiastowego przerwania przejścia przeciwnika, gra blisko rywala – można to częściowo wytłumaczyć profilem. W Ekstraklasie będzie jednak musiał znaleźć lepszą granicę pomiędzy agresją a niepotrzebnym przewinieniem.

Z drugiej strony nadal wykonywał pracę defensywną. Zanotował 31 odbiorów i 18 przechwytów, czyli odpowiednio 1,82 oraz 1,06 na 90 minut.

To nie jest zawodnik fizycznie skończony. To pomocnik, którego trzeba po prostu właściwie wykorzystać.

Nie jest następcą Mokrzyckiego. I to może być dobra wiadomość

Naturalne jest zestawianie Linettego z Michałem Mokrzyckim. To właśnie kontuzja 28-latka wymusiła dodatkowy ruch transferowy Śląska. Problem w tym, że są to inni zawodnicy.

W poprzednim sezonie Mokrzycki był pomocnikiem podejmującym ryzyko. Zanotował 51 kluczowych podań i 7 zagrań bezpośrednio prowadzących do strzału, będąc pod tym względem drugim najlepszym zawodnikiem całej I ligi. Jednocześnie jego celność podań wynosiła 78,61%, zanotował 12 błędów prowadzących do strzału przeciwnika, a rywale aż 42 razy mijali go dryblingiem.

Mokrzycki przyspieszał. Szukał trudnych piłek. Próbował otwierać środek przeciwnika nawet wtedy, gdy prostszym wyborem było podanie do boku.

Linetty może przejąć część tej odpowiedzialności, ale nie należy oczekiwać, że zacznie kopiować grę Mokrzyckiego. Jego przewagą powinno być coś innego: lepsze rozpoznawanie momentu, w którym warto przyspieszyć, ustawienie po stracie, reakcja na drugą piłkę, timing wejścia wyżej i doświadczenie pozwalające nie zamieniać każdego posiadania w akcję typu wszystko albo nic.

Możliwe więc, że Śląsk straci część nieprzewidywalności Mokrzyckiego, ale zyska więcej kontroli w środku boiska.

A właśnie kontrola była jednym z największych problemów Wojskowych po jego kontuzji. W meczu z Widzewem duet Jorge Yriarte – Grzegorz Tomasiewicz nie funkcjonował dobrze, a Ante Simundza zmienił Wenezuelczyka jeszcze przed przerwą. Kilka dni później przeciwko Legii trener postawił już na Tomasiewicza i Shabaniego, a ten drugi ruchem za linię obrony wypracował sytuację zakończoną rzutem karnym.

Właśnie w tę układankę wchodzi Linetty.

Tomasiewicz, Yriarte, Shabani. Komu zabierze miejsce?

Najciekawsze jest to, że odpowiedź może brzmieć: nikomu na stałe.

Tomasiewicz wygląda na najbardziej naturalnego partnera dla Linettego. W poprzednim sezonie w Piaście Gliwice wykonywał średnio prawie 50 podań na 90 minut przy 85% celności. Kluczowych zagrań miał jednak tylko 0,61 na pełny mecz. To zawodnik dużo bardziej nastawiony na utrzymanie ciągłości niż otwieranie obrony jednym podaniem.

W duecie środkowych pomocników Tomasiewicz może więc częściej zostać niżej, dać bezpieczną opcję w rozegraniu i zabezpieczać ruch Linettego. 31-latek otrzymałby wtedy więcej swobody do doskoku i atakowania drugiej piłki.

Yriarte jest innym przypadkiem. W poprzednim sezonie I ligi miał 86,92% celności podań, najlepszy wynik wśród najczęściej grających pomocników Śląska, lecz przy 1848 minutach zanotował zaledwie 13 kluczowych podań, 2 asysty i nie strzelił żadnego gola. Już wtedy było widać, że kontrola nie zawsze zamienia się u niego w progresję. W pierwszych tygodniach po powrocie do Ekstraklasy ten problem tylko się uwidocznił.

Linetty może być dla niego bezpośrednim zagrożeniem w hierarchii, szczególnie kiedy Śląsk potrzebuje zawodnika potrafiącego nie tylko przyjąć i oddać piłkę, ale także ruszyć za akcją.

Najbardziej odmienny jest Shabani. Jego poprzedni sezon w Chorwacji zakończył się przy niespełna 75% celności podań, ale jednocześnie notował 1,45 udanego dryblingu na 90 minut. Gra bardziej ryzykownie, częściej wchodzi w pojedynek i próbuje samemu złamać pierwszą linię pressingu.

I dlatego paradoksalnie Linetty oraz Shabani wcale nie muszą rywalizować wyłącznie o jedno miejsce. W trójce środkowych pomocników Tomasiewicz może zabezpieczać, Linetty łączyć fazy, a Shabani dawać progresję prowadzeniem piłki. Przy ustawieniu z dwoma środkowymi graczami dobór pary może już zależeć od przeciwnika.

Śląsk nie dostał kolejnego takiego samego pomocnika. Dostał zawodnika poszerzającego wachlarz rozwiązań.

Nazwisko jest głośne

Największym błędem byłoby teraz oczekiwanie, że Karol Linetty przyjdzie do Śląska i zacznie dominować mecze niczym gwiazda sprowadzona o poziom za nisko.

Nigdy nie był takim piłkarzem.

Nawet w najlepszych latach we Włoszech nie potrzebował 100 kontaktów z piłką, żeby mieć znaczenie. Nie był dyrygentem. Nie był też pomocnikiem od efektownych rajdów czy seryjnego zdobywania goli.

Był zawodnikiem, który sprawiał, że drużyna mogła funkcjonować.

Przejść z pressingu do zabezpieczenia. Zamknąć linię podania. Zagrać prosto, kiedy sytuacja tego wymaga. Pójść za akcją, gdy tworzy się wolne miejsce. Wejść w pole karne z opóźnieniem. Zebrać drugą piłkę. Sfaulować, kiedy trzeba przerwać kontratak, choć ostatnio robił to zdecydowanie za często.

Tak przez lata wyglądała wartość Linettego.

Do tego dochodzi doświadczenie, którego nie da się zamknąć w jednej rubryce statystycznej. 255 meczów Serie A oznacza tysiące sytuacji rozegranych przeciwko pomocnikom najwyższej klasy. Do tego 47 spotkań i 5 goli w reprezentacji Polski, wyjazdy na wielkie turnieje oraz bramka zdobyta przeciwko Słowacji podczas EURO 2020.

Trzeba jednak pamiętać, że ten transfer wiąże się również z pewnym ryzykiem.

Linetty ma 31 lat. Ostatni sezon spędził już poza pięcioma najmocniejszymi ligami Europy. W Turcji nie strzelił gola, a po zakończeniu rozgrywek rozstał się z Kocaelisporem. Od końca lipca trenował gościnnie z Lechem Poznań, dzięki czemu nie przychodzi do Wrocławia prosto z wakacji, ale treningu nie da się całkowicie zrównać z rytmem meczowym.

Śląsk nie sprowadza więc Linettego z 2019 roku.

I nie musi.

Jeśli dostanie choć część tamtej intensywności, dołoży doświadczenie z kolejnych sezonów i zachowa jakość w podejmowaniu decyzji, może zostać najbardziej kompletnym środkowym pomocnikiem w kadrze Wojskowych. Nie najbardziej kreatywnym. Nie najbardziej dynamicznym. Nie najlepszym dryblerem. Najbardziej kompletnym.

Po podpisaniu umowy sam postawił sobie jasny cel:

– Chcę znów być ważnym ogniwem zespołu

– powiedział Linetty.

I właśnie według tego powinien być oceniany ten transfer.

Nie po nazwisku. Nie po 47 meczach w reprezentacji. Nawet nie po 255 występach w Serie A.

Jeżeli za kilka miesięcy środek Śląska będzie dzięki Linettemu szybszy w reakcjach, spokojniejszy pod presją i trudniejszy do przejścia, transfer okaże się ogromnym sukcesem. Jeśli zostanie głównie pięknym wpisem w CV zespołu, liczby z Włoch bardzo szybko stracą znaczenie.

Na dziś jedno jest pewne. Śląsk po kontuzji Mokrzyckiego potrzebował pomocnika na już. Zamiast awaryjnego uzupełnienia dostał piłkarza, którego jeszcze kilkanaście miesięcy temu regularnie oglądaliśmy na boiskach Serie A.

Teraz pozostaje sprawdzić, ile włoskiego Linettego zostało w Karolu Linettym, który właśnie wrócił do Ekstraklasy.