Kapitan dał konkret. Śląsk przestał grać i odciął swojego lidera

Gol z gry, nie z przypadku

Bramka z 7. minuty była efektem schematu, który Śląsk stosował w pierwszej połowie. Po kreatywnym rozegraniu Michała Mokrzyckiego piłka trafiła do Marca Llinaresa, który z lewego sektora boiska dośrodkował w pole karne. Tam, w sytuacji strzeleckiej, najlepiej odnalazł się schodzący ze skrzydła Piotr Samiec-Talar.

To zagranie dobrze pokazuje charakterystyczny sposób poruszania się kapitana Śląska. W momencie, gdy akcja rozwija się drugą stroną boiska, Samiec-Talar nie utrzymuje szerokiego ustawienia typowego dla skrzydłowego, tylko schodzi do środka i funkcjonuje jak dodatkowy napastnik, atakując przestrzeń w polu karnym. Dzięki temu częściej znajduje się w sytuacjach strzeleckich.

Z drugiej strony, w akcjach pozycyjnych jego rola wygląda inaczej. Samiec-Talar regularnie bierze udział w rozegraniu, schodzi niżej po piłkę i uczestniczy w krótkich wymianach podań, wykorzystując swoje umiejętności techniczne. To połączenie – obecności w polu karnym i aktywności w budowaniu akcji – jest jednym z głównych źródeł zagrożenia Śląska.

Współpraca z Mokrzyckim jako oś gry

Istotnym elementem funkcjonowania Śląska przed przerwą była współpraca Samca-Talara z Michałem Mokrzyckim. To przez tę dwójkę najczęściej przechodziło rozegranie w centralnej i bocznej części boiska.

Współpraca tej pary nie ograniczała się tylko do sytuacji bramkowej. Już w 11. minucie, po odbiorze piłki przez Mokrzyckiego i szybkim podaniu do przodu, Samiec-Talar przyjął futbolówkę, minął jednego z rywali i wszedł w pole karne, kończąc akcję groźnym strzałem, który odbił się od słupka.

Z kolei w 36. minucie Śląsk stworzył jedną z bardziej płynnych akcji w ataku pozycyjnym. Po krótkiej wymianie podań w środku pola Mokrzycki zagrał piłkę piętą, wyprowadzając Samca-Talara na wolną przestrzeń. Skrzydłowy Śląska dograł następnie wzdłuż bramki na piąty metr, jednak żaden z zawodników nie zamknął tej akcji.

Te akcje pokazują nie tylko rolę Samca-Talara w ofensywie, ale też jakość samej współpracy tego duetu. W pierwszej połowie to właśnie oni nadawali kierunek grze Śląska i trudno było wskazać inny punkt oparciu w przemyślanym rozegraniu futbolówki. W obecnym układzie zespołu to właśnie ci piłkarze są niezbitymi filarami ataku pozycyjnego Trójkolorowych.

Styl gry po przerwie

W drugiej połowie zmienił się sposób funkcjonowania całego zespołu. Śląsk cofnął się, rzadziej utrzymywał się przy piłce i częściej oddawał inicjatywę Puszczy - przez to stracił bramkę, która zamknęła wynik spotkania. U Wrocławian zniknęła płynność rozegrania w środku pola, a akcje ofensywne zaczęły opierać się na uproszczonych rozwiązaniach.

To bezpośrednio wpłynęło na Samca-Talara. W pierwszej połowie był częścią mechanizmu, który pozwalał drużynie tworzyć sytuacje. Po przerwie stał się zawodnikiem funkcjonującym wyżej, bez regularnego dostępu do piłki w dogodnych warunkach i udziału przy przemyślanej kreacji - w efekcie jego obecność na boisku była mniej widoczna, a to niewątpliwie działa na niekorzyść Śląska, kiedy wyłącza się z gry najlepszego zawodnika klubu w klasyfikacji kanadyjskiej.

Trener Ante Simundza komentując występ zespołu w drugiej połowie na konferencji prasowej stwierdził:

"Jestem zadowolony z naszego występu w defensywie, bo Puszcza zdobyła bramkę dopiero po ładnym uderzeniu. W obronie byliśmy na wysokim poziomie."

Wydaje się jednak, że zespół z takim potencjał ofensywnym (poza wspomnianym duetem dość wymienić Banaszaka czy Marjanaca) wygrywając skromnym wynikiem, nie powinien marnować tego potencjału, oddając inicjatywę drużynie przeciwnej i broniąc się do końca meczu. Wtedy, gdy w tej rundzie Śląsk szedł "za ciosem" skutkowało to pewnymi zwycięstwami, a gdy wygrywając oddawał piłkę stwarzał sobie niepotrzebne zagrożenie - jak chociażby w spotkaniu z Chrobrym, które o mały włos nie zakończyło się remisem.