Refleksje przedświąteczne na koniec roku

Mijający rok nie był dla Śląska szczęśliwy. Rundę wiosenną witaliśmy z nadziejami. Mimo wszystko mało kto dopuszczał do siebie myśl o spadku. Śląsk kadrowo prezentował się nie najgorzej w porównaniu z rywalami, w tabeli też lokata nastrajała optymistyczne. Niestety czkawką zaczęło odbijać się ubiegłoroczne zatrudnienie trenera Wójcika i jego świty. Śląsk popadał w coraz większe tarapaty finansowe. Na dodatek trener Nemec, nota bene bardzo dobry warsztatowiec, nie potrafił wykrzesać ambicji, szwankowała motoryka. Po powrocie trenera Putyry elementy te uległy poprawie. Niestety pan Marian za bardzo przywiązywał się do pewnych nazwisk. Dotyczyło to szczególnie Krzysztofa Pyskatego, bramkarza, którego trener ściągnął do Śląska jeszcze jako menadżer. Kilka bardzo pechowo straconych punktów i stało się – II liga i to bez baraży!!!

Okres letni nie nastrajał optymistycznie. Coraz większe problemy finansowe, odejście najlepszych zawodników a w zamian za to nowe nazwiska, dla wielu kibiców całkowicie nieznane. W końcu odejście wielce kontrowersyjnego prezesa Janusza Cymanka. Nowy zarząd budził nadzieję ale z dość dużą rezerwą. Do rundy jesiennej przystępowaliśmy z założeniem – nich chłopaki się ograją, oby nie zapłacili frycowego a potem będzie dobrze. Nikt rozsądny nie myślał o awansie, bardziej o znalezieniu się poza strefą spadkową. Początek rundy był jednak udany – na własnym boisku Śląsk spisywał się bardzo dobrze. Straciliśmy punkty w pamiętnym meczu z Górnikiem Łęczna, kiedy to Śląsk został okradziony przez sędziego Pracza. Wkrótce Śląsk zaczął też punktować także na wyjazdach. Rozbudzone zostały emocje o awansie. Dobre wyniki przesłaniały jednak pewne bolesne fakty. W klubie brakowało pieniędzy, piłkarze nie dostawali wypłat, klub stracił możliwość trenowania na Stadionie Olimpijskim, odszedł trener Paluszek. Nadal nie było wsparcia ze strony władz miasta. Doszła seria kontuzji kluczowych zawodników. Przyszło załamanie formy i końcówka rundy jesiennej była mało udana. Przy wyrównanym poziomie II ligi jest jednak wszystko możliwe.

czego sobie życzyć w Nowym Roku? Moje życzenia podzielę w zależności od ich adresatów.

Klub - uporządkowania spraw organizacyjnych i podkjęcia w przyszłym sezonie walki o awans.

Piłkarze Życzę aby nie powtórzyły im się problemy z płatnościami, aby unikali kontuzji i aby mogli rozgrywać same wspaniałe mecze. Niech robią karierę, najlepiej w Śląsku.

Kibice - aby mogli oglądać same zwycięstwa Śląska, odniesione w efektownym stylu, aby szczelnie zapełniali trybuny, aby mogli uczestniczyć w ciekawym widowisku, zarówno na boisku jak i na trybunach (efektowna oprawa). Życzę im także rozsądku i kultury.

Trenerzy - udanych koncepcji na prowadzenie zespołu, dobrych wyników, jak najmniej stresów, zmartwień z zawodnikami, dobrej formy, braku kontuzji i kartek, wsparcia ze strony zarządu,

Działacze - długofalowej koncepcji rozwoju klubu, pozyskania dużych sponsorów, dobrych transferów, przezwyciężenia kłopotów finansowych, rozwiązania problemów stadionowych.

Media - udanych relacji z klubem, pozytywnego nastawienia do piłki nożnej i najważniejszego klubu w regionie, jakim jest Śląsk oraz tego aby potrafili kreować dobrą atmosferę wokół klubu i przyczyniać się do jego sukcesu.

Władze miasta - aby życzliwszym okiem spojrzały na sport, a na piłkę w szczególności. , żeby okazały pomoc w sprawie nowego stadionu, pozyskiwania sponsorów, i kreowania dobrego wizerunku piłki nożnej.

Sponsorzy - aby zainwestowali w Śląsk i aby to był najlepszy interes w ich życiu.

Sędziom - uczciwości i całych kości
A tak w ogóle zdrowia, szczęścia, pracy, dobrych wyników w szkole i spełnienia marzeń