Śląsk – Wisła (rys historyczny)

Śląsk niegdyś wyjątkowo dobrze radził sobie z Wisłą. W 1966 r. przerwał serię krakowian 31 spotkań w lidze bez porażki u siebie. Rewanż nastąpił po 16 latach, dokładnie 9 maja 1982 r. Tego dnia zwycięstwo zapewniało Śląskowi mistrzostwo Polski, ale po bramce Piotra Skrobowskiego lepsi byli goście i tytuł zdobył Widzew Łódź. Do tego meczu WKS nie przegrał u siebie 30 razy, co do dzisiaj jest klubowym rekordem.

Poza tym Wiślacy we Wrocławiu zwyciężali zazwyczaj wtedy, kiedy WKS spadał z ligi (1968/69, 1992/93, 1996/97). Udało im się to także w jedynym pojedynku w II lidze oraz podczas poprzedniej wizyty nad Odrą (jesień 2000). Krakowianie wygrali więc 4 kolejne konfrontacje na stadionie przy ul. Oporowskiej.

Śląsk pod Wawelem zaliczał ciężkie porażki (dwukrotnie 0:5, w tym raz w drodze po mistrzostwo Polski), ale odniósł też najwyższe wyjazdowe zwycięstwo w I lidze w historii (5:0 w 1989 r.).

W Pucharze Polski dwa razy awans przypadał do tej pory wrocławianom. W sezonie 1971/72 po przejściu Wisły zatrzymała ich Legia Warszawa, zaś 15 lat później „Wojskowi” wygrali w finale z GKS-em Katowice w rzutach karnych. Rok temu krakowianie odpadli w 1/8 finału z Ruchem Chorzów 1:2, a jedno trafienie dla ówczesnego drugoligowca zaliczył Przemysław Łudziński.

Łącznie WKS wygrał 22 spotkania, a Wisła 18. Remis padł 11 razy. Bilans bramkowy jest jednak korzystny dla „Białej Gwiazdy”, która strzeliła 55 goli wobec 53 Śląska. We Wrocławiu gospodarze byli lepsi 15 razy, 5 meczów zakończyło się remisem, zaś 6-krotnie zwyciężali goście. Bramki 32:20. W Krakowie Wiślacy wygrali 12 spotkań, 6 razy drużyny dzieliły się punktami, a 7 meczów na swoją korzyśc rozstrzygnęli przyjezdni. Krakowianie zdobyli 35 goli tracąc 21.

Filip Podolski



Śląsk – Wisła

Sezon Wrocław Kraków