Wszystkie tytuły Śląska
Warszawa, Rybnik, Opole, Białystok – w tych miastach piłkarze Śląska sięgali po największe sukcesy w swojej historii. Czy do tych miast dołączy w środę Wodzisław Śląski? Pierwszy tytuł wrocławianie wywalczyli 1 maja 1976 r. Po przejściu Orła Białego Brzeziny Śląskie, Arki Gdynia, Gwardii Koszalin i Polonii (wówczas Stoczniowca) Gdańsk (wszystkie mecze na wyjeździe!) WKS dotarł do finału Pucharu Polski. Trafił w nim na Stal Mielec, a areną decydującego spotkania był Stadion Wojska Polskiego w Warszawie. „Wojskowi” wygrali 2:0 po golach zdobytych po przerwie przez nieżyjące już legendy naszego klubu: Jana Erlicha i Zygmunta Garłowskiego.
Drużyna prowadzona przez Władysława I Żmudę zagrała w składzie: Kalinowski – Karpiński, Żmuda II, Rachwalski, Kopycki – Pawłowski, Z.Garłowski, Erlich – Sybis, Wanat (Rybotycki, H.Kowalczyk), Olesiak. We wcześniejszych meczach wystąpili także: bramkarz Wiśniewski oraz Balcerzak, Gołkowski, Faber, I.Garłowski, Kwiatkowski i T.Nowakowski.
Nieco ponad rok później, 18 maja dzięki wygranej w Rybniku z zespołem ROW-u (oficjalnie klub nazywał się Górnik) 2:1 WKS zapewnił sobie mistrza kraju. Prowadzenie dla rybniczan dał w 65. minucie Emil Szymura, ale Śląsk zdołał odwrócić losy pojedynku. Wyrównał niezawodny Erlich, a bramkę na wagę złota strzelił Józef Kwiatkowski. Po wpadce Górnika Zabrze w Sosnowcu z Zagłębiem (0:2) wrocławianie mieli na 2 kolejki przed końcem rozgrywek już 5 punktów przewagi nad rywalami.
W tamtym spotkaniu trener Żmuda I desygnował do gry następujacych zawodników: Kalinowski – Balcerzak, Żmuda II, H.Kowalczyk, Kopycki – Faber (T.Nowakowski), Pawłowski (Nocko), Erlich – Sybis, Kwiatkowski, Olesiak. Ponadto w sezonie 1976/77 wystąpili w lidze: Wiśniewski i gracze z pola: Z.Garłowski, Karpiński, Rybotycki, I.Garłowski, Szymonowicz oraz Mitka.
24 czerwca 1987 r. wrocławianie po raz 2. sięgnęli po krajowy puchar. Eliminując własne rezerwy, Bałtyk Gdynia oraz w dwumeczach Pogoń Szczecin i Wisłę Kraków awansowali do finału, w którym zmierzyli się w Opolu z Katowicami. Po bezbramkowym remisie Śląsk lepiej egzekwował rzuty karne (4:3). Nie zawiedli wówczas: Stefan Machaj, Paweł Król, Robert Grzanka i Waldemar Prusik, zaś Kazimierz Mikołajewicz spudłował. Decydująca okazała się interwencja Janusza Jedynaka, który obronił uderzenie urodzonego we Wrocławiu Zbigniewa Krzyżosia, a wcześniej zmusił do błędu Piotra Nazimka.
Henryk Apostel wystawił przeciwko GKS-owi nastepujących piłkarzy: Jedynak – Tęsiorowski, Król, Nocko, Machaj – Rudy (Grzanka), Prusik, Tarasiewicz, Mandziejewicz – Marciniak (Stelmach), Mikołajewicz. Obecny szkoleniowiec WKS-u został przez sędziego Krzysztofa Czemarmazowicza usunięty z boiska w dogrywce. W drodze do finału grali też: bramkarz Kirsza, Rosa, Myśliński, Janusz Góra, A.Socha, Szuster i Gil.
Niedługo potem, 2 sierpnia Śląsk zmierzył się z mistrzem Polski, Górnikiem Zabrze, w pojedynku o Superpuchar Polski. W ekstraklasie debiutowała wówczas Jagiellonia, więc konfrontację inaugurującą sezon rozegrano w Białymstoku. Triumfowali wrocławianie (2:0) po bramkach Dariusza Marciniaka. Przeciwko zabrzanom Apostel postawił na jedenastkę: Jedynak – Machaj, Król, Boguszewski, Janusz Góra, Socha, Rudy, Mandziejewicz, Gil, Marciniak (Stelmach), Mikołajewicz (Rosa).
