Historia sofijskich "Kolejarzy"

Po 10 latach od powstania drużyna awansowała do 10-zespołowej NFD, wówczas bułgarskiej I ligi. Jako debiutanci sprawili ogromną niespodziankę zdobywając w 1940 r. mistrzostwo z punktem przewagi nad rywalami zza miedzy: Lewskim i Slawiją. Tytuł wywalczyli ponownie 5 lat później w nieligowych rozgrywkach pokonując w decydujących bojach Sportista Sofia (3:1 i 1:1). Od 27 sierpnia 1949 do końca następnego roku klub występował pod nazwą Torpedo zaliczając pod tym szyldem spadek z najwyższej klasy rozgrywkowej. Jako Lokomotiw powrócił już rok później i odtąd wliczając dwuletnią fuzję ze Slawiją cały czas występuje w elicie.
W 1964 r. "Kolejarze" zdystansowali o 3 oczka Lewskiego i po 19 latach sięgnęli po swoje 3. mistrzostwo, dzięki czemu zadebiutowali też na arenie międzynarodowej. W historycznym występie ekipa z Sofii zanotowała niecodzienny wynik gromiąc w Pucharze Mistrzów najlepszą jedenastkę Szwecji, Malmö (8:3). W kolejnej rundzie nie dali rady mistrzom Węgier, choć strzelili im aż 7 bramek! Györ wygrał u siebie (5:3), by w rewanżu nieznacznie przegrać (3:4). W obu spotkaniach padło aż 15 goli!
W przerwie zimowej sezonu 1968/69 klub połączył się z innym stołecznym zespołem pierwszoligowym tworząc ŻSK Slawiję. Na wiosnę Lokomotiw oddał wszystkie mecze walkowerem. Jedenastka grająca na bazie tego drugiego zespołu finiszowała na 5. pozycji kwalifikując się do Pucharu Miast Targowych, w którym sensacyjnie wyeliminowała hiszpańską Valencię (2:0 i 1:1).
Od 40 lat "Kolejarze" znów grają jako samodzielna firma. Najlepszy okres w ich dziejach rozpoczął się od... przegrania finału krajowego pucharu w 1977 r. (1:2 z Lewskim). Zaraz potem doznali swojej największej klęski ulegając u siebie w Pucharze Zdobywców Pucharów belgijskiemu Anderlechtowi Bruksela (1:6). W tym samym sezonie okazali się jednak najlepsi na krajowym podwórku o punkt wyprzedzając CSKA Sofia. W turnieju mistrzów odpadli w drugiej rundzie z niemieckim Kölnem po dwóch porażkach.
Wreszcie w sezonie 1979/80, kiedy trenerem Śląska był Orest Lenczyk, Lokomotiw jako brązowy medalista bułgarskiej ligi zrobił furorę w Pucharze UEFA przechodząc takie ekipy jak węgierski Ferencvaros Budapeszt, francuskie Monaco i reprezentujące Związek Radziecki Dynamo Kijów. Za każdym razem sofijczycy wygrywali u siebie i pomimo porażki w rewanżu zdołali obronić zaliczkę.
Dopiero w ćwierćfinale zespół ze stolicy Bułgarii został wyeliminowany przez niemiecki Stuttgart (1:3 i 0:1), choć prowadził na wyjeździe. Warto zauważyć, że zachodni Niemcy całkowicie zdominowali wówczas rozgrywki wprowadzając do półfinałów... 4 drużyny. Natomiast piąty klub z tego kraju (tak liczną reprezentację zapewniło im zdobycie tego trofeum rok wcześniej przez Borussię Mönchengladbach) odpadł w bratobójczym boju ćwierćfinałowym!
Był to szczytowy okres gry Lokomotiwu w Europie. Później zdarzało im się rywalizować z dobrymi klubami, ale już bez sukcesów. Najbliżej byli przez 5 laty, kiedy to pokonali Makedoniję Skopje i izraelski Bnej Jehuda Tel Awiw, by w I rundzie zasadniczej Pucharu UEFA stoczyć dramatyczny dwubój z holenderskim Feyenoordem Rotterdam zakończony dwoma remisami (2:2 i 0:0). W poprzednim starcie na arenie międzynarodowej odpadli 3 lata temu z serbskim Borcem Čačak.
Sezon 2010/11 „Kolejarze“ zajęli 4. miejsce w A PFG gromadząc 52 punkty dzięki 16 zwycięstwom i 4 remisom przy 10 porażkach. Strzelili 47 goli tracąc 33. Do mistrza Liteksu Lowecz stracili aż 23 oczka, do Lewskiego 20, zaś do zdobywców Pucharu Bułgarii, CSKA – 9. Z kolei swoich imienników z Płowdiwu wyprzedzili tylko dzięki lepszemu bilansowi bezpośrednich spotkań (3:0 i 0:0). Od 23 listopada ubiegłego roku trenerem jest Dijan Petkow.

Sukcesy:
mistrz Bułgarii (1940, 1945, 1964 i 1978)
Puchar Bułgarii (1948, 1953, 1982, 1995)
ćwierćfinalista Pucharu UEFA (1980)