Nakładką: Złość dziwoląga

Odejście tego pierwszego dla Śląska bolesne być nie powinno, zważywszy na stosunki Diaza z trenerem, wielokrotne problemy oraz nieporozumienia, wywiady i późniejsze przeprosiny, oświadczenia. Tego lata to właśnie Orest Lenczyk wygrywa wszystkie batalie z piłkarzami. Jedni powiedzą, że rozlicza się on z tymi, którzy mają go bardziej za „pana od wf-u” niż trenera, inni, że jest zaprzeczeniem tak popularnego w Polsce trendu, wedle którego to piłkarze dyktują prezesom kto ma ich prowadzić.

Jednak nie sposób przejść do porządku dziennego nad odejściem z klubu Piotra Celebana, bezapelacyjnie najlepszego obrońcy – piłkarza? - Śląska Wrocław w minionym sezonie. Na pewno był on wzorem profesjonalizmu, raczej rzadko eksponowanego – wstawanie wczesnym rankiem, zero zarwanych nocy, dodatkowe ćwiczenia… Kompletne przeciwieństwo późnych kolacji i powrotów autem po dwóch małych piwach, prawda?

Dlaczego rzadko eksponowanego? Cóż, z wielu wywiadów, relacji i tym podobnych doniesień, obraz malowany był raczej postaci osobliwej, dziwacznej, niezrozumiałej dla reszty środowiska. Dbanie o siebie, zwracanie uwagi na dietę, regularny sen… Może się mylę, może traktuję niesprawiedliwie jego kolegów po fachu, ale ogólny brak zrozumienia dla tego, jak zachowywał się Celeban w swojej karierze wynika z pewnej zaściankowości zawodu piłkarza w Polsce.

Piotr Celeban nie jest materiałem na lidera, nigdy nie był. Raczej cichy, skryty, niechętnie dzielący się uwagami z mediami, jeśli już to pod przymusem, zaciągnięty przed kamerę. Na boisku on był raczej tym, który naprawiał błędy innych, swoim nienagannym ustawieniem, świetnymi odbiorami, a nie zawodnikiem ustawiającym kolegów.

Dopiero dwa ostatnie sezony i jego wkład w osiągnięcia Śląska wywindowały go na pozycję w której jego brak w kadrze przyjmowany był bez zrozumienia. „Bohater Antalyi” – taki można mu dobrać pseudonim, przecież to w Turcji, w tej samej miejscowości, rozegrał trzy z pięciu swoich spotkań w reprezentacji Polski. O znaczeniu tych spotkań niech świadczy towarzyszące im zainteresowanie i efekty – w sumie na meczach kadry z udziałem Celebana nie było tysiąca widzów, a z ostatniego pojedynku z Bośnią i Hercegowiną (jej głębokimi rezerwami) nikt nie zagrał na Euro.

„Gdyby Celeban był Niemcem i grał w Bundeslidze, jego obecność w kadrze byłaby oczywistością” – argumentowali komentatorzy stacji Canal+, wybierając go do jedenastki sezonu. To ja tylko dodam – gdyby występował on w jednej z zachodnich lig, jego profesjonalne podejście byłoby respektowane i co rusz podkreślane, a nie odbierane jako jedna z anegdot czy ligowych dziwot.

Jeśli po zdobywanych przez Celebana bramkach – dziesięciu w ostatnich dwóch sezonach ligowych – można by doszukiwać się czegoś innego niż tylko radości, to na pewno sportowej złości byłego obrońcy Śląska. Chęci udowodnienia wszystkim swojej wartości, pokazania krytykom i niedowiarkom kolejnego atutu, czy może satysfakcji z tego, że cała lista wyrzeczeń dała takie efekty.

Ambicja Piotra Celebana powinna być brana za pewnik. Tyle razy w tej szarzyźnie wiosny Śląska jedynym pozytywem były jego występy, jego wola zwycięstwa, jego rajdy prawą stroną, że po finalnym tryumfie zasłużył sobie na pozycję wyjątkową u kibiców wrocławskiego klubu. Mimo tego, że nie doszedł do porozumienia z klubem w sprawie nowej umowy. Mimo tego, że zostawia Wrocław tuż przed tak wyczekiwanymi meczami o Ligę Mistrzów.

Chciałbym wierzyć, że o decyzji Celebana dotyczącej przenosin do Rumunii zadecydowała ambicja. Jednak patrzę na fakty – klub z Rumunii istnieje ledwie dziesięć lat, gra na stadionie jakościowo gorszym niż Oporowska, w lidze równie zniszczonej przez skandale co nasza, ale nie tak dynamicznie rozwijającej się – i nie mogę oprzeć się wrażeniu, że tym razem to sportowa złość wzięła górę.

To desperacka chęć wyjazdu za granicę przerodziła się w upór dla Śląska nie do pokonania. To sportowa złość kazała mu powiedzieć „nie”, gdy dzwonił Orest Lenczyk, pytając, prosząc, by dołączył do reszty drużyny na zgrupowaniu w Spale. Brak rozpoznania skali jego pracy i poświęcenia, przełożenia honorów bycia w wielu różnych jedenastkach sezonu na choćby jedną poważną szansę w reprezentacji, wywołało poczucie niechęci kontynuowania kariery w Polsce.

Nie ambicja – ambicja podpowiedziałaby mu, że to we Wrocławiu jest jego miejsce, że tu, mimo wielu wciąż popełnianych błędów, klub się rozwija i dosięga europejskich standardów.

Jedną z największych porażek mistrza Polski jest niewątpliwie to, że nikt w Śląsku nie potrafił pokazać Celebanowi, że to we Wrocławiu osiągnie europejskie standardy, a nie na dziewięciotysięcznym stadionie miejskim w Vaslui.

Piotr Celeban, niezależnie od tego jak potoczą się jego losy w Vaslui, pozostanie wyrzutem sumienia całego środowiska. Tego w którym głaszcze się piłkarzy przeciętnych, chwilowo wyrastających ponad poziom ligowy, a jednego z największych profesjonalistów nie potrafi się docenić przyśpiewką, kontraktem, powołaniem. Nawet jeśli skala talentu Celebana nie powaliła na kolana prężniejsze europejskie kluby niż FC Vaslui, mam nadzieję, że jego najbliższe miesiące i sezony w Rumunii dadzą mu satysfakcję. Jak niewielu rodzimych piłkarzy, on na to zapracował.