One hit wonder ?

W wielu kręgach osób zafascynowanych piłką nożną pojawiło się dość dawno temu określenie „one hit Wonder” (z ang. gwiazda jednego spotkania/rundy). Chodzi tu o zawodników, którzy wybijają się po kilku dobrych meczach w średniaku ligowym i za sporą sumę trafiają do lepszej drużyny z danej ligi lub wyjeżdżają za granicę. Historia, szczególnie naszego futbolu, zna wiele takich przypadków a żeby przypomnieć te najbardziej spektakularne z ostatnich lat, wystarczy wymienić Radosława Matusiaka czy Marcina Chmiesta. Również gwiazda Andrzeja Niedzielana, obecnie zawodnika Wisły Kraków, znacznie zbladła podczas nieudanego okresu spędzonego w holenderskim Nijmegen, do którego został wytransferowany z Grodziska Wielkopolskiego. Zwłaszcza przykłady ‘Wtorka’ i Matusiaka pokazują, że nawet bycie gwiazdą rodzimej ligi nie gwarantuje dobrego startu w lepszym klubie. Stąd moje obawy, że Janusz Gancarczyk, niemający jeszcze nawet powołania do kadry a już chwalony w gazetach i programach ligowych może zbyt wcześnie porwać się na zmianę drużyny i zagubić się na tak wczesnym etapie swojej kariery. Najgłośniejsza plotka mówiła o zainteresowaniu Macieja Skorży i Wisły Kraków; śmiem twierdzić, że byłby to najgorszy z możliwych wyborów Gancarczyka. Z prostej przyczyny – rywalizacja na początku nowego etapu kariery z Zieńczukiem, Junior Diazem czy Piotrem Brożkiem postawiłaby naszego skrzydłowego na straconej pozycji.

Nie jest to kwestia mojego braku wiary w umiejętności podopiecznego Ryszarda Tarasiewicza, bardziej obawa o zmarnowanie nieprzeciętnego talentu Janusza. Dawno nie było w naszej Ekstraklasie zawodnika tak przebojowego, który jedną efektowną akcją zakończoną podaniem lub uderzeniem może zadecydować o wyniku spotkania. Widzieliśmy jak swoim nieprzeciętnym przyspieszeniem i zdolnością do zmiany kierunku biegu, prowadzenia piłki potrafi zaskoczyć obrońców nawet z najlepszych klubów. Jednak najważniejszą kwestią pozostaje to jak sam Gancarczyk i trener Tarasiewicz wykorzystają te umiejętności. Bo nie ulega dyskusji fakt, że jeszcze sporo „Sesu” ma do poprawienia, przede wszystkim w grze destrukcyjnej i przy wykańczaniu akcji, o celniejszych dośrodkowaniach nie wspominając. Może i jest to przejaw ślepej wiary w kwalifikacje Ryszarda Tarasiewicza, ale jestem całkowicie przekonany, że trener Śląska doskonale zdaje sobie sprawę z potencjału Gancarczyka i tego jak stopniowo z niego wydobywać coraz więcej. Jednak może się okazać, że to, który szkoleniowiec może zagwarantować mu najlepszy rozwój wcale nie będzie najważniejsze. Nie oszukujmy się, w obecnych czasach o przynależności klubowej zawodników oraz ich woli do pozostania w klubie decydują zupełnie inne czynniki niż uwielbienie kibiców czy atrakcyjność miasta, przyszłość drużyny. Wyjątków jest niewiele a większość piłkarzy wybiera ilość zer na swoim koncie, wielokrotnie będąc kuszonymi przez obrotnych menedżerów.
To właśnie o nich trzeba wspomnieć przy okazji rozważania przyszłości jednego z naszych najlepszych zawodników w rundzie jesiennej. Spytajcie Leo Beenhakkera czy Oresta Lenczyka, kto spowodował tak spektakularny upadek Radosława Matusiaka to na 90% odpowiedzą, że ten, który namówił go na przejście do ligi dla napastników najgorszej – Serie A. Tam całkowicie zniechęcony trenowaniem czy nawet próbowaniem podjęcia walki o skład, były reprezentant kraju mógł tylko sumować kolejne miesięczne wypłaty, które wpływały na jego konto od Palermo. Zresztą nie tylko jego – menedżer, pośrednik na pewno swoje od Włochów dostał. Obawiam się, że ktokolwiek by przedstawiał Gancarczykowi w zimie potencjalne oferty od innych drużyn namiesza mu w głowie obietnicami zarobków na poziomie najlepszych w lidze. Dla zawodnika, który zdobył zaledwie kilka bramek oraz zaliczył niezłą ilość asyst oraz jest w szerokim kręgu (potencjalnych) kadrowiczów to z pewnością będzie oferta nie do odrzucenia. Czy jednak na pewno?

W tym momencie najwięcej zależy od trenera Tarasiewicza i samego zawodnika. Pierwszy z tej dwójki musi zrobić wszystko, tzn. przedstawić plan na przyszłość, perspektywy, jakie są przed Gancarczykiem i Śląskiem, by tylko zatrzymać skrzydłowego we Wrocławiu. Po drugie, zawodnik musi w to wszystko uwierzyć i postawić dobro swojej kariery, większą szansę rozwoju nad stan konta, o którym tak się rozpisywałem. Mamy to szczęście, że w Śląsku wszystko idzie ku lepszemu – perspektywa gry na nowym, pięknym stadionie w drużynie, której aspiracje będą sięgać mistrzostwa Polski.. To też oznacza spory budżet. Oczywiście to wszystko zawodników i kibiców WKS-u czeka dopiero za dwa lata, najwcześniej. Jeśli te perspektywy skuszą Janusza Gancarczyka bardziej niż droga na skróty do możliwości gry w pucharach czy kadrze to jestem przekonany, że będziemy mogli oglądać szalejącego „Sesu” na skrzydle, który z rundy na rundę będzie coraz lepszym zawodnikiem. „One hit Wonder”? Zbyt dobrze mu życzę by tak o nim sądzić!