Sylwetka rywala: FC Rot-Weiss Erfurt
Kolejnym sparingpartnerem Śląska będzie Rot-Weiss Erfurt. Jego początki sięgają XIX wieku. Protoplasta RWE awansował do półfinału mistrzostw Niemiec (1909), a swój najlepszy okres przeżywał jako SC Turbine zdobywając mistrzostwo NRD (1954 i 1955). Ostatnim sukcesem był start w Pucharze UEFA (1991/92). 25 maja 1895 r. w Erfurcie założono Cricket Club, wkrótce przemianowany na SC Erfurt 1895. Pięć lat później organizacja ta została członkiem założycielem Niemieckiego Związku Piłki Nożnej i działała do końca II wojny światowej. W latach 1903-1910 SC zdominował rozgrywki w Turyngii, a w 1908 r. udało mu się zdobyć tytuł najlepszej drużyny środkowych Niemiec i zagrać w finałowej fazie mistrzostw kraju. Po zwycięstwie nad Alemannią Chociebuż (4:3) przegrał dopiero w półfinale z późniejszym triumfatorem – Phoenixem Karlsruhe (1:9). Mimo wielu prób nigdy więcej erfurtczykom nie było dane powtórzyć tego sukcesu, a w 1936 r. spadli nawet na sezon z utworzonej 3 lata wcześniej ligi okręgowej.
Po rozwiązaniu w 1946 r. wszystkich klubów w okupowanych Niemczech powołano do życia SG Erfurt-West, który stał się spadkobiercą tradycji przedwojennych zespołów z tego miasta. W 1949 r. już jako SG Fortuna Erfurt został mistrzem Turyngii docierając do finału rozgrywek w sowieckiej strefie okupacyjnej, gdzie uległ Chemie Halle (1:4).
Sukces ten pozwolił erfurtczykom wystąpić w nowoutworzonej I lidze, gdzie zadebiutowali jako BSG Fortuna KWU, a w 2. sezonie pod szyldem BSG Turbine przegrali mistrzostwo po dodatkowym meczu z Chemie Lipsk (0:2). Rok wcześniej nie sprostali rywalowi także w decydującym spotkaniu pucharowym. Wreszcie w latach 1954-55 pod wodzą Hansa Carla udało się ekipie z Erfurtu dwukrotnie z rzędu zająć 1. miejsce. W połowie pierwszego z tych sezonów klub przyjął nazwę SC Turbine.
Tłuste lata szybko się jednak skończyły i już w 1959 r. drużyna opuściła Oberligę. Rozbrat z elitą trwał tylko rok, ale po 3 sezonach bronienia się przed spadkiem w 1964 r. nastąpiła kolejna degradacja. Znów banicja skończyła się po 12 miesiącach, a zwiastunem lepszych czasów miała być dokonana 26 stycznia 1966 r. fuzja z BSG Optima, po której klub przyjął dzisiejsze miano Rot-Weiss („Czerwono-Biali”). Niestety jeszcze w tym samym roku RWE zaliczył trzeci spadek, ale w II lidze ponownie nie było na niego mocnych. Kolejny pobyt w najwyższej klasie rozgrywkowej trwał 4 lata, a na jej zapleczu tradycyjnie tylko rok.
Powrót w 1972 r. był początkiem nowej epoki. Zespół ustabilizował formę na poziomie środka tabeli i nie opuścił już 1. ligi NRD aż do jej rozwiązania. W 1980 r. dotarł do finału krajowego pucharu, gdzie po dramatycznym boju przegrał z Carl Zeiss Jena (1:3 po dogrywce). Rywale dotrą następnie do decydującego pojedynku o Puchar Zdobywców Pucharów. W sezonie 1982/83 do startu w europejskich rozgrywkach zabrakło erfurtczykom lepszego bilansu bramek od Lokomotive Lipsk. Dwukrotnie RWE wystąpił też w Pucharze Intertoto, zwyciężając grupę (1985 i 1986).
Największy sukces zaś osiągnął w ostatnim sezonie ligi wschodnioniemieckiej zajmując 3. pozycję, tylko o punkt przegrywając walkę z Dynamem Drezno o Bundesligę. Brązowy medal był przepustką do Europy. W Pucharze UEFA Rot-Weiss Erfurt wyeliminował holenderski Groningen, odpadając z Ajaxem Amsterdam – późniejszym zdobywcą tego trofeum.
W tym czasie erfurtczycy grali już w 2. ogólnoniemieckiej lidze zajmując ostatnią lokatę. Od tej pory zadomowili się na 3. poziomie rozgrywek, który pomimo wielu reorganizacji i zmian w nazewnictwie opuścili tylko w sezonie 2004/05, awansując do 2. Bundesligi. W 2000 r. utrzymali się dopiero po barażach, rok później dzięki utracie licencji przez Ulm, a w 2006 r. dzięki korzystniejszej różnicy bramek.
Najsłynniejszymi wychowankami RWE są Ruediger Schnuphase - wicemistrz olimpijski z Moskwy (1980) i Thomas Linke – reprezentant Niemiec, piłkarz Bayernu Monachium i Schalke Gelsenkirchen.
