Przez wzloty i upadki do wymarzonego debiutu (SYLWETKA DORIANA MARKOWSKIEGO)

Powiedzenie, że ktoś jest z klubem od dziecka, jak ulał pasuje do Markowskiego. Do Śląska trafił 12 lat temu do tworzonej wtedy grupy U-6. Z debiutujących w Śląsku wychowanków tylko on i Jakub Jezierski zaczynali w macierzystym klubie tak wcześnie. Jego pierwszym trenerem był Mariusz Blecharz, który prowadził rocznik 2007 przez lata. Poprosiliśmy szkoleniowca o krótką ocenę młodego gracza: – Znam go chyba najlepiej. „Dorek” jest w Śląsku od początku powstania grupy w jego roczniku. Zaczynał u mnie w grupie z naboru U-6. Pracowaliśmy razem w różnych kategoriach przez około sześć lat. Zawsze wyróżniał się techniką, zmysłem do gry kombinacyjnej i pracowitością. Bardzo się cieszę, że kolejny mój podopieczny debiutuje na szczeblu I ligi i to w WKS-ie. Czekam na następnych. Uważam, że taki powinien być cel funkcjonowania akademii, a takich perełek jest coraz więcej.

Dorian szybko dał się poznać jako zawodnik kreatywny. Należał jednak do graczy, którzy później dojrzewali i odstawał od rówieśników warunkami fizycznymi. Często słyszał, że jest nadzieją klubu, ale jest filigranowy i ma jeszcze czas. Szanse dostawali zawodnicy mniej zdolni, ale silniejsi fizycznie. W sezonie 2021/22 grał w Centralnej Lidze Juniorów U-15, a wiosną 2023 roku zadebiutował w CLJ U-17. Trenerem był wtedy obecny koordynator Akademii Piłkarskiej Śląska Paweł Schmidt.

– Zawsze charakteryzował się świetną techniką użytkową i wizją gry. W Akademii rozwijał się harmonijnie, etap po etapie, od dziecka aż do kategorii U-19. Przeważnie mierzył się z rówieśnikami, którzy szybciej dorastali, byli od niego więksi, silniejsi i szybsi. Aby skutecznie rywalizować na boisku, musiał dużo widzieć i szybko myśleć, co w połączeniu z dobrą techniką są jego znakami rozpoznawczymi. Warto również podkreślić, że zawsze był skromnym i pracowitym chłopcem. Cieszę się, że zadebiutował w pierwszym zespole. To cel każdego zawodnika w Akademii. Przed Dorianem jeszcze długa droga i sporo pracy, ale wierzę, że ma odpowiedni potencjał, aby osiągnąć swoje piłkarskie marzenia

– powiedział nam Schmidt.

W tym też okresie trener reprezentacji Polski U-16 Rafał Lasocki (były gracz Trójkolorowych) powołał Markowskiego do kadry Future Pro, czyli zawodników utalentowanych, ale później dojrzewających fizycznie. Markowski zagrał w trzech meczach na turnieju w Danii.

W kolejnym sezonie odniósł swój największy sukces na poziomie juniorskim. Wraz z drużyną wywalczył mistrzostwo Polski w kategorii U-17. Markowski zagrał w 24 meczach, rywalizując o miejsce w środku pola m.in. z Adamem Ciućką. Niestety kontuzja uniemożliwiła mu grę w finale z Legią Warszawa. Trenerem drużyny był Sebastian Mordal.

Zawsze ceniłem Doriana za taką „piłkarskość”, umiejętność operowania piłką, dobrego skanowania przestrzeni, rozumienia gry. Uważam, że drzemie w nim duży potencjał mimo tego, że zawsze warunki fizyczne miał gorsze od przeciwnika. Chociaż jest późno dojrzewającym zawodnikiem, urodzonym w grudniu, to bronił się rozumieniem gry i obserwacją sytuacji. Umiejętności techniczne, które wykorzystywał przy zmianie centrum gry, dawały odpowiedni balans i napędzały akcje zespołu. Był też dobry w destrukcji – w czasie gdy miałem przyjemność go trenować, notował sporo przechwytów. Jest dobrym duchem drużyny i zawodnikiem o potencjale, który może pokazać, że na wiele go stać

– przekazał nam obecny szkoleniowiec Lechii Zielona Góra.

W kolejnym sezonie był podstawowym zawodnikiem drużyny juniorów starszych, która jako beniaminek CLJ U-19 wywalczyła wicemistrzostwo Polski. Dorian był podstawowym zawodnikiem drużyny i zagrał również w 24 meczach.

– Uważam Doriana za zawodnika o bardzo dużym potencjale na pozycji numer „6” i „8”. Potrafi grać pod presją czasu i przestrzeni. Bardzo się cieszę, że zadebiutował w pierwszym zespole i mam nadzieję, że tych okazji do gry w będzie teraz znacznie więcej, bo naprawdę warto dawać szansę naszym wychowankom

– zakomunikował nam ówczesny szkoleniowiec ekipy Ryszard Pietraszewski.

Jesienią 2024 roku zadebiutował w rezerwach. Co ciekawe, powodem była jego czerwona kartka w meczu CLJ z Pogonią Szczecin. Ponieważ kara dotyczyła rozgrywek juniorskich, Markowski został oddelegowany do drużyny III ligi i w meczu wyjazdowym z Wartą Gorzów Wielkopolski w 88. minucie zmienił Jana Choderę. Był to jedyny występ w seniorach w tym sezonie. Na kolejne czekał do minionego weekendu.

Bieżący sezon zaczął w drużynie juniorów. Zawodnik urósł, dzięki czemu fizycznie wyglądał lepiej. Niestety na początku września doznał poważnej kontuzji i do końca roku już nie zagrał. Okres przygotowawczy rozpoczął w rezerwach i od początku imponował dobrą dyspozycją. Zaowocowało to zaproszeniem na obóz pierwszego zespołu w Jeleniej Górze (wraz z Przemysławem Mazanem). Od tego momentu sprawy nabrały przyspieszenia. Przed wznowieniem grania w I lidze Markowski został zgłoszony do rozgrywek. W Chorzowie zasiadł na ławce rezerwowych, ale w miniony weekend zaliczył dwa debiuty. W sobotę w II lidze zmieniając w 75. minucie w meczu rezerw z Podbeskidziem Bielsko-Biała Choderę, a w niedzielę w 87. minucie z Odrą zastąpił Michała Mokrzyckiego.

Bardzo cieszy fakt dania szansy debiutu w pierwszym zespole wychowankowi. Historia Markowskiego pokazuje, że upór, praca i konsekwencja w dążeniu do celu daje efekty. Mimo dużego talentu warunki fizyczne przez lata ograniczały mu szansę na pełen rozwój. Wielu zawodników w takiej sytuacji odpuszcza – obniża loty, narzeka, szuka innego klubu lub całkiem kończy z graniem. Pomocnik nie odpuścił i walczył. Miejmy nadzieję, że debiut nie będzie tylko epizodem.

Liczymy, że Markowski nie podzieli losów np. Filipa Gryglaka, bohatera równie zaskakującego debiutu. On również po ciężkiej kontuzji nieoczekiwanie zadebiutował w rezerwach, a dwa tygodnie później wystąpił w końcówce meczu Ekstraklasy z Cracovią. Był to jedyny występ w pierwszym zespole. Trzy lata później problemy z dyscypliną spowodowały rozwiązanie kontraktu. Obecnie 21-letni zawodnik pozostaje bez klubu.

Liczymy też, że w klubie postawią na rozwój kariery 18-latka, a on to wykorzysta. W poprzednim stuleciu siłą Śląska byli wychowankowie i zawodnicy z regionu. Od 2000 roku strzelających wychowanków Śląska było niewielu. Przypomnijmy historyczne zestawienie, które zaprezentowaliśmy jesienią 2023 roku.

Mamy też nadzieję, że kolejny mecz nastąpi szybciej niż na przykład u Ciućki, który po pochlebnych recenzjach za debiut z Miedzią Legnicą kolejny występ zaliczył w rewanżowym starciu z legnickim klubem.

Może w końcu wychowanek na dłużej zakotwiczy w macierzystym klubie. W ostatnich latach nie było o to łatwo. Sebastian Bergier grał ogony i zaczął strzelać gole po odejściu z klubu. Adrian Łyszczarz dostawał więcej szans, ale również rzadko w większym wymiarze czasowym. Mateusz Stawny zaliczył debiut przeciwko mistrzowi Polski, a potem dostał tylko jedną okazję do gry. Łukasz Gerstenstein więcej szans dostawał w odległym Mielcu niż macierzystym klubie. Przygoda Karola Borysa z pierwszym zespołem trwała około półtora roku, a ostania runda wyglądała, jakby klub zniechęcając go do siebie, chciał za wszelką cenę zarobić na transferze. Jakub Jezierski grał w Śląsku więcej, ale trwało to nieco ponad półtora roku. Podobnie Aleksander Paluszek, który spędził tu dwa sezony, a także Aleksander Wołczek, który zaliczył tylko dwa występy w Ekstraklasie, a obecnie jest wypożyczony do drugoligowej Sandecji Nowy Sącz. Liczymy, że na dłużej w Śląsku zostanie Krzysztof Kurowski, ale on również zbiera pochwały za pojedyncze występy i na kolejne czekał tygodniami. Tak naprawdę jedynie Piotr Samiec-Talar gra w drużynie dobrze i długo, ale on nie każdej definicji wychowanka odpowiada (trafił tu w wieku prawie 16 lat).